The Kids are All Right




Een tiental jaar geleden maakte Lisa Cholodenko haar entree in
het independent filmcircuit van de VS met ‘High Art’, een
ietwat tendentieus, maar oprecht bedoeld drama over twee lesbische
vrouwen in het artistieke milieu. Sindsdien heeft Cholodenko (zelf
aanhangster van de vrouwenliefde) dat thema nooit volledig vaarwel
gezegd – ze werkte mee aan ‘The L Word’ en nu is er ‘The Kids are
All Right’, een ietwat sitcommy tragikomedie over een
langdurig huwelijk tussen twee dames, dat langzaam maar zeker uit
elkaar valt.

Annette Bening en Julianne Moore spelen Nic en Jules, een
lesbisch paar dat al jaar en dag samen is. Nic is de kostwinner van
het gezin, een arts die dwangmatig de controle wil behouden over
haar omgeving, terwijl Jules meer iemand is van twaalf stielen en
dertien ongelukken. Via kunstmatige inseminatie hebben ze samen
twee kinderen gekregen: de achttienjarige Joni (Mia ‘Alice in
Wonderland’ Wasikowska) en de vijftienjarige Laser (no
kidding,
zo heet hij echt). Het leven gaat zijn gangetje, tot
Joni via de spermabank besluit om contact op te zoeken met de donor
die negentien jaar eerder het kwakje inleverde waar zij en haar
broer uit geboren werden. Zo komt Paul (Mark Ruffalo) in hun leven
– uitbater van een soortement biorestaurant (hij kweekt in ieder
geval zijn eigen groenten en het ziet er allemaal erg ecologisch
verantwoord uit) en eigenaar van een verdacht hippe stoppelbaard.
Nic ziet Paul meteen als een bedreiging voor de stabiliteit in haar
gezin, terwijl de anderen meteen gek op hem zijn. Misschien zelfs
wat te gek: Jules valt als een baksteen voor Pauls charmes.

Op die manier begint een mild familiedrama, dat nog het best
werkt wanneer Cholodenko gewoon observaties maakt over het leven
tussen partners die al lang samen zijn. Aan het begin zien we Nic
en Jules een poging ondernemen om te vrijen, maar we zien dat Nic
er met haar gedachten niet bij is – klagen dat je het koud hebt
terwijl je gebeft wordt, ik kan me voorstellen dat dat voor je
partner niet bijster leuk is. En dan zijn er nog de kleine
irritaties die gaandeweg een relatie binnensluipen: Jules die
luidop telt hoeveel glazen wijn Nic al heeft gedronken, Nic die
bijna onbewust neerbuigend doet over Jules’ plannen om een nieuwe
zaak te beginnen, en ga zo maar door. Zet twee mensen maar lang
genoeg samen en ze zullen wel op mekaars lip beginnen zitten – de
vraag is dan alleen of dat kan opwegen tegen de liefde die je
krijgt. Tijdens het eerste half uur van de film weet Cholodenko de
relatie tussen de twee vrouwen op een overtuigende, subtiele manier
in kaart te brengen. Het is ook het enige punt van de film waarin
het werkelijk niet uitmaakt dat de hoofdpersonages lesbisch zijn.
Dezelfde mix van spanningen en plezier vind je terug in elk
heterohuwelijk. Zonder meteen overdreven dramatisch te worden,
schetst de regisseur hier met een mild gevoel voor humor de
dagelijkse ergernissen en genoegens van een gesettled koppel met
puberkinderen.

