Woven Hand :: The Threshingfloor

Één hand op de bijbel, de ander op zijn gitaar. Domineeszoon David Eugene Edwards beschikt, naast een diepgeworteld geloof in God, ook over een stevige dosis rock-‘n-rolltalent. Bundel deze twee disparate eigenschappen tot een evenwichtig geheel en je krijgt één onwrikbare brok energie, The Threshingfloor genaamd.

Zo’n zeven jaar geleden is het ondertussen alweer geleden dat Edwards na een resem onoverbrugbare meningsverschillen definitief de stekker uit 16 Horsepower trok, tot groot ongenoegen van een aanzienlijke schare trouwe fans. Deze bleven echter niet lang op hun honger zitten: Woven Hand, dat zich tot dan beperkt had tot Eugene’s eigenzinnige zijsprongetje, groeide algauw uit tot ’s mans hoofdproject. Nog geen jaar na de veelbesproken split konden verstokte 16 Horsepower-fans zich laven aan Consider The Birds. Inmiddels is Woven Hand al aan het zesde studioalbum toe. Rekenen we daar het werk van 16 Horsepower bij, dan kan de devote frontman al een respectabele tien platen op zijn conto schrijven. En nog steeds lijkt er geen sleet te komen op het talent van Edwards.

Colorado zou een logisch antwoord zijn op de vraag wáár David Eugene Edwards de voorbije jaren precies heeft rondgewaard. Wij verdenken de flegmatieke frontman er echter van zijn thuishaven voor een wat exotischer bestemming te hebben ingeruild. Het is wat nattevingerwerk, maar de anders zo typerende donkere gospel en verbolgen folkmuziek worden op deze The Threshingfloor opgefraaid door invloeden die we gemakshalve als Arabisch en Oosters afdoen, zonder dat daarbij het authentieke Woven Handgeluid verloochend wordt.

Donkere wolken pakken samen boven het bezwerende “Sinking Hands”. Deze gitzwarte doemtaferelen brengen ons naadloos bij het up-tempo titelnummer, dat ons een eerste maal in Oosterse sferen weet te brengen. Het onweer mag nu stilaan gaan losbarsten, maar tegen alle verwachtingen in worden we nog even gespaard. Het etherische “A Holy Measure” dreigt wel, de wolken gaan wegen als lood, maar echt beangstigend wordt het nooit. Op “Raise Her Hands” lijkt het tij opnieuw te keren. Woest marcherende drums begeleiden ons schijnbaar onontkoombaar naar de zo gevreesde slachtbank, maar weeral blijkt het uitstel van executie. Het daaropvolgende “His Rest” droomt zoet weg en had evengoed achterwege gelaten kunnen worden. Edwards probeert het wel, maar weet ons geen enkel moment de stuipen op het lijf te jagen. Jammer, want zo weet een lichtvoetige ademstoot het zorgvuldig aangewakkerde vuur tot tweemaal toe tot een smeulend rookpluimpje te herleiden.

Twee ontgoochelende anticlimaxen op amper vijf nummers tijd eisen hun tol en we beginnen dan ook ongemakkelijk op onze stoel heen en weer te schuiven. Even overvalt ons de gedachte dat Edwards het niet meer in de vingers heeft, maar net dan grijpt hij ons met satijnen handschoenen bij het nekvel op het wondermooie “Singing Grass”. Edwards’ enigmatische stem voert ons naar ongekende hoogten, alwaar we zonder veel omhaal alsnog in de onverhoopte rollercoaster gestort worden waar we zo hard naar verlangden. “Behind Your Breath”, “Truth” — een kil New Ordernummer dat op geniale wijze nieuw leven wordt ingeblazen –, “Terre Haute” en “Orchard Gate” volgen elkaar in ijltempo op en herinneren ons er terug aan waarom we zo van deze diepgelovige man houden. Afsluiter “Denver City” schudt ons nog een laatste maal vakkundig dooreen en doet ons zo het wat aarzelend begin van deze The Threshingfloor maar al te graag vergeten.

Velen betreuren de dag dat Woven Hand uit de assen van 16 Horsepower verrees. Met deze meer dan uitstekende The Threshingfloor bewijst David Eugene Edwards hun ongelijk. Een zeldzame parel die, hoewel ze halverwege kortstondig wat van haar glans verliest, ons nog lange tijd zal blijven bekoren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in