The Hurt Locker




Ook even genoeg gehad van de ‘belangrijke’ anti-oorlogsfilms die
Holly-en indiewood ons de afgelopen jaren in de maag splitste? Niet
dat ze allemaal even prekerig als ‘Lions for Lambs’ of ‘In the
Valley of Elah’ waren, wel integendeel (check snel het onderschatte
‘Redacted’ en de schitterende HBO-serie ‘Generation Kill’), maar
toch bleven ze te vaak in dezelfde greppel modderen. De oorlog in
het midden-Oosten suckt, de politiekers vullen er hun corrupte
zakken mee en de jonge, nobele GI Joe’s keren mentaal afgestompt
terug. Enter Kathryn Bigelow, regisseuse van genrekleppers als
‘Point Break’, ‘Strange Days’ en ‘Near Dark’, en haar clusterbom
‘The Hurt Locker’ om de preken, clichés en vermoeide thematieken op
te blazen. Letterlijk dan.

2004, Irak. Nadat een ontmijning fout afloopt, sluit teamleider
William James (Jeremy Renner) zich aan bij de ‘bomb squad’ van
sergeant Sanborn (Anthony Mackie) en specialist Eldridge (Brian
Geraghty). Maar voor een levensgevaarlijke job als ontmijner, neemt
nieuwkomer James het niet nauw met de regels en zijn collega’s zien
in hem dan ook eerder een egoïstische waaghals die hun levens in
gevaar brengt, dan de stoere oorlogsheld die hij denkt te zijn.
Naarmate de spanning binnen de groep stijgt, lijkt ook James zelf
onderdoor te gaan aan zijn verlangen naar de ultieme
adrenalinekick, die hij steeds roekelozer opzoekt in de met bommen
bezaaide straten van Bagdad.

‘The Hurt Locker’ is nog maar net op gang getrokken met een heftig
viscerale proloog of de eerste flarden nagels moeten er al aan
geloven. Yup, Kathryn Bigelow, ex-mevrouw James Cameron
heeft zich na het slappe ‘K19: The Widowmaker’ niet alleen helemaal
herpakt als potente actiefilmster, maar levert met ‘The Hurt
Locker’ ook haar beste film uit haar carrière af. Geholpen door het
authentiek aanvoelende en knap gedetailleerde scenario van embedded
reporter Mark Boal, heeft Bigelow geheel onverwacht zowel één van
de meest interessante, als meest entertainende Irakfilms gemaakt.
Geen obvious aanklacht tegen de oorlog, geen geforceerde
moraal, maar een intrigerende blik op de mannen van de
ontmijningsdienst en hun dagelijkse routine waarbij één verkeerde
inschatting een vette kaboom en dag-met-het-handje kan veroorzaken.
Maar dan komt de – bijna ziekelijke – twist. In plaats van te
focussen op een soort hecht ‘band of brothers’-gevoel, krijg je bij
‘The Hurt Locker’ het verhaal van een soldaat die verslaafd is aan
zijn job (‘war is a drug’ verschijnt onheilspellend tijdens de
begingeneriek) en elke ontmijningstaak aanpakt als een trainig in
‘extreem sporten voor gevorderden’. En zo krijg je een oorlogsfilm
waarbij het niet alleen de bommen zijn die gevaarlijk tikken, maar
ook de adrenalinejunk, die verantwoordelijk is voor het doorknippen
van het juiste draadje op het juiste moment, danig op springen
staat. Kijk, die invalshoek hadden we dus nog niet gezien.

Gewapend met een handheld camera die gelukkig niet te nadrukkelijk
pseudo-documentair moet shaken en gezegend door de
afwezigheid van een politieke agenda omtrent het conflict, heeft
Bigelow bovenal een potige actieprent gemaakt die van de ene
set-piece naar de andere holt. En dan hebben we het niet over
bombastische, heroïsche mannen-aan-het-front-actie, maar langzaam
opgebouwde (psychologische) spanningsscènes die je rusteloos over
en weer laten wiebelen. De proloog zet onmiddellijk de toon, de no
nonsens introductie van James met de clusterbom bevestigt Sanborns
mededeling dat we wel degelijk in de ‘killzone’ zitten, de bomauto
is een overtreffende oefening in het opbouwen van suspense en dan
moet de memorabele sniperscène met de Britse huurlingen nog komen.
Intense oorlogsshit die door het netvlies brandt en het hartje
overuren laat kloppen. Visueel misschien niet zo origineel
(afgebleekte kleuren, gritty aanpak en claustrofobische
first person-perspectief), maar Bigelow klikt het even technisch
professioneel als persoonlijk in elkaar om de ervaring zo intens
mogelijk te maken.

Bij de acteurs is het natuurlijk Jeremy Renner die de meeste indruk
maakt als de soldaat die het ontmijnen ziet als een adrenalinerush
en ook beseft dat dit het enige is waar hij goed in is (de
allerlaatste scène is puur kippenvel). ‘The Hurt Locker’ wordt
vooral verteld via de actie en de charismatische Renner (denk aan
een kruising tussen Daniel Craig en Ewan McGregor) is uitstekend in
het vinden van net genoeg psychologische diepgang tussen de
explosies door. De nevenplot met de Iraakse jongen waarmee hij een
persoonlijke band krijgt is iets te gekunsteld om de paranoia en
mentale toestand richting climax te porren, maar Renner houdt het
wel steeds geloofwaardig en meeslepend. Ook Anthony Mackie is
behoorlijk op dreef als de antagonist die er niet in slaagt om zijn
autoriteit te laten gelden. Hij weet emotionele bekentenis op het
einde oprecht en krachtig te laten overkomen. Voor de rest zorgen
Guy Pearce, David Morse en Ralph Fiennes voor korte, maar krachtige
cameooptredens.

‘The Hurt Locker’ is een spannende én intelligente actiethriller
waar de suspense als zweetdruppels vanaf druipt. Indrukwekkend
vertolkt door Jeremy Renner, stevig op pellicule gestanst door
comeback woman Bigelow en je krijgt zomaar even de meest
intense actiescènes van het jaar verzameld in één prent. Enfin, een
knaller die de oren laat suizen en de grijze smurrie ertussen laat
daveren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in