Girls + The Mash

Botanique, Brussel, 6 maart 2010

Hoezeer wij jullie ook dankbaar zijn voor al die geweldige
livemuziek waar jullie al ons al wisten op te vergasten, toch moet
er ons één ding van het hart, dames en heren van de Botanique. Het
is bijzonder sympathiek dat jullie ook lokaal talent een kans
willen geven door hen als voorprogramma te boeken, maar werk
ALSTUBLIEFT iets harder aan die kwaliteitselectie. In die bonte
verzameling aan Waalse en Brusselse groepjes die jullie podia
teisteren hebben we namelijk nog nooit een verborgen parel weten te
ontdekken – wel integendeel.

Een nieuw dieptepunt werd misschien wel gisterenavond bereikt, met
The Mash – un groupe pop/rock originaire de Huy.
Zowel muzikaal als vestimentair liepen deze jongens lichtjaren
achter op hun Angelsaksische epigonen die ze duidelijk oh zo graag
wouden imiteren. Teksten én muziek waren zoutloos, ongeïnspireerd
en van een belachelijk laag niveau in het algemeen. Dat moesten ze
dan jammer genoeg nog eens aanvullen met gênant poseurisme – we
hoorden uit de mond van de zanger zelfs de woorden ‘rock ’n roll
show’ rollen. Toen de bassist na misschien twee nummers (wij zagen
nog geen enkele zweetdruppel parelen, hoor) ook nog eens zijn hemd
uittrok en z’n linkervoet op de monitor plaatste, sloeg ergernis om
in plaatsvervangende schaamte.

Gelukkig waren de jongens van Girls
er al vlug om de meubels te redden. Ze waren alle vijf blijkbaar
nog net een kringloopwinkel binnengelopen om een podium-outfit
bijeen te scharrelen, maar liever dat dan de kunstige dunne dasjes
van The Mash. Maar goed, we kwamen voor de muziek én die hebben we
ook gekregen. Ondanks de technische problemen waarmee ze kampten in
het begin, wisten ze een verbazingwekkend frisse en enthousiaste
set neer te zetten.

Zanger Christopher leek er zin in te hebben en zette het concert in
met gedreven versies van ‘Heart Breaker’ en – verrassend vroeg in
de set – ‘Laura’. De band speelde als een goed geölied geheel;
Christopher meende elk woord dat hij zong en een heerlijk
ontspannen sfeertje daalde neer over de Orangerie.

Dat laatste was echter direct ook een beetje de zwakte van het
concert – nummertjes als ‘Lysandre 7’ en ‘Darling’ werden net iets
te laid back gespeeld en misten wat punch. We gingen nog niet op
ons horloge kijken, maar zo werd de vaart toch enigszins uit het
concert gehaald. Dat hadden ze misschien zelf ook begrepen, want
er werd prompt uitgehaald met een geweldige versie van ‘Morning
Light’: drie minuten dromerige shoegazepop, perfect geluid en voor
ons het onbetwiste hoogtepunt van dit concert. Er zaten een
behoorlijk aantal nieuwe nummers in de set, maar we zijn er nog
niet uit of het zo was dat deze de drive van de oude nummers misten
of de groep gewoon bij momenten iets te mak stond te spelen.
Helemaal op het einde werden ook nog eens ‘Lust For Life’ en ‘Big
Bad Mean Motherfucker’ bovengehaald – twee uitstekende nummers die
overtuigend werden gebracht – zo konden we alsnog tevreden
huiswaarts keren.

Christopher heeft een schitterende band rond zich heen verzameld,
speelde met hart en ziel, maar had van ons gerust een aantal keren
wat steviger mogen uithalen. We zagen een fijn concert en al zal
dat nieuwe materiaal nog wat moeten rijpen, we hebben er het volste
vertrouwen in. You go, Girls!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in