Bilal :: 5 april 2011, Vooruit

Met Bilal, Omar en Dwele twee dagen op een rij is het deze week een hoogmis voor de liefhebbers van de betere neosoul. Met Bilal dinsdag in de Vooruit werd alvast een demonstratie gegeven van branie en rekkelijkheid van de mannelijke stem.

Voor Bilal zijn opwachting maakt, mag eerst het Brusselse label On Point enkele beloftevolle jonge veulens op het voorplan zetten. Title & Delvis komen nog maar net aan het venster piepen, maar hebben in korte tijd al heel wat terechte buzz rond hun namen weten te vergaren. De wendbare vintage soulstem van Delvis hoorde u al, of zou u absoluut eens moeten horen, in het heerlijke “Blend” van Uphigh Collective, met kop en schouders een van de indrukwekkendste Belgische singles van de laatste tijd. Met Title en de overige bandleden ligt de nadruk meer op de nerveuze en atmosferische beats die rond Delvis’ machtige stem cirkelen, wat een gebalde set met punch oplevert die de vroege aanwezigen duidelijk kunnen smaken. Hier hoort u nog van.

Voor de hoofdact van vanavond begon het allemaal in 1995 met een kappersbezoek in thuisstad Philadelphia. Bilal (Sayeed Oliver) liet er een demo achter die werd opgepikt door de broers Mtume van Moyo Entertainment. De demo leidde tot enkele optredens, waar Bilal werd opgemerkt door Erykah Badu, die hem voorstelde aan Guru, die hem op diens beurt vroeg mee te werken aan Jazzmatazz Street Soul. Met ook een opgemerkte bijdrage aan Common’s Like Water for Chocolate verzeilde hij snel in het roterende collectief The Soulquarians, dat illustere namen als Mos Def, Q-Tip, Raphael Saadiq en Erykah Badu in de rangen telt. Of hoe een bal plots aan het rollen kan gaan.

Met het vorig jaar verschenen Airtight’s Revenge is Bilal officieel evenwel pas aan zijn tweede soloalbum toe. De man mag terecht aanschuiven aan de klaagmuur der muzikanten, want met de weigering van de platenfirma om het voortijdig gelekte Love For Sale in 2006 regulier uit te brengen, gaapt er maar liefst negen jaar tussen het debuut en de officieuze derde. Niet dat het materiaal uit Love For Sale intussen een bestaan in het verscholene leidde, bewijst alleen al de goed onthaalde opener “Gotsta Be Cool”.

Vooral naar die machtige strot van Bilal keken we vanavond uit. De man kan naar verluidt opera in zeven talen zingen, en komt met stemtraining en scholing in jazz- en bigbandarrangementen aan het Mannes College in New York niet bepaald bleekjes voor de dag. Van een diepe grom tot een falsetto die door het dak schiet, Bilal draait er zijn hand niet voor om. Dat werkt prima als de vocale acrobatieën worden gedoseerd, met uitstek in het beheerst opgebouwde “Move On”, maar durft ook faliekant te gemaniëreerd uit te pakken, zoals in het wel erg uitgesponnen en met langgerekte capriolen volgestouwde “Reminisce”.

De band geeft dan ook vooral in het begin serieuze duwtjes in de rug om het songmateriaal met het grote gebaar aan te pakken. De potige kerels draaien de kribbige spanning die op plaat huishoudt in “Cake And Eat It Too” bijna de nek om door het nogal logge live-arrangement. Gelukkig biedt Bilals sidekick op tweede stem geregeld tegengewicht voor het offensief op het achterplan. De man staat er met minder branie dan de numero uno, maar legt des te meer fluweel in de stem. Knap hoe in “Think It Over” de harmonieën vloeiend in elkaar haken.

Met “White Turns to Gray” krijgt de smooth soul ook stilaan de bovenhand in de set. De knop wordt omgedraaid naar een subtielere en intimistischere setting, en doet het optreden al een stuk beter in de plooi vallen. Met “Levels” krijgen we ook een van de prijsbeesten van Airtight’s Revenge, waarin een pianoballad en klaagzang puik oplossen in pulserende elektronische beats. Net als “Robots” is het een duidelijk voorbeeld dat het jasje van de neosoul te krap is voor Bilal.

Publiekslieveling “Soul Sista” kan niet ontbreken in de set, maar Bilal twijfelt even of het Gentse publiek de song wel verdient, daarvoor is de respons hem te lauw. Met een goeie 150 aanwezigen (de Vooruit moet het AB Box-principe toepassen om de zaal niet te leeg te laten lijken) is het dan ook een lastige klus de vlam in de pan te laten slaan. Maar met een stem die ook live met het grootste gemak door het dak blijkt te gaan, zou een mens van minder wat beduusd staan kijken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in