65DaysOfStatic :: 18 november 2010, Botanique

Een plaat uitbrengen waarop je moedig de heftige rock waarvoor je bekend staat overboord gooit, die vervolgens nauwelijks gepromoot zien, daardoor een festivalzomer onder de radar moeten doorbrengen en toch de Botanique uitverkopen: het zit met de populariteit van 65DaysOfStatic voorlopig nog wel snor.

Nochtans is het een brokkenparcours dat de Britse groep de afgelopen jaren heeft afgelegd. Eerst werd The Destruction Of Small Ideas, de plaat van de bevestiging, verknald door foute productiekeuzes van de band zelf, zodat niemand hoorde hoe hard de groepsleden als songschrijvers waren gegroeid. Dat werd rechtgetrokken met laaiende optredens waarin de nummers met een goeie klank knalden en vlamden als een withete brei rechtstreeks uit de hoogoven. Meubels gered, maar geen doorbraak.

Die fase ging echter voorbij en gaandeweg verschoof het accent richting dans. Geen erg; de test-tour in 2009 beloofde heel wat lekkers en album We Were Exploding Anyway leverde dat ook afgelopen lente. Waarna het hele verhaal hevig piepend in de remmen ging: het nieuwe platenlabel deed wel erg weinig moeite om de plaat te promoten maar dat betekent ook: geen aandacht en het nieuwe album ging voorbij zonder ook maar op de radar te verschijnen van wie hen nog niet kende.

Einde verhaal? Geen wonder dat 65DaysOfStatic na jaren onafgebroken touren deze zomer nieuwe horizonten ging verkennen door op het Edinburgh Festival een dansvoorstelling te begeleiden. En ook 2011 ziet er zo uit: dan gaat de groep de film Silent Running van muziek voorzien. Maar eerst wordt, met de nieuwe EP Heavy Sky — niets meer dan een collectie overschotjes uit de opnamesessies voor We Were Exploding Anyway — onder de arm, nog een “gewone” tour afgewerkt waarbij in de Botanique meer dan eens duidelijk werd gemaakt dat dit een voorlopig afscheid betrof.

Meer dan afgelopen lente op Domino, steunt het optreden vanavond op We Were Exploding Anyway. Dat wil zeggen: meer nadruk op beats, minder op hevig uitbarstende gitaren. Al is dat bij deze groep altijd relatief. Opener “Go Complex” is bovenop die diepe dansdreun nog altijd een clusterbom aan explosieve instrumenten, maar “Piano Fights” drijft op een eenvoudige pianolijn en een huppelritme. We zien de groepsleden Soulwaxgewijs ook meer en meer gebogen staan over knoppenbakjes dan zwetend de hoeken van het podium opzoeken met hun gitaren.

Het duo “Crash Tactics”/”Dance Dance Dance” is de vroege piek die alle hunker naar oude publieksfavorieten als “Retreat! Retreat!” — de band laat er bewust lang op wachten — naar de prullenmand verbant. De plotse versnellingen, percussiestukken en explosies, het trance-achtige tussenstukje,… ze tekenen voor tien spannende en overdonderende minuten die zelfs de grootste zoutpilaar doen bewegen. Samen met “Weak 4” vormt dit een sterk openingshalfuur.

En toch is dat “Retreat! Retreat!” welkom na een flauw “Pacify” en een huppelend “PX3”, twee nummers van die nieuwe EP. Het is die andere kant van de groep, dat bruut geweld dat voor de doorbraak zorgde en nog altijd niets aan kracht heeft ingeboet. Bizar is het overigens om gitarist Joe Shrewsbury — we zijn dan weer op dansbaar terrein — te zien ontpoppen tot publieksmenner; een soort ersatz-Regi die, voorlopig enkel in gebarentaal gelukkig, om de handjes vraagt. Het wringt wat bij een groep die het qua welsprekendheid moet hebben van zijn gitaarlijnen. Het is ook niet nodig: die handjes komen vanzelf wel.

Zeker zo in de epische setsluiter “Tiger Girl”, met zijn 4/4-technobeat een atypisch nummer voor de groep. De bandleden proppen het nummer voller en voller, maar slagen er toch in om uit die opeenstapeling plots een sterke melodie te laten groeien, terwijl het stampen almaar doorgaat. Het is de climax der climaxen; het ultieme hoogtepunt.

Bisnummers “I Swallowed Hard Like I Understood” en “AOD”, hoe sterk ook, zijn dus niet meer dan een mooie bijgedachte. 65DaysOfStatic heeft ondertussen laten weten dat Heavy Sky beschouwd mag worden als het laatste restje van deze periode. Het wijst er, net als de filmplannen, op dat we in de toekomst alweer andere dingen mogen verwachten. En zo hoort het ook: nooit stilstaan, altijd blijven bewegen. En als het even kan: dansend.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in