This will all make sense in the end: mozaïekfilms

Ze bestonden natuurlijk al eerder (Robert Altman was er een
meester in), maar de multiple strand narrative werd zo
rond de eeuwwisseling plots waanzinnig populair. Alejandro Gonzáles
Iñárritu was voornaamste verantwoordelijke, met zijn populaire
trilogie ‘Amores Perros’, ’21 Grams’ en ‘Babel’, maar anderen
sprongen al snel mee op de kar.

1. Traffic (2000)
Steven Soderbergh begon het decennium ijzersterk met deze
drieledige film over de drughandel tussen Mexico en de VS, met
kleurencodering: oker voor de verhaallijn rond Benicio Del Toro,
blauw voor die rond Michael Douglas en naturel voor die rond
Catherine Zeta-Jones.

2. Amores Perros (2001)
Zowel acteur Gael Garcia Bernal als regisseur Iñárritu braken
internationaal door met dit verhaal over een botsing en de vier
betrokkenen daarbij. Krachtige, gejaagde cinema en misschien nog
steeds het beste deel van de noodlotstrilogie.

3. 21 Grams (2003)
Twee jaar later kwam dan deze follow-up, over een man die
een hit and run accident pleegt en daarmee de levens van
een hele reeks andere personages overhoop haalt. Misschien wat al
te versplinterd, maar nog altijd briljant gemaakt.

4. Babel (2006)
En met deze maakten we er een eind aan: Cate Blanchett wordt
neergeschoten in Marokko, met een geweer dat ergens in Japan werd
gekocht. De kinderen van Blanchett en haar man Brad Pitt zien er
ook fameus van af.

5. The Burning Plain (2008)
De vaste scenarist van Iñárritu, Guillermo Arriaga, probeerde het
daarna op z’n eentje, en faalde. ‘The Burning Plain’ is degelijk
gemaakt, maar mist de visuele grandeur en vooral de prangende
urgentie van zijn voorgangers.

6. Heaven’s Doors (2006)
Door niet veel mensen gezien, maar wel een indrukwekkend debuut van
de Marrokaanse broertjes Nouri. Relaties tussen ouders en hun
kinderen staan centraal in deze sterk gecontroleerde prent, die met
een beetje geluk nog veel moois belooft voor de toekomst.

7. Crash (2004)
Paul Haggis won een oscar voor dit enigszins overschat
anti-racismefilmpje, waarin de emoties er wat al te nadrukkelijk
worden ingepompt. Matt Dillon is evenwel geweldig als racistische
flik.

8. Syriana (2005)
Een film die in veel categorieën thuishoort: George Clooney is een
spion in het Midden-Oosten, die achter de prins van een oliestaat
moet aan gaan. Die prins werkt samen met Matt Damon als financieel
adviseur, terwijl enkele ontslagen arbeiders van een oliebedrijf
zich laten verleiden door religieus extremisme. Moeilijk, maar de
moeite.

9. Bobby (2006)
Emilio Estevez leek een zoveelste vergeten brat packer,
tot hij als regisseur uitpakte met deze ambitieuze, zij het niet
geheel geslaagde, ensemblefilm. De boodschap: Bobby Kennedy die
werd neergeschoten, het was me nogal iets.

10. Piedras (2002)
Ook de Spanjaarden waagden zich aan een mozaïekfilm, met dit
verhaal over vijf vrouwen op zoek naar betekenis in hun leven.
Symbolisch geladen en hier en daar herinnerend aan die
überspanjaard, Pedro Almodovar. Niet zo gekend, maar de moeite om
op te snorren.

Keer
terug naar het decennium-overzicht!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in