Band Of Horses :: ”Als ons management niet zenuwachtig was geworden, waren we nog aan het opnemen”

Wie op Wikipedia "Band Of Horses" tikt, ziet het meteen aan de lange lijst "Former Members"; Band Of Horses is in de zes jaar van zijn bestaan een soort draaideur voor muzikanten geweest. Met het nieuwe Infinite Arms lijkt de groep echter eindelijk stabiliteit te hebben gevonden. "We zijn songs blijven schrijven tot het einde van het opnameproces. En zo zou het altijd moeten zijn", zeggen Ryan Monroe en drummer Creighton Barrett.

Barrett: "We hadden allemaal het gevoel dat we na al die jaren van personeelswissels eindelijk de band hebben waar we al zo lang naar op zoek waren. We hebben lang gedacht dat we zes man nodig hadden om ons geluid grootser te maken, zeker toen we wat grotere festivals gingen spelen, maar nu hebben we ons gerealiseerd dat het beter werkt met vijf."
"Door nu echt met capabele mensen te spelen, werd onze horizon ook breder. Ons idee was om nu een plaat te maken die niet alleen iedereens bijdrage recht deed, maar ook één die wij wilden maken. Het mocht geen plaat zijn die we maakten omdat we dachten dat anderen dat soort geluid van ons verwachten."

enola: Dit is jullie eerste groepsplaat?
Barrett: "Zo kun je het wel stellen. Er staan songs van Ryan op, van Bill, van Tyler,… Natuurlijk blijft het leeuwendeel van Ben (frontman Ben Bridwell, mvs) komen, maar we wilden iedereens werk aan bod laten komen.. We hadden ook besloten om ons geen zorgen te maken, en gewoon te zien waar we uitkwamen. Dat was ook een gezonde houding. Veel mensen raken geïntimideerd in een studio, maar dat mocht absoluut niet gebeuren. We werkten samen aan arrangementen tot goed zat."
Monroe: "De helft van de plaat hebben we zonder producer opgenomen." (lacht)

enola: Waren jullie niet aan de opnames begonnen met Phil Eck, die ook aan Everything All The Time en Cease To Begin werkte?
Barrett: "De eerste paar songs namen we op met Phil, nadien trokken we op tour, en gingen we telkens voor korte periodes opnieuw de studio in, en werd het te moeilijk hem er opnieuw bij te betrekken. Het was geen kwestie van onenigheid, eerder een tijdsprobleem. Onze agenda’s raakten niet meer op elkaar afgestemd. "
"En uiteindelijk hadden we ook het gevoel dat we wisten wat we wilden, en dat is niet altijd gemakkelijk uit te leggen aan een producer. We zijn ook volop blijven schrijven terwijl we aan het opnemen waren. Er waren dagen dat we helemaal niets gebruikten van wat hadden gedaan, omdat we ’s avonds naar huis gingen, hoorden wat Ben had gemaakt, en besloten dat we dat wilden uitwerken. Zo zijn we nieuwe songs blijven schrijven tot het einde."
Monroe: "Zo moet het ook zijn. De beste nummers kwamen immers pas op het laatste. "Factory", het eerste nummer op de plaat, is eigenlijk het laatste dat we geschreven hebben."
Barrett: " Heel wat mensen in de industrie flippen als je dat doet. Ze kunnen niet om met een band die niet zeker is welke richting hij uitwil voor ze gaan opnemen. Ze "horen geen songs". Dat is volgens mij niet noodzakelijk een slecht iets. Er zijn genoeg bands die hun platen in de studio hebben geschreven. Eenmaal we besloten alles zelf in handen te nemen, ontdekten we welke richting de plaat uitging. Het was van ons toen."
Monroe: "In plaats van ideeën die anderen ons aanreikten uit te proberen, moesten we zelf dingen bedenken. Je hoort op Infinite Arms heel wat dingen die een producer zou geschrapt hebben, of anders zou hebben gedaan. We hebben soms vreemde dingen gedaan. Het zou een tammere plaat zijn geweest, als we al die tijd met een producer hadden gewerkt."

enola: Ben heeft ooit gezegd dat voorganger Cease To Begin de meest solo Band Of Horsesplaat is geweest. Vind je dat die plaat er achteraf gezien te snel is gekomen?
Barrett: "Ik denk dat het eens ben met ben, maar tegelijk werkte die plaat wel, dus neen, ze kwam niet te vroeg. We zijn er eigenlijk op dezelfde manier aan begonnen als deze; zonder veel voorbereiding. Het enige verschil is dat we nu met een dertigtal halve songs of ideeën toekwamen, terwijl we voor Cease To Begin negen of tien nummers hadden. En dat was het."
Monroe: "Deze keer konden we songs schrappen, toen moesten we Ben uitdagen nog met eentje af te komen. Nu schreef hij er tijdens de twee jaar tour na het uitkomen van Cease To Begin, schreef er nog wat bij toen hij alleen in een blokhut ging kamperen,…"
Barrett: "Het is goed dat Cease To Begin zo snel uitkwam na Everything All The Time, zodat mensen ons niet zouden vergeten. We konden nu ook gemakkelijk de tijd nemen voor Infinite Arms omdat ons contract met SubPop afgelopen was. Er was niemand aan wie we een nieuwe plaat verschuldigd waren, die er dringend op zaten te wachten. Zo hadden we geen beperkingen. Om eerlijk te zijn: als ons management niet wat zenuwachtig was geworden, dan waren we er misschien nog aan bezig." (lacht)
Monroe: "Wij konden nog wel even. Als er geen geld was, dan tourden we even, en daarna knutselden we verder aan de plaat. Op die manier kun je tien jaar in alle stilte doorgaan."

