The Vaccines :: 26 februari 2011, Botanique

Soms gaat het sneller dan gepland. Door een overweldigende vraag naar tickets werd het optreden van The Vaccines vrijdagavond verplaatst van de Witloofbar naar de viermaal grotere Orangerie, maar die bleek helaas nog een maatje te groot. De jonge Britten slaagden er niet in de hoge verwachtingen in te lossen: een dik half uur pretentieloze rock bleek veel te licht te wegen om alle hype te rechtvaardigen.

Conclusie na twaalf songs en drieëndertig (!) minuten: The Vaccines heeft nog heel wat werk voor de boeg. Het zou echter zwak zijn om de band op basis van dit optreden al helemaal af te schrijven. Ze bestaan nog maar een jaar, en brengen pas eind maart debuut What Did You Expect From The Vaccines? uit. De voorsmaakjes die we bij Jools Holland te zien kregen, waren alvast veelbelovend: catchy rock-‘n-roll van hooguit twee minuten met duidelijke verwijzingen naar de power van The Ramones en de aanstekelijke refreinen van The Strokes.

Op basis daarvan is er nog hoop, maar naarmate het optreden in de Botanique vorderde, werd niet meteen duidelijk waarom The Vaccines op de derde plaats van de prestigieuze BBC Sound Of 2011-longlist prijkten. Justin Young — ook bekend als Jay Jay Pistolet — opent met een droog “Hello we are The Vaccines”. Op datzelfde moment kijkt hij het publiek recht in de ogen met een vurige blik, gepassioneerd en vastbesloten hen in zijn greep te houden. “Wolf Pack” zet aan met de meeslepende gitaar van Freddie Cowan, en schakelt al snel over naar een refrein dat binnen enkele maanden luidkeels zal worden meegeschreeuwd op de festivals. We horen echo’s van die Ramones en Jesus And Mary Chain, terwijl ook de energie van Titus Andronicus stilaan binnendringt in de rammelrock van The Vaccines.

De Britten trekken resoluut de kaart van de catchy refreinen, maar die tactiek blijft niet altijd werken. Alles lijkt uit hetzelfde vaatje getapt, en de paar songs met hitpotentieel verknalt Young met zijn zang die ons bij momenten doet denken aan een verkouden otter; schreeuwend, smekend, maar vooral onverstaanbaar. Nochtans bewijst de groep even later dat het ook anders kan. De verschroeiende gitaarlijnen worden in de kast gelaten, en maken plaats voor de rustigere melodieën van “Post Break-Up Sex” of het uitstekende “Wetsuit”, waar Young bewijst dat hij het ook kan zonder schreeuw.

Vooral eentonigheid doet The Vaccines echter de das om. Een nummer als “Under Your Thumb” horen we later in de set nog een drietal keer terug, en afsluiter “Norgaard” mist de punch van pakweg Joy Division. Is er dan geen enkel hoogtepunt? Toch wel, want met “Wreckin’ Bar (Ra Ra Ra)” — anderhalve minuut alle remmen los –, “We Are Happening” en “If You Wanna” scoort The Vaccines de loepzuivere hattrick waar we een heel concert op zitten te wachten. Het gaspedaal wordt nog eens stevig ingedrukt, verscheurende gitaarriffs grijpen ons bij het nekvel, en zelfs het gekweel van Young begint stilaan charmant te worden.

Zijn we nu teleurgesteld? Een beetje wel, omdat we net dat tikkeltje meer hadden verwacht, maar toch bewijzen songs als “If You Wanna” en “Post Break-Up Sex” dat The Vaccines over de middelen beschikt om een rockhit te maken. Geef deze jongens nog een paar maanden de tijd om te rijpen, geeft Justin Young wat zanglessen cadeau, en we zullen nog wel van The Vaccines horen. Meer dan een frisse hype zijn ze voorlopig echter nog niet.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in