Mount Eerie :: Wind’s Poem

P.W. Elverum & Sun, Ltd., 2009

Er is nu geen weg terug meer, de veilige en warme gloed van het
haardvuur thuis is onbereikbaar geworden. De storm is al in alle
hevigheid losgebarsten. Regendruppels bestaan niet meer uit water,
maar uit secuur geslepen slagersmessen die de onbedekte huid
openrijten. De wind is een grauwe migrant uit Siberië en hij huilt
niet, maar lacht met de verloren zielen die zich op dit uur buiten
wagen. En dan, plots, is er hoop. De messen van de regen worden bot
en de wind vergeet te lachen. Even lijkt de zwaarmoedige hemel zijn
depressie te vergeten. Maar dat is slechts schijn. De elementen
spannen samen, ze nemen de verloren zielen in de maling. Want dan,
even plots als er hoop was, barst de storm in alle hevigheid
opnieuw los. Er is geen weg terug meer.

Met een zware gitaardrone, even verpletterend als een storm op zijn
hoogtepunt, daarmee opent Phil Elverum, Mount Eerie in eigen
persoon, zijn ode aan de wind. Op ‘Wind’s Poem’ staan geen echte
songs. Het lijkt wel alsof de losgeslagen elementen in al hun furie
de nummers uiteengereten hebben. De wind, de regen, de storm, dat
zijn de geluiden die de bovenhand halen en af en toe, als het
geweld even uitrust, waait er een flard strofe of refrein voorbij
waaraan de luisteraar zich tracht vast te klampen. ‘Wind’s Poem’ is
een impressionistische plaat die de grilligheid van het weer
tastbaar maakt, maar ook een expressionistische plaat door het
gevoel dat Elverum in het geweld en de rustpunten weet te
leggen.

‘Wind’s Poem’ is een natuurlijke evolutie in het werk van Phil
Elverum. Zijn werk is altijd al een proces van zeer natuurlijk
aanvoelende progressies geweest. Natuurelementen zijn al van zijn
eerste experimenten in de jaren ’90 prominent aanwezig. Ook in het
meesterwerk ‘The
Glow Pt. 2
‘ uit 2001, toen nog onder de naam The Microphones,
vormden wind en storm de symbolen van een gevoelswereld. Maar er
was toen nog een kader, een structuur door songs. Op ‘Wind’s Poem’
is dat kader, die structuur weggevallen. Dat is logisch, want de
wind heeft ook geen structuur, maar is grillig, krachtig,
ontembaar, angstaanjagend, rustgevend, mooi, indrukwekkend…De
wind laat zich geen keurslijf aanbinden, dus is ook de houvast die
er normaal is in muziek weggeblazen.

Elverums opgeroepen wind bestaan uit lage gitaren. De man is een
knutselaar, een bricoleur, een aanhanger van de DYI- en
lo-fi-ethos. De platen van Mount Eerie zijn dan ook huzarenstukjes
van knap aan elkaar genaaide lappen muziek, lawaai en noise. Net
als de giganten van Sun O))) lijkt Elverum op ‘Wind’s Poem’ ook op
zoek naar een oerrif om uitdrukking te geven aan een oerkracht. Het
is dan ook niet verwonderlijk dat er af en toe een riff weerklinkt
die eerder een rechtstreekse verwant is van metal dan van indie
rock (wat trouwens een term is die de lading van Mount Eerie niet
dekt).

Maar Elverums drones en riffs zijn anders dan het brute oergeweld
van Sun O))),
ze zijn subtieler, en om het in de aangepaste terminologie van
‘Wind’s Poem’ te houden, luchtiger en gelaagder, met hoge en lage
drukgebieden. Voor elk type wind en weer, van een licht briesje tot
een apocalyptische storm, weet Mount Eerie de juiste registers open
te trekken, waar schoonheid en bruut geweld, zalving en verdoemenis
elkaars buren zijn. En dat zijn dan weer de thema’s die Elverum in
zijn teksten opzoekt, waardoor er een perfecte symbiose ontstaat
tussen tekst en muziek, tussen sfeer en inhoud.

‘Wind’s Poem’ is grillig, ontembaar, gewelddadig, prachtig… Het
is een moeilijke plaat maar bezit wel een zeldzame oprechte en
natuurlijke schoonheid. Mount Eerie maakt muziek met een
eeuwigheidswaarde en daardoor transcendeert ‘Wind’s Poem’ aan alle
genres. ‘Wind’s Poem’ is de soundtrack voor deze en alle komende en
voorbije herfsten en winters. Geniet ervan, veilig voor het
haarvuur of buiten, overgeleverd aan de krachten van de natuur en
de elementen.

www.pwelverumandsun.com
www.myspace.com/mounteerieorthemicrophones

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in