Exxasens :: Beyond The Universe Methadrone :: Better Living (Through Chemistry)

Het Vlaamse label ConSouling Sounds, dat vooral actief is op het gebied van postrock, drone en ambient, is blijkbaar een thuishaven voor studiokluizenaars, want net voordat Miguel Boriau naar buiten trad met Simulacra, gooide het label ook releases op de markt van eenmansbands Exxasens en Methadrone, die ondanks aanzienlijke verschillen ook een en ander gemeen hebben.

De Spanjaard Jordi Ruiz is al ruim een decennium actief en al sinds 2003 verschijnen er releases van Exxasens, dat zich ergens positioneert tussen postrock, shoegaze en spacerock. Dat laatste mag dan ook letterlijk geïnterpreteerd worden. Het gaat hier niet om uitgesponnen jams met als doel een ander bewustzijnsniveau te bereiken, maar om een obsessie met astronomie. De spacey foto’s in het artwork komen rechtstreeks van de NASA-site en de liner notes zijn volgestouwd met Wikipedia-quotes over wetenschappelijke begrippen en mythische namen die aan de kosmos gelinkt zijn.

De muziek is een verrassend catchy klinkende mengeling van opbeurende melodieën en bedachtzame structuren, die redelijk schatplichtig is aan de kristallijnen gitaarspiralen van bands als Mono en de subtiele schaduwschakeringen van Red Sparowes en consorten. Hoewel hier en daar (zoals in “Lost In Space”) wordt uitgepakt met stevig(er) gitaarwerk, wordt hier vooral geteerd op een luchtiger en/of afstandelijker vorm van gedrevenheid: songs als “Sky In Red”, “Stars In The Desert” en “A Singular Deploy” lijken wel soundtracks bij miniruimtedocumentaires, schatplichtig aan Kubricks 2001: A Space Odyssey.

Ruiz heeft een fijne niche voor zichzelf gevonden, maar heeft toch moeite om de volledige 53 minuten eenzelfde niveau aan te houden. Daarenboven is het wat ongelukkig om je plaat hier en daar te voorzien van niet altijd even geslaagde vocalen die de sfeer een beetje onderuit halen. Niettemin blijft dit een aardig werkstuk, dat mikt op bescheiden grootsheid en een majestueuze sound en zichzelf gelukkig niet voorbij holt om te zwelgen in z’n eigen auditieve corpulentie. Mits wat bijschaafwerk zit er een uitstekend vervolg in voor Ruiz.

De Amerikaan Craig Pillard heeft al heel wat watertjes doorzwommen voor hij uitpakte met Methadrone, dat volgens het label doom, drone, dark ambient, wave en neo-folk verenigt. Ooit was hij lid van death metalgezelschap Incantation en funeral doom-band Evoken. Nu zit hij op een iets meer esoterische trip, een stuk introverter dan Ruiz met Exxasens, en eigenlijk ook een stuk donkerder. Dat van die “wave” klopt alleszins, want Pillard zit zich te vermeien in een soms verstikkende sfeer die we al kenden van gitzwarte postpunkplaten van begin jaren tachtig. Extreem wordt het nooit, ongemakkelijk is het constant.

Ook hem siert het dat hij niet kiest voor de voorspelbare en makkelijke weg van de frontale aanval met beukende en borrelende bassen. Op Better Living (Through Chemistry), ongetwijfeld een verwijzing naar Aldous Huxley (en niet naar QOTSA), worden donkere en schelle elementen verenigd, bassen en synths, gitaar en zang, terwijl een fikse dosis galm zorgt voor een bevreemdende afstandelijkheid. Pillard volgt een patroon waarbij instrumentale tracks afgewisseld worden met nummers met zang. Zijn fluisterstem is in volle shoegaze-traditie weinig opmerkelijk, maar dat sluit dan weer aan bij de monochrome muziek.

Hier zijn het vooral de instrumentale tracks die minder succes kennen. Als een instrumentaal geheel had het ongetwijfeld z’n effect niet gemist, nu lopen die songs soms wat verloren tussen de iets substantiëlere tracks met zang. Zo wordt een homogeen, maar wat saai nummer als “Polamidon” gevolgd door de uitstekende titeltrack, die ons, net als “Toward Elysium” met z’n nauwelijks verholen drama, zowaar doet denken aan Cranes. Het is trage, soms wat logge muziek, erg statig en gecontroleerd, met een in mist gehulde sfeer, zonder compleet in het niets te verdwijnen. De muziek van Methodrone klinkt op de een of andere manier al wat verouderd en weet ook niet de volle vijftig minuten even sterk te boeien, maar ook hier is er duidelijk sprake van een sterke, overkoepelende visie die zorgt voor een coherente plaat.

Zowel Exxasens als Methadrone zijn voorbestemd (en nemen daar waarschijnlijk genoegen mee) om een leven te leiden in de marge. Hun eigenzinnige sound leent zich niet tot grote podia en massa-aanhang, maar deze platen zijn dan ook niet gemaakt met dergelijke ambities in gedachten. Zowel de vrij optimistisch klinkende spacerock van Exxasens als de meer teneergeslagen sound van Methadrone zijn uitgelezen kost voor Einzelgängers die niets liever doen dan wegdromen, de koptelefoon in de aanslag, bij vervoerende soundtracks voor desolate nachtspektakels.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in