Tape Tum + Of Montreal :: 15 oktober 2010, Botanique

Een ondermaatse plaat uitbrengen — misschien wel de slechtste uit je hele carrière — en daar vervolgens een ronduit geweldig optreden aan ophangen; dat is wat Of Montreal op de slotavond van zijn Europese tournee kwam doen in de Brusselse Botanique.

Met Tape Tum krijgen we naar goede Botaniquegewoonte eerst nog een opener van eigen bodem geserveerd, en evenzeer volgens de traditie brengt die er vervolgens niet al te veel van terecht. “Die mannen hebben daar voor gestudeerd, zeker?”, is de vraag die in ons opkomt bij het aanschouwen van hun vergezochte songstructuren en ingewikkelde moeilijkdoenerij, die liefst zo ver mogelijk van een gewoon nummer verwijderd blijft. Dat tot daar aan toe, maar moet dat ook allemaal zo godsgruwelijk sáái zijn?

Gelukkig is daar Of Montreal om met het nodige discogeweld alle stofnetten uit de Orangerie te blazen en het wat ingedommelde publiek met enkele rake klappen te doen rechtveren. Nieuwe single “Coquet Coquette” is wat dat betreft een gedroomde opener: zelden rockte de band zo als in dit hoogtepunt van laatste album False Priest; de gitaren en drums mogen nergens in het optreden nog zo loos gaan als hier. Zoals dat dan hoort bij een Of Montreal-show, duikt een man in een bijzonder vreemd kostuum (half vis, half vogel, afgewerkt met een gasmasker) het podium op om het publiek te bestoken met zijn twee uit geweren bestaande poten. Neen, we hebben ook géén idee wat dat te betekenen had, maar bij deze heren schrikken we ondertussen nergens meer van.

Toch wordt er stukken minder toneel gespeeld dan bij de vorige passages van de band: de focus ligt voor het eerst grotendeels op de muziek (een evidentie bij de meeste artiesten, maar hier ligt dat enigszins anders). Dat mag op zijn minst verbazingwekkend genoemd worden: met False Priest leverde Of Montreal allesbehalve zijn sterkste album af — dat leest u hier later nog wel — maar live stáán nieuwe nummers als “Enemy Gene” en het uitzinnige “Our Riotous Defects” er. We hebben nergens het gevoel dat deze songs moeten onderdoen voor publieksfavorieten als “Heimdalsgate Like A Promethean Curse”, meezinger “Bunny Ain’t No Kind Of Rider” of het van wilde vioolpartijen en van op de grond gespeelde gitaarsolo’s voorziene “She’s A Rejector”. Het Of Montreal dat we hier vanavond te zien krijgen, is dansbaarder dan ooit, maar levert eveneens een muzikale krachttoer, niet in het minst door toevoeging van een rist extra bandleden — nog meer toetsen, nog meer vocals en vooral de violist — die zorgen voor de broodnodige bijkleuring van Kevin Barnes’ stemcapriolen.

Barnes blijft evenwel het immer verwondering oproepende middelpunt van dit optreden: dartelt hij tijdens een voortjakkerend “Suffer For Fashion” nog in leggings en een kanten schortje over het podium (die eerste Of Montrealmusical laat volgens ons niet lang meer op zich wachten), dan bevindt hij zich wat later in een absurd ballet met twee geruite ninja’s, en dat alles zonder zijn onmiskenbare falset en hoge kreetjes achterwege te laten. Die vormen tegelijk ook het absolute dieptepunt in de set: “St. Exquisite’s Confessions”, het vervelendste nummer van vorig album Skeletal Lamping is een afschuwelijk glad funkonding, dat bovendien onderbroken wordt voor enkele tenenkrullende spoken wordpassages. In normale omstandigheden zouden we gillend weglopen, maar u had uiteraard een compleet verslag van ons te goed.

We zouden het ons ook beklaagd hebben: omdat de band vanavond na een lange tour weer huiswaarts keert, wordt het publiek op een specialleke vergast. “Bá-baam” klinken de gitaren en synths, en dat blijkt het startschot voor een rondje “Michael Jacksons Greatest Hits” te zijn. Een concert van Of Montreal is niet compleet zonder een cover of twee, maar hun versies van “Thriller” en “Wanna Be Startin’ Something” zijn weergaloos: de band lijkt al weken naar dit punt toe geleefd te hebben, zó geolied klinkt het allemaal.

Ondanks de occasionele bezoekjes van snoepgoed strooiende varkens en de rokjes van Kevin Barnes, bewees Of Montreal vanavond dan ook eindelijk dat het meer is dan wat onnozel verpakte indiediscopop. Onder het glitterlaagje zitten wel degelijk sterke songs verscholen, en ook na zowat twee uur onvermoeibaar doorgaan, zat er zo goed als nergens sleet op dit optreden. Wat gaat dat geven als ze nog eens een góeie plaat maken?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in