Vivian Girls :: Everything Goes Wrong

Het in 2008 uitgebrachte Vivian Girls gaf de gelijknamige groep meteen een gezicht in het rock-‘n-roll-wereldje. Met een combinatie van lofi rockgitaren, zachte vrouwenstemmen en een hoop fuzz wist het vrouwelijke drietal uit New York namelijk meteen een eigen indruk te maken. Vivian Girls was echter geen nagelnieuwe plaat, maar een heruitgave met In The Red Records als dankbare geldschieter. Everything Goes Wrong is dat wel en geeft een goed beeld van wat Vivian Girls vandaag waard is.

Wie Vivian Girls even onder de loep neemt, merkt meteen dat het een combo van contrasten is: de engelenstemmen van Cassie Ramone, Kickball Katy en Ali Koehler contrasteren namelijk fel met het fuzzy gitaargeweld en de lofi rock. Paradoxaal genoeg is het net dat contrast dat de groep een eigen geluid geeft, dat nog het best te vergelijken valt met felle Pixies-gitaren onder het bevel van een zingende Kim Deal. Geen complete nieuwigheid dus, maar niettemin een interessante invalshoek waar nog niet teveel rock-‘n-roll-combo’s het muzieklandschap mee bevuilen.

De combinatie van passieve zang met een muur van fuzzy lofi-gitaren heeft echter eveneens nadelen. Het maakt immers niet uit of Vivian Girls een nummer in eighties punkstijl of net in bubblegumstijl verpakt; leken horen er toch weinig tot geen verschil in. Daarvoor is de lawaaierige wall of sound te ondoordringbaar. Dat is Vivian Girls’ grootste minpunt en de belangrijkste reden waarom Everything Goes Wrong voor het grote publiek een millimeteroperatie is: hoewel Vivian Girls wel degelijk moeite heeft gedaan om interessante invalshoeken te bedenken, kan men niet verwachten dat het grote publiek er veel van zal merken.

Nochtans bevat Everything Goes Wrong nog nauwelijks halfzonnige nummers als “All The Time”, een liedje dat wij in onze recensie over het debuut nog als typerend beschouwden. Daar laten hyperspeed punknummers als “Walking Alone At Night” en “I Have No Fun” van bij het begin geen twijfel over bestaan. Het meer melodische “Can’t Get Over You” biedt even matiging, maar blijkt even later in het even punky “The Desert” alweer een maat voor niets en dan hebben wij het nog niet eens gehad over “Tension”, een nummer waarmee het combo uitzonderingsgewijs het artrockhoekje van groepen als The Lamps en The Intelligence benadert.

Dat Everything Goes Wrong meer te bieden heeft dan één luisterbeurt kan onthullen, lijdt bijgevolg geen twijfel. Toch heeft Jan met de pet — voor wie Everything Goes Wrong nauwelijks meer te bieden heeft dan voorganger Vivian Girls — evenmin ongelijk. Wat is er immers het doel van nieuwe paden te kiezen als je ervoor kiest om ze achter een muur van geluid te verbergen? Het ondoordringbare fuzzy lofi-geluid biedt weliswaar het voordeel dat de muziek op een gemakkelijke manier coherent gaat klinken, maar kan na een paar platen evengoed mateloos vervelen. De oplossing hiervoor is een beter evenwicht, naar onze bescheiden mening Vivian Girls’ belangrijkste Achillespees. De passieve zang mag namelijk iets meer naar voren komen en vanachter de dichte mist van noisy gitaren mag het fantasierijke een beetje beter herkenbaar zijn.

Dat maakt dat er zeker nog werk aan de winkel is voor het vrouwelijke drietal, tenminste op plaat. Ondanks hun tonnen geloofwaardigheid klinken de drie meiden na nog maar twee albums immers al als een groep met een jarenlange staat van dienst — zonder er effectief vruchten van te dragen — en dat kan toch onmogelijk de bedoeling zijn? Een beetje meer werken aan het uithangbord en een klein beetje meer afstand nemen van je punkattitude kan uiteindelijk toch niet zo’n moeilijke opdracht zijn?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in