Eels :: Tomorrow Morning

Oef! Nog nooit zo’n zucht van verlichting geslaakt als
na de eerste luisterbeurt van Eels’ nieuwste worp. ‘Tomorrow
Morning’ vormt samen met ‘Hombre Lobo‘ en
End Times
een drieluik dat onze favoriete ba(a)rd E. in iets meer dan een
jaar tijd wist bijeen te schrijven, maar verschilt in alle
opzichten van zijn twee voorgangers. Daar waar ‘Hombre Lobo’ een
loeiharde muzikale uiting van onvervuld verlangen was en ‘End
Times’ ons met lyrics als “I don’t feel nothing now, not even
fear”
vooral zorgen deed maken over de mentale toestand van de
heer Mark Oliver Everett, is ‘Tomorrow Morning’ in de eerste plaats
een overweldigende ode aan het leven en de liefde. Daarnaast ook
gewoon een steengoede plaat, voor wie te lui zou zijn om verder te
lezen – het is tenslotte vakantie.

In de instrumentale opener ‘In Gratitude for This Magnificent Day’
– dat klinkt als een lui ontwaken op een zonnige zomerochtend –
wordt meteen het vrolijke toontje van dit album duidelijk, en ook
‘The Morning’ ademt Everetts nieuwe carpe diem-filosofie uit: het
parlandonummer houdt het bovendien bij een sober achtergronddeuntje
om zo de boodschap – “Why wouldn’t you want to make the most of
it?”
– beter tot zijn recht te laten komen.

De reden waarom hij plots alles zo rooskleurig ziet wordt duidelijk
in het groovy ‘Baby Loves Me’, waarin de strofen eerst nog een
glimp laten doorschemeren van de sarcastische misantroop die E. op
vroegere platen wel eens pleegde te zijn. Alle miserie die hem te
beurt valt – “The bad girls think I’m just too nice and the
nice girls call me dick”
– vervalt echter in het niets zodra de
titel vol overtuiging weerklinkt in het refrein.

Single ‘Spectacular Girl’, waarvan het refrein wel lijkt te drijven
op een hele school cumuluswolkjes, is zowaar een ongecompliceerd
liefdeslied, volgens ons toch een unicum in ’s mans oeuvre! De
liefde blijkt dan ook dé rode draad doorheen de hele plaat: zo is
het dromerige ‘That’s Not Her Way’ een lofzang op zijn eigenzinnige
muze, en wordt ‘This Is Where It Gets Good’ gedragen door een
pulserende beat die wel eens de perfecte muzikale weergave zou
kunnen zijn van een verliefd puberhart.

Zoveel liefdesgeluk – een minder cynisch mens zou er zowaar tranen
in de ogen van krijgen – uit zich uiteraard ook op andere vlakken
en naast een verzameling ontroerende liefdesliedjes is ‘Tomorrow
Morning’ ook gewoon een plaat die het leven in het algemeen
bezingt. ‘Oh So Lovely’ barst met de cimbalen in het refrein bijna
letterlijk van de levensvreugde, en ‘I Like the Way This Is Going’
puurt op een dodelijk eenvoudig gitaarriedeltje en is misschien wel
net door die kinderlijke naïviteit zo ontwapenend.

De liefde heeft de anders zo mistroostige E. bovendien ook een
serieuze egoboost gegeven, wat al bleek uit zijn smashing
performance
op Pukkelpop en ook op plaat wonderwel overkomt.
‘The Man’ is een soort ‘Susan’s House’ revisited, maar dit
keer wandelt het hoofdpersonage in ware Saturday Night Fever-stijl
vol zelfvertrouwen over de straat en lachen alle obscure types hem
net als het leven zelf breed toe – “the old homeless guy who
smells like pee, stops talking nonsense and says ‘Morning
E.'”
.

Op een plaat met zo’n hoog hakuna matata-gehalte is het moeilijk
mindere nummers aan te duiden, al is de gospel van ‘Looking Up’ in
elk geval kandidaat voor de trofee ‘zwakste lyrics uit de pen van
Marc Oliver Everett’. Maar hoewel dit nummer tekstueel te wensen
over laat – of wat dacht u van “I used to be kind of bitter,
always had a babysitter”
? – vergeven we het de man maar al te
graag wanneer we hem onder begeleiding van een orgel en een leger
klappende handen volledig horen losgehen – het geluk spat
er af, ziet u.

Ook de esoterische afsluiter ‘Mystery of Life’ ruikt naar onze
normen iets te veel naar geitenwollen sokken, al is het tegelijk
ook de perfecte afsluiter voor deze plaat: met een vreugdevol
lalala” en een overdonderend vrolijke drumpartij bezingt
E. het mysterie des levens, ondoorgrondelijk maar net daarom zo
mooi.

Ahum. Voor wie uitslag krijgt van zoveel kumbaya, is er
gelukkig ook nog de bonusdisc, de spreekwoordelijke mat waaronder
E. zijn donkere kantjes lijkt geveegd te hebben. Hier
genuine Eels mét een weerhaak, zoals in het verraderlijk
vrolijk klinkende ‘Let’s Ruin Julie’s Birthday’ of ‘Swimming
Lesson’, waaruit niet zozeer geluk, dan wel berusting klinkt.
“If the world’s a rotten place, you better just forget
it”
.

Zo’n vaart lijkt het dus ook weer niet te lopen met het geluk van
onze favoriete ellendeling, al zijn we blij dat de dreigende
donderwolk die boven ‘End Times’ leek te hangen overgewaaid is –
daar stond het mes ons namelijk net iets te stevig op de keel. Eels
lijkt voorzichtig een evenwicht in het leven gevonden te hebben,
maar laat hem in de toekomst nog maar een beetje afwisselen tussen
die roze en die zwarte bril. Het blijft in elk geval schitterende
platen opleveren!

http://www.eelstheband.com/

www.myspace.com/eels

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in