Sukilove :: ”’t is echt bijna muziek geworden”

Ja, op het eerste gehoor lijkt Sukilove opnieuw een taaie, moeilijk doordringbare plaat te hebben gemaakt. Maar doorbijten loont, want Static Moves ontpopt zich na ettelijke beluisteringen tot het zoveelste pareltje in de rij van deze groep. "Wat simpele akkoorden met een tekstje over schrijven lukt me momenteel niet meer", zegt frontman Pascal Deweze.

enola: Pascal, moest het weer zo hermetisch?
Deweze: (lacht groen) "Serieus? Het idee was dan ook om eens een zomerse popplaat te maken. Echt waar, dat was de instelling. En nu zitten we hier: jij komt ons vertellen dat het niets van dat is, niet?"
enola: Min of meer.
Deweze: "Iedereen zegt me dat de plaat klinkt alsof ze in een industrieel pand ’s nachts is opgenomen. Dat is ook zo, mijn studio ligt in zo’n gebouw. We hebben er op veertien dagen tijd alles live ingespeeld; elke dag een nummer. Daarna ben ik verschillende weken bezig geweest met vocals en veel geluiden opnieuw door die ruimtes te jagen. Je hoort inderdaad de klank van nachtelijke gangen, van industriële gebouwen. En dat wilde ik er op voorhand ook in hebben. Bloed kruipt waar het niet gaan kan."
"In de bio hebben we Peter Houben iets laten schrijven als "homo-erotische rock zonder lipstick". En dat was omdat ik mij had voorgenomen om op deze plaat beter te zingen, nog meer melodie er in te steken. Op Good Is In Your Bones dacht ik te vaak ’kom, laat ik maar gewoon schreeuwen’. "

enola: Op het eerste gehoor lijkt Static Moves veel minder melodieus.
Deweze: "Ik maak me wel ongerust nu. Een paar vrienden hadden me gezegd dat Static Moves beter is omdat sommige zaken nu meer uitgepuurd zijn. De melodieën zijn puurder, de ritmiek is rauwer… alles valt meer op zijn plek. Ik dacht echt wel dat het toegankelijk zou zijn. Wat het zeker niet is, is muziek die moeilijk doet om moeilijk te doen. Wat men ook moge beweren. Al snap ik wel dat dat wordt gezegd."
Stoffel Verlackt (drums): Het kan lijken alsof er minder melodie in zit, omdat we met veel minder akkoordenprogressies zitten. We spelen veel langere, repetitieve stukken. Ik kan het ergens wel volgen: de eerste paar nummers zijn vrij drone-achtig. Maar eigenlijk doen wij zelfs niet eens zo moeilijk. We zijn gewoon geëvolueerd naar een plek waar veel mensen ons niet kunnen of willen volgen."

enola: Vinden jullie niet dat je het recensenten te gemakkelijk maakt met de omschrijving "Een irritante bende virtuoze prutsers" in de bio?
Deweze: "Dat was de binnenkopper van Peter Houben, met wie ik de bio heb geschreven. Hij is het commercieel talent en dan komt hij daar mee af. Daar heb je meteen het Sukilove-idee van een commerciële bio. We hebben er onze eigen term voor verzonnen, voor als iets fout gaat of minstens erg vreemd: doing it Suki-style. Als we een concert geven voor weer maar eens veertig kenners in het vak, dan is dat voor ons een uitverkochte zaal, Suki-style."

enola: Het heeft ook weer even geduurd voor er opnieuw een plaat was.
Deweze: "Ja, maar we hebben wel twee EP’s gemaakt intussen. Er kroop ook tijd in het bouwen van een studio en veel producerswerk. Het probleem van Sukilove is dat iedereen wel gemotiveerd is om de groep te blijven trekken, maar dat die mensen ook moeten eten en rekeningen betalen, en dat ze dus niet alle tijd in de groep kunnen steken."
Verlackt: "Sukilove is tegenwoordig een zaak van goed en lang op voorhand plannen, voordat iedereen zijn agenda al heeft volgepland met lucratievere bezigheden."
Deweze: "Sukilove is een dure, verlieslatende hobby."

