Crowded House :: Intriguer

“Een herboren band die de hoogtepunten van weleer wel eens zou kunnen overstijgen.” En: “Als het volgende album begint waar Time On Earth ophoudt, weten we waar de mooiste en beste popmuziek van de komende jaren vandaan zal komen.” Dat schreven we drie jaar geleden bij de warm onthaalde reünie van Crowded House. Intriguer maakt het allemaal waar.

Net toen popgenie Neil Finn zich had gesetteld in zijn solocarrière, bracht de zelfmoord van ex-drummer Paul Hester de vroegere bandmaten weer bij elkaar. Een zoveelste comeback in een hoog oplaaiende golf in die periode — met als absoluut dieptepunt die van The Police — maar misschien wel de meest geslaagde. Al was dat in 2007 nog even afwachten: Time On Earth was aanvankelijk een derde soloplaat van Neil Finn, op het einde aangevuld met vier songs die de hele band met nieuwe drummer (ex-Beck) Matt Sherrod had opgenomen. Een tikje te wisselvallig, maar een elegant eerbetoon aan Hester. En vooral: de nieuwe groepssongs waren ontegensprekelijk de beste.

Drie jaar later blijken ze nog maar een opstapje te zijn naar Intriguer, een plaat die doet vergeten dat dit ondertussen het tweede leven van Crowded House is. De groep is middels een uitstekende, losjes lopende tour perfect op elkaar ingespeeld, en Neil Finn, nog steeds de hofleverancier qua songs, ziet de ontwikkeling die hij solo heeft doorgemaakt nog verder uitgediept worden door de hele groep. Finn heeft immers te veel zelfrespect en talent om zijn tijd te verdoen aan songs die hij al vijftien jaar niet meer wil — en kan — schrijven.

En maar goed ook. Geen “Weather With You” of “Four Seasons In One Day” meer dus, maar wel een plaat die eindelijk resoluut voortborduurt op Crowded Houses laatste volwaardige plaat, het even fantastische als onderschatte Together Alone uit 1993 (“Private Universe”! “Black And White Boy”! “Kare Kare”!), maar die ook de solo-uitstap van Neil Finn vervolmaakt. Een uitstap die vooral leidde tot One Nil uit 2001, een van Finns belangrijkste platen, waarop hij zijn als vanouds prachtige melodieën (die man moet ergens een archief hebben liggen van beste niet-gebruikte melodieën uit de popgeschiedenis) laat bevruchten door andere klanken en kleine experimentjes.

Het leidde mee tot vriendschappen met Eddie Vedder, Johnny Marr, Phil Selway, Ed O’Brien en violiste Lisa Germano. Dat zoon Liam met wisselend succes en met vooruitstrevender materiaal dan papa Finn ondertussen zijn weg zoekt, zorgt ook voor spannende kruisbestuivingen op dit Intriguer, dat best wel wat luisterbeurten nodig heeft eer de ware sterkte ervan boven water komt — ondenkbaar ten tijde van succesplaat Woodface. Al die vriendschaps- en bloedbanden zijn onmiskenbare invloeden.

Intriguer is de perfecte symbiose van de melancholie, het spelplezier en het gekscheren die een avondje Crowded House live placht en nog steeds pleegt te zijn. Geen wonder dat de bijdrage van Mark Hart, sinds 1992 de schaduw van Finn en bassist Nick Seymour, nooit groter is geweest: met speelse klanken, instrumenten en soms verrassende pianoriedeltjes tilt hij mee Finns songs uit boven de herhalingsoefeningen die songs van soortgelijke oudgedienden vaak zijn. Het krachtige “Amsterdam” bloeit pas echt open langs de oortjes van uw iPod, op “Saturday Sun” gebruikt Finn voor het eerst de vocoder — het maakt een déjà-entendu-gevoel bij het horen van de straffe strofes (een Suske en Wiske-album over Crowded House móet die titel hebben) onbestaande.

De bloedmooie zanglijnen van vintage Crowded House “Archer’s Arrow” worden verrijkt door Lisa Germano’s arrangementen én Finns vrouw Sharron. “Inside Out” is dan weer steviger dan we gewend zijn van Finn en co., op “Either Side Of The World” mag Matt Sherrod subtiel aantonen dat hij op zich al een levensverzekering voor deze band is — die intro doet trouwens even denken aan “About Today” van The National. Het meest traditionele “Twice If You’re Lucky” nestelt zich fluitend in een schier eindeloze line-up van Crowded House-klassiekers en doet de tot dan toe weifelende Crowded House-adept ongetwijfeld overstag gaan

Het is weinigen met een staat van dienst als Neil Finn gegeven om met elke plaat nog te blijven evolueren zoals deze band met Intriguer: het is een plaat die betrouwbare klasse koppelt aan eeuwigdurende vernieuwing die nooit geforceerd klinkt, maar altijd ten dienste staat van song én schrijver. Finn blijkt na 25 jaar nog steeds te bekwaam en te gewiekst om iets op plaat te zetten dat onder die lat door gaat. Intriguer bevestigt en bestendigt zoals zo weinig platen van nog minder bands dat kunnen.

Crowded House speelt vanavond in Vorst Nationaal. Er zijn nog tickets.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in