Meth – Ghost – Rae :: Wu-Massacre

Def Jam, 2010

Het lijkt wel of de leden van de Wu-Tang Clan de voorbije tijd
hun zoveelste adem opnieuw hebben gevonden. Het begon allemaal
enige tijd geleden met ‘Pro Tools’ van GZA. De
weg bleek geëffend voor een resem nostalgische releases: Method Man
maakte met Redman een vervolg op het tien jaar oude ‘Blackout!’,
pseudo Wu-Tang groepsrelease ‘Chamber Music’ klonk alsof het 15
jaar te laat uitkwam (wat een compliment is) maar vooral Raekwon
verbaasde vriend en vijand en maakte menig die hard Wu-Tang fan
enorm blij met ‘Only Built 4 Cuban
Linx… Pt. 2’
, dat zo retro aanvoelde dat je wou dat het
opnieuw 1995 was.

De drie spitsbroeders Ghostface Killah,
Raekwon en Method Man, die alle drie vorig jaar nog maar een cd
uitbrachten, beslisten om samen een no-nonsense album uit te
brengen: weinig skits, weinig gastrappers en geen vulsel. Het is de
verwaterde versie van een idee dat nog stamt uit de periode van het
tot nu toe laatste album waaraan de hele Clan als groep meewerkte:
‘8 Diagrams’. Raekwon en Ghostface Killah waren over het resultaat
van die plaat absoluut niet te spreken en vonden dat Clan-architect
RZA ‘hippie hiphop’ had gemaakt. De twee Shaolin-monniken dreigden
er zelfs mee de andere leden op te trommelen en een album zonder
beatleverancier RZA te maken, maar na een korte fall-out
kwam alles weer goed tussen de drie (oef!).

Dit is dus geen Wu-Tang Clan groepsalbum zonder RZA en het is,
zo wou Method Man duidelijk maken, ook niet de bedoeling dat de
drie samen een groep gaan vormen (“What the fuck we look like
making a new group?”
). Maar de idee achter ‘Wu-Massacre’ heeft
duidelijk wel wat weg van de plannen die Raekwon en Ghostface
opperden toen ze hun teleurstelling om ‘8 Diagrams’ niet konden
verbergen.

Wat opvalt, in tijden als deze waarin de release van
hiphopalbums telkens weer uitgesteld wordt, is dat ‘Wu-Massacre’
aangekondigd én uitgebracht werd binnen het jaar: een waar unicum
in het rapwereldje. Verder valt meteen ook op dat de heren woord
hebben gehouden: de cd telt 12 tracks (10 songs en 2
skits), heeft nagenoeg geen featurings en klokt
af onder de 30 minuten!

We kunnen, net als de plaat, kort en bondig zijn: dit is goeie
shit. Vooral producer Mathematics steelt de show met hoogtepunten
‘Miranda’ en ‘Dangerous’, en vooral met het door overstuurde
blazers aangevuurde ‘Meth vs. Chef 2’. De track is een vervolg op
‘Meth vs. Chef’ van Method Mans eerste soloalbum ‘Tical’, en
oorspronkelijk een vriendschappelijke rapwedstrijd uit de tijd van
‘Enter The Wu-Tang (36 Chambers)’. RZA liet de clanleden tegen
elkaar rappen om zo te bepalen wie het verdiende om op de Clans
eerste groepspoging te mogen schitteren.

Toch gaat RZA (jawel, hij doet mee op deze cd) met de hoogste
eer lopen: geniaal hoe hij een sample van Michael Jacksons relatief
onbekende track ‘We’re Almost There’ in ‘Our Dreams’ verwerkt. Ook
‘Gunshowers’ is goed, héél goed zelfs. De beat klinkt hard als
staal en zacht als boter tegelijkertijd en Method Man is
fenomaal.

De enige overbodige track op de hele cd is ‘Smooth Sailing
(Remix)’. De beat is al twee jaar vervallen en mist pit. Wie ook
wat teleurstelt is Scram Jones. De man zorgde voor de twee
uitschieters op Raekwon’s ‘Only Built… Pt. 2’ (‘Walk Wit Me’ en
‘Kiss The Ring’) maar komt hier ongeïnspireerd uit de hoek met de
twee afsluitende liedjes op de cd, al kunnen we ‘It’s That Wu Shit’
best wel smaken.

En de skits? Wel, die zijn voor één keer echt grappig.
Geen idee hoe high Method Man was toen ‘Ya Moms’ opgenomen
werd, maar het is wel funny as fuck.

Het enige nadeel aan deze cd is dat hij vlak na het monumentale
‘Only Built 4 Cuban Linx… Pt. 2’ uitkomt. Zowel wat betreft de
speelduur, de kwaliteit van de beats (hier en daar klinkt de
productie wat gehaast) de thematiek en de lyrics valt
‘Wu-Massacre’ wat licht uit. Dat wil niet zeggen dat de drie heren
uit Shaolin geen kwaliteit hebben afgeleverd. Deze plaat luistert
heel gemakkelijk weg en is het bewijs dat Meth, Ghost & Rae
veteranen en titanen in hun vak zijn die niet van plan zijn hun
plaats aan de top af te geven.

Om met compleet willekeurige en niets ter zake doende woorden
van The Chef af te sluiten: “Blow my nose for me”. En hoe
vet is de titel van de plaat eigenlijk niet. En check dat artwork
toch eens. Cooooool, hé?

www.islanddefjam.com
www.myspace.com/methghostrae

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in