enola: Gaat het jeuken als je een tijd niet met Sukilove hebt gespeeld? Loop je daar geïrriteerd van rond?
Deweze: "Ik kijk er in elk geval heel hard naar uit om opnieuw te gaan optreden. Ik ben heel blij met de manier waarop ik met deze groep kan samenspelen. En aangezien ik ook producer ben, zie ik ook heel veel mensen spelen. Zo zat ik afgelopen week nog met Future Dead , een fijn groepje uit Gent, in de studio en mocht ik één moment meespelen op gitaar. Het beste moment van heel die opnames." (lacht)
enola: Is dat studiowerk ook bevredigend?
Deweze: "Ja. Dat balanceert mooi uit met zelf spelen. Ik doe dat producen heel graag, maar als ik mag kiezen, dan wil ik wel aan mijn eigen muziek werken. Ik denk dat Stoffel daar eigenlijk meer mee bezig is. Ik ben nog altijd maar gewoon een muzikant die ook producer is."
Verlackt: "Ik toch ook, hoor. Iedereen binnen Sukilove is ergens wel producer; is bezig met meer dan alleen zijn instrument te bespelen. Elk lid denkt mee aan arrangementen, klanken…"

enola: Vandaar dat jullie zoveel verder gaan dan gewoon een liedje spelen?
Deweze: "Ik schrijf geen liedjes meer. Alles komt op hetzelfde moment: klank, tekst, ritme, arrangement… en dan wordt dat vaak weer helemaal omgegooid. Neem nu "Leave Me Alone": dat hebben we ook op één dag opgenomen, en dat klonk verschrikkelijk. De rest heeft me toen bij wijze van spreken van het vensterraam moeten weghalen, en toen heb ik een stuk brug herschreven, heeft Stoffel een paar andere ritmes geprobeerd,… uiteindelijk hebben we dat nummer op één dag tien àtwaalf verschillende versies gegeven. Maar naarmate dat ritme verandert, moet je ook het akkoordenschema veranderen, en wijzigt ook de melodie. Alles haakt dus op elkaar in. Het is niet meer G-A-mineur-D en een tekstje erover. Dat lukt me niet meer momenteel."

"Als er elementen wegvallen uit het arrangement, dan wordt het al bijna helemaal anders. Het is echt eerder muziek geworden, dan liedjes. Deze plaat overleeft de zanger-met-wat-akkoorden-behandeling niet meer, en dat vind ik fijn. Dat maakt het inderdaad ook complex. Als ik aan een Sukiloveplaat begin te schrijven is het tegenwoordig helemaal in het begin zelfs niet duidelijk dat ik ga zingen. Uiteindelijk denk ik dan toch van ’kom, ’t is toch plezant’."

enola: Aan Good Is In Your Bones hebben jullie een jaar lang gewerkt, deze stond er op in veertien dagen. Was dat een bewuste tegenreactie?
Deweze: "Ik heb natuurlijk vooraf wel een paar maand aan de nummers geschreven, dat mag je niet vergeten. Maar het was inderdaad een reactie. Good Is In Your Bones opnemen als artist in residence in Trix was heel fijn, maar ik was toch bang om opnieuw zo’n barokke plaat op te nemen. Ik had gehoopt dat als we het in een paar weken zouden klaren, het veel meer rock-’n-roll zou zijn, maar neen: elk hoekje is, vrees ik, opnieuw volgeplamuurd. Nuja, dat is dan maar."
"Wat wel bijzonder is, is dat we voor het eerst twee platen met dezelfde muzikanten hebben opgenomen. Dat was ons nog nooit gelukt."

enola: Sukilove is een groep geworden?
Verlackt: "Goh, dat was al een beetje zo sinds You Kill Me."
Deweze: "Dat is voor mij ook lang zoeken geweest. Het is lang iets van een raar half soloding geweest, dat toch ook weer een groep was. Één van mijn dromen is om eens een totale jamplaat op te nemen: samen schrijven, samen opnemen… ik weet niet of het er ooit van gaat komen. Als we al zoiets proberen, heeft iedereen toch het automatisme om naar mij te kijken. Dan denk ik ’neen! Neen, zo mag het niet!’ Elke plaat proberen we het, maar het lukt niet."
"Ik geloof heel hard in de chemie van een groep. De nummers worden dan wel door mij aangedragen, maar ik geloof echt dat samenspel en de groep een verrijking zijn. Er is geen enkel idee van mij verslechterd door het aan de groep te geven. De som is meer dan de verschillende delen, en afgezien daarvan zie ik me niet de rest van mijn leven met een computer op een kamertje zitten. Niets gaat boven de stank van vijf zwetende mannen in een kleine studio. Heerlijk." (lacht)

