Wavves :: 12 november 2010, ABClub

Een half uur rammen. Een uitzinnig publiek. Geen bissen. Wavves was in town en liet net geen spoor van vernieling na. Of hoe gitaarrock uit de school van Girl Trouble en My Red Cell ook vandaag nog impact kan hebben.

Bij sommige bands is het makkelijk om aan te duiden wanneer ze een stap vooruit zetten. In het geval van Wavves is het aantreden in de AB een teken aan de wand dat dit misschien niet meer het zootje ongeregeld van een jaar of wat geleden is. De eerder dit jaar verschenen derde plaat, het zowat alom positief onthaalde King Of The Beach, liet al horen dat het trio rond Nathan Williams meer in zijn mars heeft dan rücksichtlöss lawaai maken.

Al kan dat soms ook leuk zijn, zoals vanavond blijkt in een behoorlijk goed gevulde club. Ping Pong Tactics is met dat in het wilde weg rammen een prima opener voor Wavves. Deze locale jonkies, die recent een split-7” uitbrachten met Believo!, tonen een half uur lang dat ze over potentieel beschikken. Het wordt nog even wachten welke kant het uitgaat. Afgaande op de passage van vandaag kan dit totaal de mist in gaan en eindigen in plaatsvervangende schaamte, maar net zo goed levert dit een wild in het rond slaande rock-‘n-rollplaat op, zoals een nummer waarvan we vermoeden dat het “Thomas” heet, leek aan te geven.

Misschien kan de band een voorbeeld nemen aan Wavves, al is niet zeker dat dat in deze contreien een goed idee is. De band van Williams sleept immers een palmares van drank, drugs en de occasionele fysieke confrontatie met zich mee en op een plaats en tijd waar gewoon al gek genoeg gevonden wordt, zal het niet makkelijk zijn met een dergelijke aanpak loftuitingen in de wacht te slepen. Al is een portie controversie, wanneer geruggesteund door een ferme dosis ass kicking, nooit weg.

Het is tot dat laatste dat Wavves zich ditmaal beperkt. Het enige controversiële aan deze passage, is de korte duur ervan. Amper een half uur staat het trio op het podium, maar dat is voldoende om een flink graai in het drie platen tellende oeuvre te doen en daarmee de aanwezigen behoorlijk op te hitsen.

Culthitje “King Of The Beach” fungeert vroeg in de set als opzweper en wanneer luttele minuten later het met een flinke dosis nihilisme gebrachte “To The Dregs” langskomt, zijn de eerste rijen herschapen tot een kolkend kluwen van lichaamsdelen die in het moordende stroboscooplicht de illusie opwekken dat Wavves je heeft meegenomen naar het Seattle van de vroege herfst van 1991, pakweg een dag of drie voor de release van Nevermind, toen Mudhoney en TAD nog heersten over de stad.

Bij momenten is wat Wavves doet een compleet rommeltje, maar dan van het aanstekelijke soort. Waren de bierprijzen aan de bar net een tikje lager, het ganse publiek had zich vast laveloos gezopen om “So Bored” tot anthem te verheffen en tijdens de finale, met een wild “No Hope Kids” als uitschieter, de zaal te slopen. En dat is ongetwijfeld wat gebeurd was als dit concert elders had plaatsgevonden.

Wavves balanceert echter tussen het kraakpandcircuit en dat van de “echte” zalen, een spreidstand die moeilijk lange tijd vol te houden is. Op het punt waar de band zich nu bevindt, komt hij er echter mee weg en slaagt Wavves er moeiteloos in een half uur lang een nagenoeg de ultieme rock-‘n-rollatmosfeer te creëren. Benieuwd waar dit zal eindigen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in