Caliban :: Say Hello To Tragedy

Century Media, 2009

Wat moet een band doen die op ongeveer tien jaar tijd zeven albums
en een handvol ep’s maakte, de nieuwste telkens overbodiger dan de
vorige? ‘Dit is niet erg goed maar kom, het is een nieuwe stijl,’
denk je eerst. Later wordt dat: ‘Het is niet goed, maar ze kunnen
wel spelen en ze hebben veel fans.’ Hetgeen nog wat later wordt
bijgesteld naar: “Dit is slechte muziek, maar ze doen hun best en
dat wordt blijkbaar geapprecieerd.” Nu kan ik niets anders meer
zeggen dan: “Kap ermee, jullie fans zijn ondertussen volwassen en
jullie ideeën zijn duidelijk op.”

Het nieuwste album van Caliban bevat letterlijk geen enkel
origineel idee. Het sprankelt ook niet van de speelvreugde, het
geeft ook geen intrigerende boodschappen of meeslepende sferen.
Hier en daar zit er nog een beetje agressie in de muziek, maar dat
is nauwelijks een verrassing voor een metalalbum. ‘Say Hello to
Tragedy’ is een riff-salade die veel te lang in de ijskast stond en
nu vergeten op een hoekje van de keukenkast staat weg te kwijnen.
Hier naar luisteren is zoals kijken hoe de slablaadjes langzaam
slijm worden en de tomaatjes madennesten.

Caliban is een Duitse band die al heel wat jaren meedraait en
geregeld nieuw werk presenteert. Ze vergaarden veel fans met hun
mengelmoes van death metal, hardcore en wat melodieuze
emo. Onder die fans zaten vele zoekende tieners en mensen
met een weinig geprononceerde muzieksmaak. Aanvankelijk evolueerden
de songs van Caliban nog doordat er meer melodie werd ingebracht en
alles wat gestroomlijnder ging klinken naarmate de
productiebudgetten stegen. Deze jongens zijn (of waren?) dus echt
populair bij de fans en ook in de business.

Opener ’24 Years’ vliegt er nochtans gelijk stevig in. Weliswaar
worden er enkele open deuren ingetrapt, maar het is een bondig
nummer zonder storende elementen dat er toch nog in slaagt mijn
adrenalineklieren een beetje te stimuleren. Het enige andere nummer
dat hier ook nog een poging toe onderneemt is nummer 11 (van de
12). Ik weet echter niet of de titel nu ‘Coma’ is of ‘In the Name
of Progression’. Die laatste frase wordt nogal eens herhaald
tijdens het laatste nummer in plaats van in het voorlaatste.
Foutje? Het typeert wel een beetje de cd: echt niemand was
blijkbaar enthousiast genoeg om zich te ontfermen over dergelijke
details.

Onlangs gebruikte collega Kristof het Engelse woord “cringe” in
zijn scherpe analyse van Jasper Erkens’ debuut. Ook op de meeste zogenaamd emotionele
uitbarstingen van Caliban is dit begrip van toepassing. De zanger
heeft een zeurderige stem waarmee hij probeert diepzinnig en
bombastisch te klinken. Al die bedoelde diepgang wordt echter
compleet uitgevlakt door de vele digitale hulpmiddelen die erop
zijn losgelaten. Ook zijn rauwe stemgeluid is een monotone brul om
aandacht, maar allesbehalve een extra dimensie van kracht en
intensiteit voor de muziek. Wat er verstaanbaar is van de teksten
laat je sluitspier trouwens ook contracteren totdat je dreigt
geconstipeerd te geraken. Titels als ‘Love Song’ en ‘Caliban’s
Revenge’ geven alvast de richting aan.

Misschien moet ik het toch nog maar even over de muziek hebben ook.
De meeste nummers zijn opgebouwd rond behoorlijk doorsnee
thrash metal riffs die, gespeeld op laaggestemde gitaren,
een paar keer te veel herhaald wordt. Alle nummers hebben uiteraard
enkele breakdowns, waarin de band even heel traag gaat spelen, boos
kijkt en dezelfde noot herhaalt op de gitaren terwijl de drummer
een dubbele basdrum onderhoudt. Hier en daar hebben de nummers
blijkbaar nood aan wat extra stroop, want er worden ook zeer
amateuristische keyboardriedeltjes in de mix gegooid.

Het muzikale hoogtepunt, en dat is nu een keer zonder ironie, is
een dubbele gitaarsolo in ‘The Denegation of Humanity’. Verder is
het hard zoeken. Het klinkt technisch perfect, maar alles is zo
getelefoneerd en overgeproducet dat er geen enkele textuur of
ademruimte overblijft. Nergens wordt je verrast, en als je
nekspieren dan toch een keer hun werk beginnen te doen, dan komt er
al gauw zo’n irritante breakdown of een emomoment de sfeer
verpesten.

Mijn voornaamste conclusie stond al bovenaan het artikel te lezen.
Als je als lezer tot hier geraakt bent, weet je dat er weinig kans
is dat je het einde van het album in kwestie zult halen. Waar ik
altijd mee worstel bij het quoteren van een cd als deze, is de
tegenstelling tussen het schijnbare talent en de werkkracht dat de
band laat zien en het uiteindelijke resultaat. Deze keer heb ik
mijn appreciatie van het resultaat maar eens laten doorwegen.

Caliban speelt op 7 november in de Muziek-O-Droom in
Hasselt.

www.calibanmetal.com
www.myspace.com/caliban

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 − elf =