These New Puritans :: Hidden

Dat een experiment met blazers, elektronica en agressieve drums zo zou aanslaan, hadden we nooit durven denken. Gewaagd maar vooral geslaagd door het feit dat These New Puritans de grens van de popmuziek weet te doorbreken en met iets terugkomt dat doet denken aan de soundtrack van een sciencefictionfilm. Experimenteel, perfectionistisch en buitengewoon, daar draai het allemaal om.

Wie had kunnen voorspellen dat TNPS met Hidden zo ver zou gaan? Het hoekige popgeluid van debuut Beat Pyramid maakt plaats voor een experimentele en nagenoeg perfecte opvolger. Waar de groep twee jaar geleden nog werd bestempeld als het jonge broertje van The Fall, kunnen we nu spreken van volgroeide volwassen, zowel op muzikaal als op poëtisch gebied. De vreemde codetaal — denk aan “Numerology (a.k.a Numbers)” — uit de teksten op Beat Pyramid zijn zo goed als verleden tijd, een op veel percussie en houtblazers gestoeld geluid is nu het kernpunt van de groep die op een kleine twee jaar een onvoorstelbare sprong voorwaarts heeft gemaakt.

Gesteund door tweelingbroer en drummer George weet frontman Jack Bernett het minimalistische, en toch al unieke geluid van The XX te overklassen. Het duo had een complex album in hun achterhoofd, dat niemand zou begrijpen. Een waarvan de boodschap verborgen moest zijn, Hidden; dat ene album dat verder gaat dan doorsnee popcomposities. Het resultaat is een perenboom die vol hangt met bananen en appelen, een geluid dat even uniek blijkt te zijn als de overblijfselen van de Maya’s: enerzijds volgroeid, anderzijds volstrekt vreemd. En in dit geval ook: o zo verslavend.

Dat unicum wordt bereikt door het samenvoegen van koperblazers en houtblazers met een kinderkoor. Stuk voor stuk geheime wapens waarmee TNPS ons veertig minuten lang in de ban houdt. Bij momenten klinkt het even doordacht als de triphop van Portishead, maar tegelijk ook zo modern als hedendaagse dubstep. Het nam tijd in beslag om vooruitgestuurde single “We Want War” te begrijpen. Een oorlogshymne die klinkt alsof de Oosters getinte pop van “Galvanize” van The Chemical Brothers een affaire aangaat met Darth Vader. Onweerstaanbaar dwingend hoe Barnetts bevreemde stem ons voortdurend “We Want War” toeroept, en de agressieve drums de dreigende synths vooruit duwen.

De experimentele pop van “Orion” en “Hologram” combineert Steve Reich-achtige composities met beats uit M.I.A.’s sampler. Jazz, hiphop en techno komen ergens wel terug maar het zijn vooral klassieke minimalistische composities die over Hidden heersen. Net zoals The Beatles in hun gloriejaren een resem genres aaneen wisten te hechten, doet TNPS hetzelfde voor haar generatie. Steeds een klare kijk op de toekomst en nooit teruggrijpend naar het verleden. Enkel bij “White Chords” moeten we nog even denken aan Beat Pyramid, waar het met dezelfde gitaarriff als “Costume” uit dat debuut verwijst naar new wave, lonkend naar het kille van Joy Division.

Met Benjamin Britten als grootste referentie probeert TNPS nog een stapje verder te gaan. Gitaren komen haast nooit in het spel voor, messen zorgen voor andere scherpe tonen. Fruit werd gebruikt als extra klassiek instrument — een meloen als cello; jawel — en kettingen moeten nóg meer agressiviteit brengen. Steeds verwijzend naar kracht en geweld, stijgt het tempo met “Fire-Power” en “Attack Music” — dat over elf september zou gaan — gestaag .

These New Puritans brengt op Hidden klassiek, pop, rock en elektronica op één lijn . Dit is die speciale popplaat waar je tijd voor nodig hebt om hem te doorgronden, maar die je niet meer loslaat eenmaal je achter zijn geheimen bent. George Barnett verklapte in een onderonsje dat de derde langspeler nog specialer en beter zou worden. We kijken er naar uit, maar weten nu al zeker: These New Puritans is een openbaring.

These New Puritans speelt op 27 april in de Botanique in Brussel.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in