Xavier Charles + Terrie Ex :: Addis

Het voordeel van vaak de hort op gaan: de nieuwe kansen en ontmoetingen die je in de schoot geworpen krijgt. Zo gebeurde het dat Xavier Charles van het Franse Silent Block zich plots in een hotelkamer in Addis Abeba bevond met Terrie Ex van het Nederlandse The Ex. Klarinet en gitaar, het is geen alledaagse combinatie, iets wat de twee vast meer als een bonus dan een last beschouwden.

Dat net die twee muzikanten elkaar vonden is natuurlijk niet zo verrassend. The Ex maakt er al jarenlang een gewoonte van om bij zijn reizen naar Ethiopië een resem gasten mee te nemen (dat gebeurde recent ook met o.m. Mats Gustafsson en Ken Vandermark), en klarinettist/geluidskunstenaar Charles was er ook al bij toen de Nederlanders een opname maakten met saxofonist Getatchew Mekuria. Wat op deze plaat te horen valt, is echter geen Afrikaans georiënteerde muziek vol opzwepende ritmes, maar intimistische en abstracte improvisatie.

Voor Terrie Hessels lijkt dat misschien wat vreemd — hij staat immers synoniem voor het hoekige gitaargejengel van The Ex en explosieve improv-bands als Offonoff en Small Silence — maar niet zo voor Charles. Die maakte een paar jaar geleden al furore met het minimalistische kwartet Dans Les Arbres en was een paar maanden geleden nog aan het werk te zien met Huntsville (waarvan een paar leden bij Dans Les Arbres spelen) op het Follow The Sound-festival in Antwerpen. Daar zorgde hij voor een cruciale bijdrage aan het een concert dat begon bij subtiele aanzetten en belandde bij een verzengende climax.

Dat deze duo-improvisaties opgenomen werden in een hotel brengt een paar gevolgen met zich mee: de twee zijn daardoor genoodzaakt om op een lager volume te spelen (wat het intieme karakter enkel nog versterkt), en die locatie zorgt met al dat omgevingsgeluid bovendien voor een ontspannen authenticiteit. Addis start en eindigt dan ook met die omgeving. Je hoort pratende mensen, ronkende motoren, getoeter, voorwerpen die verplaatst worden en kwetterende vogels. Vanuit die achtergrond verschijnt plots een blazer die, amper hoorbaar, begint te experimenteren met speeltechnieken. Geen voluit geblazen noten of melodieën, maar schijnbaar willekeurige hints.

Voor Hessels geldt hetzelfde: z’n kromme interventies en percussieve behandeling van z’n instrument draagt bij tot een merkwaardige, onderbroken conversatie die het latere verloop lijkt te bespreken. In het tweede stuk ("The Bell") is er stilaan meer animo: elk heeft zo z’n patroontjes. Charles ronkt, reutelt en pruttelt er op los en verschuift z’n aanpak gaandeweg naar notengolven die door manipulatie een soort roterend effect meekrijgen. Hessels’ herhalingen zorgen dan weer voor een trance-effect dat voor een hele tijd wordt aangehouden. Het is een album dat het moet hebben van nuances, dus beluistering met een koptelefoon is zeker aangewezen, al is het ook opletten vanaf "The Room", want dan gaat het volumeniveau iets de hoogte in.

Vanuit wrijf- en schraapgeluiden ontstaat immers een kregelige conversatie tussen dissonante uithalen en een jankende houtblazer. Het is een geagiteerde relatie van ongemak, die nu en dan afglijdt in stilte, maar regelmatig opnieuw de kop opsteekt. Die grillige aanpak met duidelijker pieken en dalen wordt verder gezet op "The Bird" en "The Horn", die het duo op z’n meest expressief laten horen. De tweede albumhelft voelt aan als de gespiegelde versie van de eerste, waardoor de laatste twee stukken opnieuw meer in zichzelf gekeerd lijken en vooral teren op alternatieve blaas- en speeltechnieken om uiteindelijk, na een klein uurtje, opnieuw te belanden bij het gezoem van Addis Abeba.

Dat Addis werd uitgebracht op Terrie Hessels’ eigen Terp Records, zegt eigenlijk genoeg. Dit heeft weinig uitstaans met de jachtige gitaarrock van de moederband en past beter in de reeks improvisatie-albums van het label. Meer nog: Addis zorgt ongetwijfeld voor minder houvast dan het gros van die platen, door z’n ongedurige en onvoorspelbare karakter. Het is niet altijd even duidelijk waar de twee naartoe willen, of waar ze het in godsnaam over hebben, al is het wel een trip die best geslaagd genoemd mag worden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in