Marc Ribot’s Ceramic Dog

Recyclart, Brussel, 4 mei 2011

De locatie van het optreden verdient om te beginnen toch een korte
vermelding. Gevestigd in het oude stationsgebouw van
Brussel-Kapellekerk, is Recyclart een volstrekt unieke ruimte om
concerten en activiteiten te organiseren. De urbane en gedateerde
inrichting is grotendeels behouden, zelfs de loketten staan er nog,
al hebben ze tegenwoordig de invulling van bar gekregen.
Onwaarschijnlijk dat het gebouw enige tijd terug nog dienst deed
als treinstation. Enkel het geregelde gebulder van een trein die
boven je doorrijdt, is een vage herinnering aan het verleden.

De geplande set van Marc Ribot, met Shahzad Ismaily en Chet Smith
als Ceramic Dog, paste wonderwel samen in het decor van de
Recyclart. De elektronische tierlantijntjes waren deze keer slechts
subtiel aanwezig: de drie muzikanten lieten het optreden
overheersen door een uiterst bezwerend staaltje bluesmuziek. Marc
Ribot is een gitarist die al zijn hele leven lang met volledige
overgave speelt. Voor een compromis of een middenweg is geen
ruimte. Deze avond was dat niet anders. De uitvoering was
conceptueel sterk geïnspireerd op het laatste soloalbum ‘Silent
Movies’ en bevatte veel elementen van folk, country en blues. Daar
bleef het echter niet bij tijdens het concert: geregeld haalde
Ribot uit met een krachtige gitaarexploot. Ismaily verzorgde de
heerlijke basriedels terwijl Smith zich de longen uit het lijf
sloeg op het drumstel.

Aanvankelijk startte het optreden nog wat aarzelend. Het concert in
Brussel was de kick-off van Ribots tour met Ceramic Dog.
Bij het tweede werk was dat aftastende gevoel al grotendeels
verdwenen. De aanloop nam veel tijd in beslag maar barstte
uiteindelijk volledig los. ‘Going Out Now’ werd geaccompagneerd
door de zangstem van Ribot en melancholische, elektronische
geluiden. Ribot toonde zich tussenin vooral als een begenadigd
gitarist: een technische uitvoering om de vingers van af te likken.
Zijn solo’s zijn wervelvinden: schijnbaar ongecontroleerd, met een
veelheid aan pulls. Net omdat hij zo variërend met het
instrument aan de slag gaat, krijgt zijn blues een volledig andere
dimensie. Tussen het harde en brute geweld viel soms wel een noot
of riedel van Masada (‘Book of Angels‘) te
bespeuren. Ribot bewees zich meermaals als een meester van
behendigheid, door de manier waarop hij zijn experimenten toch zo
vloeiend en opwindend liet klinken.

De setlist bevatte verder een aantal composities van de groep haar
debuutplaat (‘Party Intellectuals’) uit 2008. Het bleef nooit echt
beperkt tot een traditioneel bluesoptreden. De ene keer zat de
melodie ingebed in een bijzonder funky ritme, terwijl een ander
moment vooral opviel door de hypnotiserende traagheid van de
opbouw. De speelstijl was doorgaans wat ongemanierd: de groepsleden
hadden helemaal geen behoefte aan uiterlijk vertoon of persoonlijke
idolatrie. Ceramic Dog speelde anderhalf uur op het randje van het
geniale af: hard, bruut en met een bijzonder hoge belevingsgraad.
Het publiek versperde het zicht op het podium – dat is het nadeel
van de ruimte – maar de visuele flarden die men kon opvangen van
een vlammende Ribot waren best indrukwekkend.

Uiteindelijk passeerde nog heel wat interessant materiaal de revue.
Ribot flaneerde verder tussen verschillende stijlen, door in een en
dezelfde composities door transitiemomenten in te bouwen. De
gitaarmeester leek ten allen tijde geconcentreerd en dirigeerde met
precieze instructies aan de muzikanten de omwentelingen in de
muziek. ‘The Wind Cries Mary’ was ingekleed in een funky versie met
Ribot die zowel met het oorspronkelijke ritme als de melodie
helemaal zijn eigen ding deed. Een mindblowing moment. De
crême de la crême kwam pas in de bisronde: Ribot opende
met het beklijvende ‘Fat Man Blues’: een subtiele opening die
vervolgens met veel gevoel alles liet ontploffen. Een geniale
ontsporing.

Marc Ribot’s Ceramic Dog hebben een prestatie afgeleverd die
moeilijk te evenaren valt. Wervelende muziek met een hoek af en
ongetwijfeld een van de meest opwindende bluesconcerten van de
afgelopen jaren. En nu naar de platenboer!

‘Silent Movies’ en ‘Party Intellectuals’ zijn uit bij Pi
Recordings en worden verdeeld door Codaex.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in