enola: Hoe besloot je welke songs op de plaat hoorden, en welke niet?
Monroe: "Dat was niet gemakkelijk, niet? Op zo’n moment, dat je met vijftien songs zit waar je als band erg tevreden van bent, komt een management goed van pas om de knoop door te hakken. Als zij er niet waren, dan hadden we een heel lange plaat uitgebracht. Voor ons was dat ok, we vonden toch alles goed. Maar dat zou niet goed geweest zijn."
Barrett: "We hebben een fantastisch management, en via ons nieuw label Columbia hadden we ook contacten met Rick Rubin. He is fucking nuts. Hij zond ons emails met tips, zei ons welk nummer volgens hem wat nodig had."
enola: Had hij gelijk?
Barrett: "Most of the fucking time, yeah."
Monroe: "Hij heeft een mooie staat van verdienste hé."

Barrett: "Wat de plaat niet heeft gehaald, komt waarschijnlijk op een EP, maar we gaan die songs zeker gebruiken. Ik ben het in elk geval eens met de meeste keuzes die gemaakt zijn. Natuurlijk moet je af en toe een harde beslissing treffen over wat het sterkste materiaal is."

enola: Je bent nu overgestapt naar een major label. Was dat een moeilijke beslissing?
Barrett: "Dat was een verschrikkelijk grote stap voor ons. Ben heeft met ongeveer iedereen gesproken die rondloopt in de muziekbusiness, en gelukkig is hij ook een erg goeie zakenman: hij ging echt niet in een overeenkomst stappen, als hij niet overtuigd was dat het de juiste beslissing was. Het was ook niet alsof we echt op zoek zijn gegaan naar een grotere platenfirma, want we zaten best goed bij SubPop. Maar als iemand je de deal voorstelt waar je naar op zoek bent, eentje die een stap vooruit is, dan neem ga je daarvoor."

enola: Ik zie het tegenwoordig regelmatig gebeuren dat grotere indieacts na één of twee succesvolle platen door een major worden opgepikt, maar na één plaat waar huizenhoge verwachtingen worden rond gecreëerd, opnieuw gedropt worden. Heb je geen schrik voor zo’n scenario?
Barrett: "Totaal niet. Ik zie het gewoon als een grote kans. Voor mij was de grote reden om met Columbia – en dus Sony — in zee te gaan, dat we zo gegarandeerd meer mensen bereiken. De plaat zal op veel meer plekken te krijgen zijn. Infinite Arms komt trouwens ook uit op Fat Possum en op Ben’s eigen label, dus het is niet zo dat we bij een groot monster zitten. Dàt is een ander soort spel, dat is waar. Als je denkt aan al die maatpakken die tegenkomt, dan is het beangstigend, omdat er zo op je wordt gefocust, je plots zo belangrijk bent, maar het je moet jezelf gewoon voorhouden dat het in je eigen belang is."

enola: Tot slot: Ik kon daarnet een stukje van jullie soundcheck in de Botanique meepikken, en het blies me opnieuw helemaal weg hoe straf jullie geluid live is. Alsof jullie een soort magie weten te creëren.
Barrett: "We worked or asses off to get where the liveshow is now. Het wordt nu pas beter en beter. De man die onze geluidsmix doet, doet dat ook voor Pearl Jam en hij is geweldig. Daarnaast zijn we ook als band aan het groeien. We hebben daar echt ook hard aan gewerkt. Niemand wil zich slecht voelen na een optreden, en we hebben lang het gevoel gehad dat het nog niet helemaal dat was. Zo’n avonden hebben we natuurlijk af en toe nog, maar minder vaak."
"Weet je wat het is? We houden enorm van muziek spelen, en s´men spelen, en dat is in veel groepen niet het geval. Het zou niet mogen, maar het gebeurt. Wat mij gelukkig maakt, is elke avond samen met deze kerels te mogen spelen. Voor mij is dat de reden waarom het live zo goed werkt: hoe graag we elkaar zien als mensen, als de halve familie die we zijn. En dat voel je bij onze optredens."
Monroe: "Daar ben ik het honderd procent mee eens."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in