enola: de volgende stap is dan: nummers van de anderen opnemen. Zou dat kunnen?
Verlackt: "Dan moet ik er eerst eens beginnen schrijven."
Deweze: "Je weet toch dat dat een drummermop is? Wat zijn de laatste woorden van de drummer voor hij de band wordt uitgezet: ’mannen, zullen we eens één van mijn nummers opnemen?’ Maar los daarvan heeft Tim een stuk geschreven voor deze plaat, omdat hij goed is in dat soort architecturale bouwsels. En met Sjoerd heb ik afgesproken dat we voor een volgende plaat zeker eens iets samen gaan doen. Voor De Nachten ga ik misschien iets doen dat door de andere Sukilovers wordt gearrangeerd, terwijl ik gewoon zing. Ik zie bijdragen van de anderen zeker zitten, maar het blijft – ook financieel – moeilijk om iedereen in dezelfde richting te krijgen: componeren kost tijd, veel tijd . Voor de opnames hebben we nu één week gerepeteerd met de groep voor we de studio indoken, dus we konden de nummers wel een beetje spelen. Maar met vier à vijf nummers ben ik pas de dag van opname zelf binnengekomen. "Sugareyes" was bijvoorbeeld zo’n nummer dat niemand kende, ik ook niet."

enola: Laten we het eens over die albumtitel hebben. Wat betekent Static Moves?
Deweze: "Het leek de plaat goed samen te vatten. Twee simpele woorden die samen en apart heel wat beelden en associaties oproepen: beweging/geen beweging/gruizigheid/die korrel die afstand oproept. Verder ga ik niet." (lacht)

enola: Hoe belangrijk zijn songteksten eigenlijk voor je?
Deweze: "Stockie kent onze teksten beter dan ik, en dat meen ik. Het gebeurt vaak dat hij me tijdens een optreden halverwege een stuk voorzingt omdat ik mijn eigen teksten niet heb onthouden. Het zijn losse beelden. Mijn teksten zijn David Lynch-amateurfilmpjes op VHS. Ik zie beelden, geen narratieven als Dylan of McCartney die kunnen schrijven. Voor mij is muziek de manier waarop alles in elkaar haakt, ook de zang. Het ritme dat Stoffel speelt is even belangrijk als de melodie die ik zing. Anders raakt alles uit balans en begin je een singer-songwriter te worden."
"Neem nu "4AM". Dat probeert het wazige van om vier uur ’s nachts naar huis wandelen te vatten: je ziet iemand omvallen,… Dat kun je niet met alleen woorden vatten, dat heeft ook die trage beat nodig, met die vertraagde akkoordenlijn, omdat alles dan ook trager gaat. Als je onder diezelfde tekst een reaggaeritme zet, dat werkt niet."
Verlackt: "Dan kun je net zo goed de gazet lezen."

enola: Conclusie: je bent geen songschrijver meer, maar een componist?
Deweze: "Wat ik niet snap aan veel recensies is dat men zich afvraagt ’waar is de song?’ Er staan op onze platen alleen maar songs; er staat alleen geen vlagje bij met tekst en uitleg. Daarom vind ik het ook bepaald een compliment als mensen deze plaat met Radiohead vergelijken. Wat zij op In Rainbows hebben gedaan qua abstraheren is echt sterk. Zo legt Yorke geen enkele emotie meer in zijn stem: hij zingt gewoon die woorden, op een bepaalde melodie. Je hoort hoe elk element uit zijn context is gelicht en apart is bekeken: ’ben ik hier wat blues aan het spelen? Neeneen, we gaan hier géén blues spelen.’ Alles is enorm verkild en versteend. Elke cue waar een band als Coldplay zou openbarsten, is er meedogenloos uitgehaald. Elk emotioneel houvast dat al veertig jaar in popmuziek is gepompt hebben ze chirurgisch verwijderd. Ik vind dat geweldig. Eindelijk tabula rasa waar je volledig kunt induiken."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in