Daarna echter, in de tweede akte van het verhaal, voel je die
spontaniteit minderen, terwijl de mechanismen van een traditionele
plot met het nodige gekraak en gekreun op gang komen. Het personage
Paul is best nog wel goed uitgewerkt – een flierefluiter die
heimelijk verlangt naar de stabiliteit die hij tussen Nic en Jules
ziet, en niet op tijd inziet dat hij zich niet zomaar ongestraft
een weg in andermans gezin kan wurmen. Cholodenko begrijpt haar
personages, oordeelt niet en zorgt ervoor dat haar publiek
hetzelfde doet. Maar ondertussen kan ze niet vermijden dat zodra
Paul het verhaal komt binnengewandeld, de film onvermijdelijk
terugvalt op de conventies van traditionele plotontwikkeling. Op
dat moment is het niet langer een film over enkele specifieke
mensen in hun eigen leven, maar een film over een intrige, een
verhaallijn die ontwikkeld moet worden tot aan zijn logische
conclusie. En we weten allemaal vanaf het begin wat die conclusie
moet zijn. De meeste mensen zullen zich daar allicht niet aan
storen – vooral niet omdat de humor wel aanstekelijk blijft, en de
prent continu onderhoudend blijft – maar ik vond het jammer dat
Cholodenko niet gewoon haar observaties van haar personages kon
doortrekken tot het einde van haar film, zonder er een geforceerde
intrige bij te moeten sleuren. Alexander Payne deed dat
bijvoorbeeld wél in zijn films ‘About Schmidt’ en ‘Sideways’, dus
je ziet dat het wel kan, als je het lef ervoor hebt.

Die intrige (de affaire van Jules met Paul) heeft overigens al
kritiek opgeleverd van enkele gay rights-activisten, omdat
het een lesbische vrouw betreft die plotseling de betere penis ook
wel blijkt te kunnen smaken. Tja, het is niet aan mij om me
gepikeerd te voelen in de plaats van een andere bevolkingsgroep,
maar ook ik vond dat een vreemde plotwending. De relatie tussen Nic
en Jules vertoont genoeg tekenen van metaalmoeheid om een affaire
te kunnen motiveren, dat wel – maar dat Jules tegen haar geaardheid
in plots met een man in bed duikt… Ik weet het niet, hoor. Mij
leek het vooral een gekunstelde manier om toch maar extra dramatiek
aan de film te geven.

Dat alles neemt niet weg ‘The Kids are All Right’ voor het
grootste deel aangenaam voorbij rolt. Het tempo zit goed, de
grapjes zijn net sterk genoeg om je vrijwel continu een vage
glimlach te bezorgen (hoewel de dijenkletsers uitblijven) en je
verveelt je niet. Maar dat alles blijft faint praise,
zoals men dat dan noemt – een film die je niet slecht kunt of wilt
noemen, omdat hij daarvoor veel te sympathiek is, maar goéd…?
Daarvoor is het dan weer lang niet memorabel genoeg. Het enige dat
enigszins blijft nazinderen, zijn de acteerprestaties. Julianne
Moore legt een subtiele kinderlijkheid in haar rol, die past bij
haar personage. Let op een scène waarin Nic een bad laat vollopen
voor Jules. Voor het eerst in een hele tijd hebben ze samen nog
eens quality time, tot Nic wordt opgebeld door een
patiënte en de sfeer meteen dood in het water valt. Julianne
Moore’s teleurstelling op dat moment is fenomenaal gespeeld – net
als een kind voelt ze zich in de steek gelaten door een ouder die
meer met haar werk bezig is dan met haar. Mark Ruffalo is
ontwapenend menselijk als Paul, maar het is Annette Bening die de
show steelt als Nic – Bening durft bitchy uit de hoek te
komen en schaamt zich niet om af en toe met rimpels en al in
close-up te komen. Aan de oppervlakte speelt ze het minst
sympathieke personage, voornamelijk omdat ze zich nooit lijkt te
amuseren, zoals de anderen. Maar naarmate de film vordert, merk je
dat ook zij gewoon op zoek is naar waardering, naar affectie, en
dat ze die nu verloren ziet gaan aan een man die pas een week
geleden haar leven kwam binnengewalst.

Lisa Cholodenko had een interessante personagestudie in handen,
maar (misschien uit angst, misschien om een andere reden) heeft ze
toch besloten om daar zoveel plot in te gaan zitten proppen dat het
alsnog een formulefilm werd. De acteerprestaties mogen er zijn en
ja, zeker, ‘The Kids are All Right’ kijkt moeiteloos weg. Maar het
had zoveel meer kunnen zijn dan alleen maar dat. Doodzonde,
eigenlijk.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in