I Am X :: 19 maart 2010, AB

Een jaar na het verschijnen van het tegenvallende Kingdom Of Welcome Addiction verkocht I Am X nog eens de AB uit. Was het geweldig? Ja, maar slechts zolang de groep besefte dat hij als dance-act op zijn best is. Frontman Chris Corner moet dringend zijn beperkingen leren kennen.

Net niet dag op dag een jaar geleden stond I Am X voor het eerst voor een uitverkochte Ancienne Belgique. Dat gebeurde met een set vol ongekend materiaal, want derde album Kingdom Of Welcome Addiction zou pas twee maanden later uitkomen. Het was een veilige gok om dat voor het devote Belgische publiek te doen: de band rond Chris Corner is groot in Franstalig België. Jammer dus dat het album zelf het zwakste van de band totnogtoe zou blijken.

En dus móet I Am X live blijven spelen. Sowieso lag daar ook altijd de sterkte van de groep. Corner is het soort frontman dat weet hoe een goeie show moet worden gebracht en de poses niet schuwt. Met projecties en her en der wat decorstukken wordt het theatrale aspect nog meer benadrukt. En die mayonaise pakt, vijf-zes nummers lang.

Zo lang duurt immers het magistrale openingsschot van I Am X. Van bij het tekstueel hilarische “The Great Shipwreck Of Life” (“Stay with me; I’ll be Peter Pan and you’ll just be pretty”) over het stampende “The Alternative” tot de knappe ballad “My Secret Friend” is dit heersen. Ongenaakbaar, zonder overbodig commentaar tussen de nummers, wordt hier even met de spierballen gerold. Opvallend overigens ook hoe toetseniste Janine Gezang vanavond de show steelt en Corner het beperkter houdt. We herinneren ons hem uitzinniger.

Maar dit is I Am X op zijn sterkst: keiharde synthrock die grenst aan electro. En vanavond gebeurt dat met meer suizende gitaren dan gewoonlijk. Het gebruikelijke trio is ondertussen immers uitgebreid met een extra gitarist (later zal ook nog een violiste even haar opwachting maken) zodat de nummers heel wat aan kracht winnen. Was I Am X aanvankelijk nog iets te eighties, dan ontwikkelt de groep live ondertussen een veel meer hedendaags dansgeluid dat net zo lief aan Nine Inch Nails als aan Gary Numan refereert. Dat het publiek er wel pap van lust, mag blijken: het duurt geen halve minuut van het openingsnummer of de zaal staat op zijn kop.

Helaas valt vervolgens een dip. Met hoofdletter. Vier nummers lang krijgen we trage I Am X-walsjes als “I Am Terrified” of “Running”, en dat is niet waar de groep goed in is. Dan klinkt Corner larmoyant en zeurderig, ontbreekt melodie, en is het gapen galore. Dat was ook het probleem met dat “openhartigere” Kingdom Of Welcome Addiction, en het ziet er blijkbaar naar uit dat die plaat ook live moet uitgezweet worden, of we die trage nummers nu lusten of niet. Met een poppy “Spit It Out” — Corner als vanouds weer op de rand van het podium — worden betere oorden opgezocht. De alarmsirene van “Think Of England” sluit de set af met een knallend eindpunt.

De bissen tonen nog maar eens aan hoeveel deugd Corner heeft gehad van zijn verhuis naar Berlijn. De Depeche Mode meets electrorock van debuut Kiss + Swallow is immers al lang geëvolueerd, en tijdens een stampend en pompend “Nightlife” wordt de groep zijn eigen remix. Op zo’n moment lijkt het vreemd dat Yeah Yeah Yeahs een megahit hebben met “Heads Will Roll”, en dit nummer van vier jaar geleden geen rimpelingen deed ontstaan.

Was dit een applausrondje voor een plaat die dat niet verdient? Zeer zeker, maar dit was vooral een geslaagde voorbereiding op de festivals. Op zijn best bracht I Am X een show waarmee het wat ons betreft pakweg Dour kan headlinen. Alles wat nog nodig is om dan een hoop nieuwe zieltjes bij te winnen, is slim knippen in de set. We willen ons gerust met een rode stift en een setlist bij Corner aanmelden als hij er zelf niet uitraakt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

12 + 11 =