Jay-Z :: The Blueprint 3

Roc Nation / Atlantic, 2009

Toen Jay-Z – zonder twijfel de grootste en bekendste naam in hiphop
– iets meer dan een jaar geleden aankondigde dat hij een derde deel
ging maken van zijn veel geprezen ‘Blueprint’-serie, sloeg het
Internet even tilt. Het eerste luik, ‘The Blueprint’ heeft immers
sinds zijn release op 11/09/2001 de status van absolute classic
verkregen. Jay-Z’s clevere rhymes, gestut door een soulvolle
productie, legden een blauwdruk voor hoe hiphop er in de komende
jaren zou uitzien. Het was tevens het album waarmee Kanye West als
producer doorbrak.

Nu, 8 jaar later, is er dus een derde deel. Als promo voor het
album werden reeds heel vroeg een paar singles gedropt: ‘Jockin’
Jay-Z’ met vette bas en Oasis-sneer: “That bloke from Oasis
said I couldn’t play guitar / Somebody should’a told him I’m a
fucking Roc Star
” (doelend op het commentaar van Oasis dat
Jay-Z miscast was als headliner op Glastonbury), ‘Brooklyn (We Go
Hard)’ samen met Santigold en het geniale ‘History’, een song voor
Obama’s inauguratie. Alle drie de singles waren opgenomen met Kanye
achter de knoppen en alledrie bliezen ze ons van onze sokken. ‘The
Blueprint 3’ leek dus goed op weg om een nieuwe certified classic
te worden.

Echter… De drie genoemde singles waren promosingles en kwamen dus
niet op het album… En het album zelf is… Wel, laten we het
‘interessant’ noemen. Op papier ziet alles er prima uit: No I.D.
(Kanye’s mentor), Kanye West, The Neptunes, Swizz Beatz en
Timbaland zijn enkele van de producers. Jay-Z werkt samen met
Rihanna, nieuwe artiesten als Kid Cudi en Drake en zelfs met Luke
Steel van Empire
Of The Sun
.

Het resultaat van al dat verzamelde talent is echter
teleurstellend. Oké, eerste single ‘D.O.A. (Death Of Auto-Tune)’ is
enorm goed. Jay-Z houdt het beleefd, maar deelt toch een paar
speldenprikjes uit naar het laatste speeltje van veel rappers en
ook naar sommige rappers zelf. Cool is bijvoorbeeld: “I’m a
multimillionaire / So how come I’m still the hardest nigga here? /
I don’t be in the project hallway / Talking bout how I’m in the
project all day.
“. Tweede single ‘Run This Town’, waarop Jay-Z
Rihanna laat meezingen en Kanye laat rappen, is zo mogelijk nog
beter: stuiterende elektronica, een piano ergens, Rihanna die enorm
geil klinkt en Mr. West die behoorlijk op dreef is: HIT!

Het zijn echter niet alleen No I.D. en Kanye West die voor het
mooie weer zorgen bij de beats. Al Shux (wie?) zorgt met ‘Empire
State Of Mind’ voor dé track van het album. Hier haalt Jay Alicia
Keys erbij, die het refrein nog mooier zingt dan ze zelf al is. De
track is Jay’s ode aan zijn stad New-York.

De net genoemde tracks zijn de nummers 3, 4 en 5 op de cd. Was de
cd hier gestopt, dan was het zonder twijfel één van de cd’s van het
jaar geworden. De tracks die volgen zijn allemaal héél middelmatig.
‘On To The Next One’ is een club banger, maar klinkt meer alsof hij
gemaakt is voor ‘Paper Trail’ van T.I. en staat wat verloren op de
cd. Pharrell levert met ‘So Ambitious’ een héél mager beestje
af.

Maar het is vooral Timbaland die echt, echt, echt, écht
teleurstelt. Zijn beat voor ‘Venus Vs. Mars’ is nog te doen, het
liedje wordt gered door Jay’s geniale rap: het is een man vs. vrouw
song en Jay-Z speelt op nagenoeg onnavolgbare wijze de hele track
door met woorden: “Shawty likes Pac, me Big Poppa / Screaming
Hit ‘Em Up, I’m screaming Who Shot Ya
” (‘Hit ‘Em Up’ is een
diss track van 2Pac tegen Biggie, terwijl ‘Who Shot Ya’ een diss
van Biggie zou zijn) of: “Me I’m from the Apple which means I’m
a Mac / She’s a PC She lives in my lap.
” Van de twee andere
Timbo tracks heeft ‘Reminder’ een irritant refrein en is ‘Off That’
al even abominabel. No idea hoe of waarom Jay-Z het in zijn hoofd
haalde om die twee tracks op zijn cd te gooien.

Verder wordt de cd gevuld met wat flauwe synthpop-hiphop: ‘Young
Forever’, ‘A Star Is Born’ en ‘Already Home’ mogen dan wel
meezingbaar zijn en catchy, als je je album ‘Blueprint’ doopt moet
er gewoonweg rauwe soulshit op staan en geen lame ass synthpop. Dan
is er nog ‘Hate’ waarop Jay en Kanye afgeven op de nay-sayers, maar
hoewel de beat niet slecht is hoort hij meer thuis op ‘808s &
Heartbreak’ dan hier.

De conclusie is dus simpel. ‘The Blueprint 3’ is een
teleurstelling. Dat is de schuld van Jay-Z omdat hij met de
albumnaam verkeerde verwachtingen creëerde. Je zet toch ook niet op
de cover van de Playboy: “Megan Fox naakt!” als ze niet verder gaat
dan een bikini!? Naast een teleurstelling is ‘The Blueprint 3′ ook
niet zo heel goed. Dat is echter niet Jay’s fout. Hij rapt nog
altijd even feilloos en vloeiend als tien jaar geleden en hij is
nog steeds de creativiteit zelve qua wordplay. Het zijn vooral de
producers die hier teleurstellen, Pharrell Williams en Timbaland op
kop.

On To The Next One, Jay! En wees wat kieskeuriger op je
beats.

www.myspace.com/jayz

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in