Midlake :: The Courage of Others

Over hun debuutplaat werd door
vele critici nog wat minnetjes gedaan, als was Midlake niet meer
dan een ééndagsvlieg of een goedkope Radiohead-kloon.

Die kritieken sloegen echter helemaal de andere kant uit met
The Trials of
Van Occupanther
‘, waarlijk een zeldzaamheid, dat album, want de
band slaagde er in een volledig eigen universum te creëren, wars
van alle referenties. Nummers als ‘Head Home’, ‘Roscoe’ en ‘Young
Bride’ klonken zo tijdloos dat je zou gaan vermoeden dat ze altijd
al bestaan hadden. Het leverde het album dan ook plaats 25 op in de
persoonlijke decenniumtop van ondergetekende.

Dit alles om maar even te schetsen dat de nieuwe worp van de vier
Texanen zwaar geanticipeerd werd ten huize Colpaert. Het was na één
luisterbeurt in elk geval al duidelijk dat de heren stevig hadden
voortgebouwd op de wereld die ze met hun vorige album wisten te
creëren. Dat wil zeggen: nog stééds die uitgekiende arrangementen
waarbij de gitaren zich laten vergezellen door een groep blazers,
strijkers en een piano (al lijkt die laatste op deze plaat wat
terug naar achter geschoven), die hang naar grote harmonieën en
natuurlijk Tim Smiths zachte bariton die daar overal doorheen
zoemt.

Het verschil? Op deze plaat wordt nog méér ingezet op somberheid en
melancholie en werd Radiohead definitief ingewisseld voor de Britse
folk van Fairport Convention en konsoorten. Concreet betekent dat:
dwarsfluiten! Ahum… Het is met pijn in ons hart dat we
echter moeten concluderen dat de band door die evolutie ook van
‘meeslepend’ naar ‘slepend’ geëvolueerd is, en deze plaat bij
momenten zelfs wat saai wordt. Waar op de vorige variatie,
inventieve ritmes en een ongelooflijke drive er in elk nummer nog
voor zorgde dat die plaat geen enkel dood moment bevatte, wordt het
hier wat vaak te veel van hetzelfde.

‘Acts of Man’ is een rustige maar degelijke opener die wordt
gevolgd door het kabbelende ‘Small Mountain’, dat voorlopig in de
lade ‘Minder Interessante Wiegeliedjes’ terecht komt. Gelukkig
weten de heren zich nog éventjes grandioos te herpakken met ‘Winter
Dies’, waarin ze hun melodieuze grandeur lijken terug te vinden, en
met ‘Rulers, Ruling All Things’. Daarmee hebben we meteen onze twee
favorieten gehad, die deze plaat weer het beluisteren waard maken.
Wat nadien volgt is misschien slecht noch saai te noemen, maar het
doet ons allemaal nog weinig en in een slechte bui zouden we zelfs
al eens ‘onderling inwisselbaar’ durven grommen.

Geen hoogvlieger dus, en waar we in 2006 nog lyrisch en euforisch
konden worden over ‘The Trials of Van Occupanther’, laat dit album
ons eerder koud. Een vlakke, weinig geïnspireerde plaat die ondanks
enkele uitschieters op elk gebied een stap terug is voor een groep
die we voorheen nog ‘onze favoriete Texanen’ durfden te noemen. Elk
ideetje wordt op quasi identieke, kleurloze wijze uitgewerkt en de
magie schemert enkel nog lichtjes door onder het oppervlak.

Met deze plaat zien we ze weinig nieuwe zieltjes winnen, en dat is
jammer voor een groep die net de voorprogrammastatus ontgroeid
was.

Midlake speelt op 23 april in Trix, Antwerpen.

www.myspace.com/midlake
www.midlake.net

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in