Jim O’Rourke :: The Visitor

Jim O’Rourke is de naam die hoort bij kleine lettertjes van grote platen in onze te klein wordende kast: Yankee Hotel Foxtrot van Wilco, Ys van Joanna Newsom, Red Apple Falls van Smog, Cobra and Phases Group Play Voltage in the Milky Night van Stereolab, A Ghost Is Born van —wederom — Wilco, Murray Street van Sonic Youth en dan vergeten we er nog een stuk of wat.

Volgens AllMusic nog zo’n slordige 350 stuks, met O’Rourke in uiteenlopende rollen als mixer, engineer, hoesontwerper, arrangeur, producer, linernote-schrijver, duivel-doet-al en muzikant. Dat laatste op een gevarieerd instrumentarium als hobo, gitaar, viool, keyboards, piano, accordeon, sampler, drums, orgel, lap steel, sequencer en hurdygurdy.

Op Sonic Youth’s Murray Street (en Sonic Nurse en NYC Ghosts & Flowers) mocht zijn naam in grotere letters, wegens van producer annex geluidsgenie gepromoveerd tot volwaardig lid. Tussendoor wist hij ons nog te verblijden met een handvol wonderlijke, elegant langs avant-garde, rock, elektronica en folk walsende soloplaten als Eureka, Insignificance, I’m Happy And I’m Singing … en het succulente EP’tje Halfway To A Threeway. Ayco Duyster en Fuzzy Sun uit die laatste EP zetten ons in 2000 — tijdens een koude januarinacht — op Jim O’s spoor en we hebben sindsdien niet naar een wissel gezocht.

Hadden we u verder al verteld dat O’Rourke ook nog ergens de tijd vond om deel uit te maken van Gastr Del Sol en Loose Fur? Dat hij een pak soundtracks én een handvol kortfilms pleegde? Dat hij music consultant was voor de film School Of Rock? Dat hij muziek maakte bij dansvoorstellingen van Merce Cunningham, de dit jaar overleden grootmeester van de moderne dans? ’s Mans discografie laat toe om zo nog wel even door te gaan, maar gaat u intussen gerust even liggen als het u zou beginnen te duizelen. Veelzijdiger, actiever en hipper dan Jim O’Rourke worden ze niet vaak gemaakt; zo zal u begrijpen.

Eind 2005 kapte O’Rourke met Sonic Youth en verkaste de man die nooit slaapt voor een zelfgekozen ballingschap naar de stad die dat ook niet doet — sorry New York, zo herinneren we ons Tokio sinds de doorwaakte Bill Murray in Lost In Translation. In die splendid isolation werkte de solo-Jim — neemt u dat gerust letterlijk — naarstig aan The Visitor. De plaat valt volledig samen met de song "The Visitor", goed voor 38 instrumentale minuten en vier — even instrumentale — seconden. Even toegankelijk als ambitieus; even gelaagd als kraakhelder. Gespeeld, opgenomen, geproducet en richting perfectie gemixt door Jim O’Rourke, zonder hulp van ook maar iemand anders. Het resultaat is ongrijpbaar en heeft tijd nodig. Veel tijd. Uw onverdeelde aandacht ook. En daarna nog wat tijd.

"Please listen on speakers, loud", luidt het verzoek binnenin de hoes. Die raad hebben we in de wind geslagen, beurtelings door medetreinreizigers en een slapende peuter veroordeeld tot de hoofdtelefoon. Desondanks hebben we finaal toch vat gekregen op dit plaatje zonder onmiddellijk aanwijsbare, in your face climax: The Visitor verplicht je tot onthaasting, tot écht luisteren, tot geduldig wachten tot de muziek — van intiem impressionisme over plechtige orkestraties tot licht-frenetieke jazz — je plots toch de diepte intrekt. Wie — haastig onderweg naar een volgende muzikale kick — toch probeert dit als snelle muzikale hap te verorberen, zal op zijn honger blijven zitten. Het is bijzonder gemakkelijk om het nooit minder dan perfect klinkende The Visitor af te doen als superieure muzak en vervolgens over te gaan tot de orde van de dag. Die hebben we vandaag dan maar even gemist, morgen is er vast een andere. Mochten we er eventueel zin in hebben.

Bij gebrek aan titels doen we het voor de hoogtepunten met de tussentijden: 8:13, 18:33, 33:30 en 36:09. Weten we ineens ook wat we deze week op ons Lotto-formulier én onze bestelling bij de Chinees moeten invullen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in