The National :: 21 november 2010, AB

Van gestage groei naar opstuwing in de vaart der volkeren: sinds The National afgelopen voorjaar ook op StuBru (eindelijk) prominent in de dagprogrammatie te horen is, staat er geen maat meer op de capitulatie van het grotere publiek voor Brooklyn’s finest. In een volgepakte AB die intussen te klein is geworden voor de groot(s) geworden groep, zette The National niets minder dan een triomftocht in.

Drie jaar geleden was het in de AB ook al van dattum: met hun toen eerste Belgische zaaloptreden en prachtalbum Boxer onder de arm, lanceerde de groep toen draaikolken van songs waarin het met plezier kopje onder gaan was. De verschroeiende intensiteit waarmee Matt Berninger en de Devendorf- en Dessner-broederparen het publiek steeds meer knock-out sloegen, moest wel de weg plaveien naar een ruimer publiek, festivalpodia en een absolute doorbraakplaat.

Die er dit voorjaar dan ook kwam. Met High Violet op zak, een zekerheid voor de komende eindejaarslijstjes, is het pleit vanavond sowieso al half gewonnen. “Bloodbuzz Ohio” en “Anyone’s Ghost” kan iedereen intussen desnoods achteruit meemompelen met Berninger, al heeft geen enkele track van de jongste plaat de singlestatus nodig om op een stormachtig herkenningsapplaus te worden onthaald. Het is nogal evident een toegewijd publiek enthousiast te noemen, maar toch, de begeestering en overgave waarmee de songs vanavond worden meegescandeerd is ronduit opvallend en hartverwarmend. Deze band maakt iets los bij zijn publiek, dat is wel duidelijk.

Opener “Runaway” kan als visitekaartje wel tellen: de kolkende magma die onder het oppervlak van de song borrelt, bouwt meteen de spanning op voor wat komen zal. Geen Padma Newsome op viool in de rangen, stellen we eerst met een lichte frons vast, maar met de inbreng van enkele blazers worden accenten in de songs gelegd die evenzeer vervoeren. Hun dikwijls langoureuze aanzetten vormen de ideale roetsjbaan om af te glijden in de poel van onderhuidse spanningen waar de songs in drijven.

Bryan Devendorf, die zowat de meest stoïcijnse drummer van het moment moet zijn, blijft evenwel nog steeds de maïzena die de songs bindt. Zweetband om het hoofd, losjes uit de pols en haast achteloos drummend, maar met zijn trefzekere droge roffels steeds de aan de ketting rukkende songs bij de les houdend. Terecht wordt tijdens “Squalor Victoria” op de backdrop eens een integrale drumpartij van hem getoond om erop te wijzen hoe ingenieus en gelaagd die in elkaar zitten. Een boude stelling, maar een The National-song zou vast de helft aan spanning verliezen zonder zijn originele sterkhouder aan de drumkit.

Al kunnen we moeilijk voorbijgaan aan het overige broederpaar en de beklijvende brombeerzang van Berninger; het is tenslotte het geweldige geheel van de delen dat het geluid van deze groep zo dwingend en innemend maakt. “Mistaken For Strangers” en “Fake Empire” ontbolsteren zo tot meeslepende anthems die woord voor woord worden meegezongen en tijdelijk elke notie van tijd of ruimte doen vergeten. Berninger zingt en brult weer met enorme overgave en is ook opvallend spraakzaam, al dan niet met behulp van de klaarstaande wijn, de vaste bondgenoot on stage. Met zijn low level humour en grapjes over onder meer het kannibalistische verleden van vrouwlief brengt Berninger volgens gitarist Bryce Dessner het publiek dan wel uit de juiste mood, de lacherige tussenkomsten zijn dikwijls een welkome pauze tussen het naar adem happen bij zo veel overrompelende schoonheid.

Ook al weet je wat komen zal, toch grijpt het bruggetje in “Slow Show” weer ongenadig naar de keel en beland je op de tonen van de mijmerende piano in “England” op de keien van een natgeregend Londens trottoir. Omgekeerd probeert de band ook met nieuwigheden de donkerte van zijn eigen songs bij te lichten, zoals met het luchtige riedeltje dat onder “Sorrow” wordt geschoven. Het publiek stil krijgen doet de band met die ene song die in 2007 in grandioze uitvoering live in de AB werd opgenomen: “About Today”. Niet vaak op de setlist, maar voor deze passage in Brussel opnieuw in al zijn pracht opgeblonken.

Het is de aanzet voor wat nog een zinderende finale zal worden met The National op kruissnelheid: een ziedend “Mr. November” met een Berninger die het publiek tot achteraan de zaal induikt, door een toeschouwer van het hek rond het mengpaneel moet worden opgevangen en briesend het refrein richting podium spuwt. Met een gloedvolle versie van “Terrible Love” is de triomf compleet, maar niet zonder een uitgeleide om alweer bijzonder stil van te worden. Een volledig akoestisch “Vanderlyle Crybaby Geeks” bezegelt deze avond waar zo met hooggespannen verwachtingen naar werd uitgekeken.

Volgende keer afspraak in Vorst, open vraag of de pakkende intensiteit van de groep ook in de grote zalen tot zijn recht komt. Een band die zo het maximum uit zijn kunnen weet te halen, weze het in ieder geval van harte gegund.

Het concert van The National in Vorst Nationaal vindt plaats op 15 februari 2011.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in