Fleetwood Mac :: 14 oktober 2009, Sportpaleis

Reünieconcerten mogen dan wel een eufemisme voor “schaamteloze cash-in” zijn, als we daardoor de inhoud van vaders vinylplaten ook eens live op een podium kunnen zien staan, hoort u ons niet klagen. Zeker niet als het Fleetwood Mac betreft, uitvinders van de FM-rock en volbloed ruziemakers, in een twee-en-een-half uur durende greatest hits-show.

Eerlijk? We hebben niet bijgehouden hoeveel gedaantewisselingen Fleetwood Mac al heeft ondergaan sinds het onwaarschijnlijk populaire Rumours (1977); zonder Stevie Nicks, zonder Lindsay Buckingham maar met twee ingehuurde gitaristen, zonder Nicks, Buckingham én Christine McVie … en zo kunnen we nog even doorgaan. In Antwerpen streek de originele Rumours-line-up neer — zónder McVie maar met twee extra gitaristen, een toetsenist, een extra drummer en vier backing vocals (waaronder het nichtje van Nicks) in de schaduw. Het zou wel eens één van de sterkste incarnaties sinds die doorbraak kunnen zijn, maar egoproblemen haalden het optreden af en toe toch onderuit.

Dit Fleetwood Mac heeft vier sterktes: de stem van Nicks, de nummers van Buckingham, de soepele bas van John McVie en de krachtige drums van Mick Fleetwood. Helaas is er ook dat zwakke punt: het ego van Buckingham, dat zo groot is dat zelfs Tom Barman er een beetje bang van wordt. Het is ook dat ego dat de rest van de band tot broodkruim vermorzelt tot de show halverwege resulteert in een Buckingham-Nicks-onderonsje, alsof McVie en Fleetwood er niets mee te maken hebben.

Tijdens “Tusk”, een nog steeds ontroerend “Landslide” en “Never Going Back Again” blijven die laatste twee zelfs gewoon in de coulissen. Buckingham en Nicks zijn dan ook niet te beroerd om ieder om beurt een nummer te kiezen uit hun respectievelijke solowerk, toch bedenkelijk tijdens een reünieconcert van een band. Dat het net deze twee nummers zijn die verdrinken in jaren ’80-klefheid pleit voor de groep. En dan is er ook dat overdreven gesoleer; gitaarfriemelstukjes die “Big Love” en zeker “Never Going Back” om zeep helpen. Over dat eerste: als je een ritmesectie hebt die zo fantastisch is als McVie en Fleetwood, dan gebruik je die ook als het nummer daar om vraagt. Zonde.

Samen met de rest van de band is Buckingham echter wel verantwoordelijk voor de wereldplaat Rumours, een hoop bittere scheidingsverwijten tot perfecte popmuziek verwerkt, en die komt vanavond ruimschoots aan bod. “The Chain” mag na een krachtig begin met “Monday Morning” al vroeg in de set de eerste juichkreetjes ontlokken, meteen daarna pakt Nicks uit met “Dreams”. En bewijst dat de hoge noten van weleer uit noodzaak afgeschaft zijn. Niet dat dat erg is; haar stem klinkt gerijpt nog altijd geweldig, zoals blijkt in het saaie maar toch mooie “Storms” en de nog mooiere toegift “Silver Springs” (ooit een b-kantje van “Go Your Own Way”).

De nasale, lijzige stem van Stevie Nicks benadrukt het gemis van Christine McVie, die met haar roomzachte stem toch wat evenwicht in de groep bracht. Bovendien wordt het McVie-repertoire noodgedwongen overboord gegooid. Geen “Everywhere”, “Little Lies” of “As Long As You Follow”, wel een handvol Nicks-songs die evenwel even onmisbaar zijn. “Rhiannon” klonk vocaal beperkter maar blijft een wereldsong, alsook een sterke maar misschien iets te uitgebreide versie van “Gold Dust Woman”. “Gypsy” zag zichzelf de dieperik ingereden door Buckingham die als opdringerige tegenligger de originele zanglijn wilde voorbijsteken.

De bom van de avond is “Second Hand News”, dat Buckingham niet onterecht als “toch ook een beetje agressief” aankondigt. De stroom bittere verwijten die hij Nicks stuurde toen hun huwelijk uit elkaar spatte, blijft een wereldnummer zoals er nooit genoeg kunnen zijn. Vanavond staat het nummer als een huis met zijn opzwepende kreten en heerlijke gitaarsolo. Het is een welkom explosief moment, net voor we aan dat egoblokje toe zijn.

Fleetwood Mac anno 2009 is ook: geregisseerde “vrolijke vrienden”-momenten die zo houterig en onecht overkomen dat ze gênant worden. De knuffel tussen Nicks en Buckingham aan het slot van “Sara”, het handje in handje opkomen bij de bissen … Is er nog één fan in deze YouTube-tijden die niet weet dat ze dit elke avond doen?

Maar toch, “Go Your Own Way” en “Don’t Stop” zijn zulke tijdloze hits dat ze als een bom confetti over een overjaars maar dolenthousiast Sportpaleis vallen. Het publiek geraakt zo door het dolle heen dat we zelfs een romantisch dansend koppel ontwaren tijdens die kanjer van een break up-song dat “Go Your Own Way” toch wel is. De fun, de hits, daar waren we tenslotte voor gekomen.

Halfweg het optreden laat Buckingham vallen “There’s no new album … yet”, en daar blijven we stiekem toch een beetje benieuwd naar. Maar wat morgen zeker mag worden beslist: een headlinersspot op TW Classic deze zomer. Als Buckingham’s ego dan door de douane kan worden onderschept en de set wat ingekort, wordt het een triomf.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in