Lil Wayne :: Rebirth

Cash Money, Young Money, 2010

Wauw, hij heeft het dus écht gedaan. Dat hij wat met een gitaar in
hiphopclips zou verschijnen of dat ding af en toe echt bovenhaalde
op een concert, oké, maar dat hij ook effectief een volledig
rockalbum ging maken? Ik had er geen rotte frank op durven te
verwedden. Het is dan ook een rare move. Lil Wayne stond immers
on top of the world toen hij in 2008 ‘Tha Carter III
uitbracht. Het album verkocht meer dan een miljoen stuks in zijn
eerste week, iets wat niet meer zo vaak gebeurt in de USA. Waarom
zou Weezy dan zijn hele carrière riskeren door met iets compleet
tegenovergesteld af te komen?! Misschien heeft het feit dat hij
compleet geschift is er wel iets mee te maken…

Nu, kudos to Wayne dat hij experimenteert en nieuwe dingen
uitprobeert. Eindelijk een rapper die echt doet waar ie zin in
heeft en zich niets aantrekt van wat iedereen van hem denkt. Maar
kon hij dan niet een béétje beter zijn best doen en met
goeie rocksongs afkomen?
Weezy mag er dan wel enorm cool uitzien met zijn gitaar, maar de
man kan ab-so-luut geen rocksongs maken. Hij kan eigenlijk zelfs
helemaal geen gitaar spelen en hij kan echt niet zingen.

Hier en daar kreeg hij kritiek dat hij als trotse inwoner van
Louisiana, home of the blues, helemaal niets met dat genre
doet. In plaats daarvan maakt hij een Limp Bizkit-achtige rock,
maar dan met het soort teksten dat je eerder bij een groep als
Fall Out Boy en
konsoorten verwacht (check ‘Prom Queen’, één van de betere
nummers).

Misschien ligt dat aan het feit dat er op deze cd geen enkele
rockproducer aan de knoppen zat, maar alleen hiphopproducers met
wie Wayne op vorige cd’s mee samenwerkte, zoals J.U.S.T.I.C.E.
League, Streetrunner en DJ Infamous. Deze laatste nam ‘Prom Queen’
voor zijn rekening, en dat samen met Drew Correa, de kerel die ons
op ‘Tha Carter III’ trakteerde op het hemelse ‘Mr. Carter’.
Ongelooflijk dat ze hier met deze fake, hardcoreachtige glitzrock
op de proppen komen!

Verder is het verschrikkelijk irritant dat Wayne ook hier zijn
vocoder gebruikt. Het begint al op opener ‘American Star’, een song
die zo flou en wazig klinkt dat het pijn doet aan je oren. Ook op
‘Da Da Da’ heeft Wayne hulp nodig van zijn vocoder en u kan,
afgaande op de titel, al wel raden hoe simpel, idioot en vooral hoe
ergerlijk het refrein klinkt.

Een beetje beterschap komt er met ‘Ground Zero’ en ‘On Fire’.
Hierna knalt ‘Drop The World’ uit je boxen, een nummer dat vooral
dankzij de tussenkomst van Eminem een enorme
meevaller is. Even zou je beginnen te denken dat het toch nog de
goede kant uitgaat met de cd en dat het misschien allemaal toch
niet zo erg is, maar helaas, wat volgt is een absoluut
dieptepunt.

‘Runnin” klinkt als iets dat door Avril Lavigne of Kelly
Clarkson werd geschreven, op ‘One Way Trip’ moet wigga Travis
Barker meedoen, en ‘Knockout’ zou een echte hit kunnen worden, ware
het dan niet voor mensen die elke avond naar My Chemical Romance of
Paramore luisteren. Afsluiter ‘The Price Is Wrong’ is nog zo slecht
niet (garagerock die Kurt Cobain misschien kon geschreven hebben
toen hij 14 jaar was) maar tegen dan is het kalf al lang
verdronken.

‘Rebirth’ is een epische mislukking. Een moedige miskleun die
meteen moet vergeten worden. Vanaf heden is het dan ook verboden om
de woorden ‘Lil Wayne’, ‘Rebirth’, ‘rock’ en ‘gitaar’ in één en
dezelfde zin te vermelden!

Trouwens, het ziet er naar uit dat nu Lil Wayne voor een jaar de
bak in moet, hij zijn koninkrijk toch minstens voor even zal moeten
afstaan aan die andere grote Dirty South rapper, T.I.. Die wordt
binnenkort vrijgelaten en heeft net de track ‘I’m Back’
uitgebracht. Afgaande op die track heeft de gevangenis hem,
muzikaal gezien toch, deugd gedaan. Benieuwd dus met wat Lil Wayne
op de proppen zal komen na zijn jaar celstraf!

www.lilwayne-online.com
www.myspace.com/lilwayne

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in