The xx + These New Puritans




De fans van The xx hadden afgelopen woensdag niet te klagen, want
in de Ancienne Belgique kregen ze er op de koop toe een optreden
van These New Puritans als voorprogramma bij. Het
viertal uit Southend-on-Sea heeft een nieuwe plaat uit en toert
tegenwoordig de wereld rond om ‘Hidden’ aan zoveel mogelijk mensen
voor te stellen. Bij de Belgische muziekliefhebber hebben ze alvast
een goede beurt gemaakt. These New Puritans bracht een optreden dat
experimenteel was zonder de gebruikelijke negatieve connotaties. Je
kan natuurlijk wel argumenteren dat het desondanks niet echt nieuw
is wat deze mannen brengen, maar als we geconfronteerd worden met
de oprechte prestatiedrang en vooral de schitterende drumsectie van
These New Puritans, zijn we toch geneigd dat door de vingers te
zien en gewoon te genieten van de professionele sound die het jonge
kwartet ons toeschuift.

The xx is niet alleen een lust voor het oor, maar
ook voor het oog. Verwacht je echter niet aan flashy videoschermen
of dramatische explosies, maar aan geraffineerde visuele accenten
zoals schaduwprojecties van de band achter een reusachtig wit doek,
knappe lichtinvallen en een grote, soms oplichtende X achteraan het
podium. Niet spectaculair, maar wel heerlijk efficiënt in
combinatie met de prachtige muziek van de groep, want daar draaide
het optreden in de eerste plaats nog steeds om.

Het valt niet te ontkennen dat The xx van meet af aan een revelatie
van jewelste was in de muziekwereld. Ook ondergetekende was niet
ongevoelig voor de kwaliteit van het debuut van de jonge
band, maar toegegeven, haar spreekwoordelijk frank viel toch pas
echt nu ze de kans kreeg de groep ook eens live aan het werk te
zien. Nochtans, nog niet zo heel lang geleden waren de commentaren
bij de eerste passage van The xx is ons land niet onverdeeld. Oké,
het klonk allemaal wel mooi, maar tegelijk ook ietwat vlakjes,
aldus de critici. Het lijkt erop dat de Britten hun op korte tijd
verworven ervaring bijzonder efficiënt benut hebben, want in de AB
was deze kritiek allesbehalve van toepassing. Integendeel: ook al
klinken de live-versies van de nummers inderdaad niet uitgesproken
anders dan op plaat, toch ligt de intensiteit bij deze performances
een stuk hoger.

Na de sfeervolle ‘Intro’ volgden meteen twee hitsingles.
‘Crystalised’ ging nog een beetje op in het ‘acclimatiseren’ aan de
situatie, maar ‘Islands’ was er boenk op. Wanneer de unieke stemmen
van Oliver Simm en Romy Madley Croft zich met elkaar vermengden,
stroomde er een gevoel van volmaaktheid door onze aderen dat ons
die avond nog meerdere keren zou overvallen. Enkele voorbeelden van
dergelijke momenten? De elektrische spanning die de zaal vulde
tijdens ‘Shelter’. De sobere, maar uiterst degelijke popsong ‘VCR’.
De knappe, volledig eigengemaakte covers van ‘Teardrops’ (Womack
& Womack) en ‘Do You Mind’ (Kyla). De verhulde dansbaarheid van
het aangrijpende ‘Night Time’. En niet te vergeten de griezelige
perfectie van eerste afsluiter ‘Infinity’ en bisnummer
‘Stars’.

The xx gaat tegenwoordig als trio door het leven, nadat Baria
Qureshi haar gitaar definitief inpakte en het bandleven de rug
toekeerde. Dat de groep niet langer in zijn oorspronkelijke
opstelling op het podium staat, had allesbehalve zijn impact op de
kwaliteit van de live-act. Zelden bleef een optreden zo lang
nazinderen.

Meer afbeeldingen The xxThese New Puritans

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in