Kung Fu Panda 2: The Kaboom of Doom




Toen wij enkele weken geleden vooruitblikten op het sedertdien
helemaal op kruissnelheid gekomen blockbusterseizoen, beschreef ons
aller Dennis ‘Kung Fu Panda 2’ als volgt: “een film die er
letterlijk alleen maar kwam omdat de boekhouding van Dreamworks
zei: ‘Doe maar, jongens’.” Uiteraard staan de duimschroeven hier op
de redactie altijd in opperste staat van paraatheid voor wie onze
nobele hoofdredacteur durft tegen te spreken (een onverlaat, hij
die zulks probeert!) en houdt Dennis steevast een emmer bijtend
zuur bij de hand voor de ongelukkigen die menen dat 3D “af en toe
nog wel oké” is. (Of waar zijn ex-recensenten Peter en Barbara
naartoe, dacht u?) Maar ik dwaal: ook zonder de dreiging van
fysieke marteling had onze welriekende herder volkomen gelijk:
‘Kung Fu Panda 2’ bestaat alleen maar omdat het mathematisch zeker
was dat die poen ging opbrengen, en laat zich ook als dusdanig
bekijken. In 3D nog wel. Onverlaten!

Hoewel Jack Black na de release van vorige prent bij de vraag
hoe het nu net zat met de adoptie van Po – de dikke panda, niet de
Teletubby – nog antwoordde dat werkelijk geen enkele kleine dat ook
maar één zier kon schelen, gaat het verhaal in deel twee over, jep,
de adoptie van Po. Jack Black heeft kennelijk door dat geen hond
nog geïnteresseerd is in zijn live action films en is in
mijn hoofd nu olijk door de straten van LA aan het huppelen met
zijn cheque in de hand, maar doet voorlopig nog altijd het
stemmenwerk van het obese zoogdier. Maar wij dwalen weer af
(concentreer u maar eens op een recensie wanneer twee Nubische
wachten – acolieten van Zijne Desselheid – uw kerker zijn
binnengestormd om te controleren of het pennen wel afdoende
vooruitgaat) en het verhaal van ‘Kung Fu Panda 2’ gaat zichzelf
niet vertellen. Of misschien ook wel. Maar kom.

Het begint Po (Jack Black, nog steeds) dus te dagen dat het een
tikje vreemd is dat zijn vader (James Hong) een gans is, terwijl
hijzelf toch duidelijk een panda is. Ondertussen wordt hij
aangespoord door zijn meester, de wijze Shifu (het kan Dustin
Hoffman allemaal geen zák meer schelen) om zijn inner
peace
te vinden. Die zal hij sneller dan verhoopt nodig
hebben, want de kwaadaardige pauw Lord Shen (Gary Oldman) schuimt
het land of op zoek naar metaal om zijn superieure nieuwe wapens
mee te bouwen. Wapens die de kunst van de kung fu weleens overbodig
zouden kunnen maken. En zo moet Po er samen met Tigress (Angelina
Jolie), Mantis (Seth Rogen), Monkey (Jackie Chan) en Viper (Lucy
Liu) op uit trekken om Shens plannen te dwarsbomen en het mysterie
van zijn eigen afkomst te ontrafelen.

Dat hele verhaal pikt uit de Disney-catalogus dat het geen naam
heeft, schaamteloze sentimentaliteit en zedenles incluis, maar doet
mij (ironisch genoeg) vooral denken aan de scène met de gieren uit
‘Jungle Book’: “Hey scenarist! Wat gaan we doe-hoen?” – “Heb ik net
aan jou gevraagd.” – “Wat gaan we doe-hoen?” – “Heb ik net aan jou
gevraagd.” – “Man, zeg dan wat!” – “Euh, ‘k weet niks!” – “*zucht*
Oudercomplex 3.2 uit het Handboek voor Generische Animatiefilms dan
maar?” – “Ka-ching!” Afijn, zoiets. ’t Is deftig genoeg
uitgewerkt om de kleine ukken anderhalf uur lang thoroughly
entertainted
te houden, maar voor iedereen ouder dan 12 zal de
plot na een klein kwartier al wel duidelijk zijn. De rest van het
verhaal wordt opgevuld met hectische actiescènes en set
pieces
die elkaar in ijltempo opvolgen. De film zou maar eens
twee minuten ademruimte moeten krijgen voor – ik zeg maar iets –
een dialoog of zo.

Doorgaans vind ik de look van Dreamworks-producties overigens
ongeveer even aantrekkelijk als vrouwen uit het Antwerpse die de
“sch”-klank uitspreken als “sjch” – u weet wel: “da zén kaaj
sjchoewn bottekes
” of ook wel “amaai, dieje sjiwawwa is
kaaj sjchatteg
” – maar op dat vlak is ‘Kung Fu Panda 2’
gelukkig een dikke meevaller. De plaatjes die u op het scherm ziet
verschijnen zijn bijwijlen zéér mooi, de sporadische
animatiesequensen zijn helemaal pareltjes en zowel begin- als
eindgeneriek zien er zo piekfijn uit dat je bijna zou gaan geloven
dat er in de Dreamworks-kantoren toch een paar mensen rondliepen
die bézig waren met dit project. Ook sommige van de razendsnel
voorbijflitsende fysieke mopjes tijdens de actiesequensen mogen er
best zijn. Dat maakt het natuurlijk des te spijtiger dat er in de
hele film niet één beest rondloopt waar je ook maar een beetje
sympathie voor kan opbrengen. Zelfs niet Jean-Claude “Master Croc”
Van Damme, die wij toch eerder als mossel hadden
gezien.

Ondertussen merk ik dat de avondlucht mijn kerker komt
binnenwaaien en dat die twee Nubiërs (dat is tegenwoordig toch de
politiek correcte term, hé? Ben al even niet meer buiten geweest)
hun speren beginnen te scherpen, wat als vanouds mijn cue
is om af te ronden. En waarom ook niet met een conclusie? ‘Kung Fu
Panda 2’ is geen slechte film, maar wel een verwaarloosbare die
vooral de allerkleinsten zal aanspreken. Toch een pluspunt: het
tijdperk van de postmoderne knipogerij lijkt bij deze definitief
voorbij te zijn! Feest! Dennis, een glas lauw water, if you
please
!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in