PUKKELPOP 2009 :: Florence and The Machine, Club, zaterdag 22 augustus

Dat Florence and The Machine voorlopig het debuut van het jaar op haar conto heeft, moet u stilaan ook weten. Dat is niet in het minst te danken aan die geweldige productie die koor, harp, percussie, strijkers, elektronica en rock tot een pakkend geheel smeedt. Valt dat wel te vertalen naar een podium, was de vraag die ons naar de club duwde. Het duurde nog geen minuut eer die vraag al beantwoord was. Florence Welch imponeerde over de hele lijn.

Op Lungs is het een en al liefdesverdriet wat de klok slaat, maar blijkbaar zijn nog niet alle demonen uitgedreven. Welch danst, roept, mept op drums als een bezetene, daarin geruggensteund door een uitstekende groep die de sound en feel van de plaat perfect naar eender welk podium vertaalt — en die vooral live nog beter uit de verf komt. Bovendien is Welch begiftigd met een indrukwekkende stem als een sirene waar u meer dan één schipbreuk voor over heeft om ze nog eens te horen. Op haar eentje doet ze alle koorgezangen van op Lungs vergeten.

Enig drama is een podiumbeest als Welch niet bepaald vreemd, maar ze komt er vlotjes mee weg. U moet zich vergapen aan zoveel inleving en oprechte schoonheid dat u geen tijd heeft om vragen te stellen bij alle bloemen op het podium, bij de harp, bij het zwarte zijden kleedje dat door een ventilator en het hevige gedans al te vaak een glitterbroekje laat onthullen. Welch is echt.

Ontzettend straffe set ook. Een magistraal opgebouwd “Between Two Lungs” zorgt al meteen voor kippenvel en legt alle troeven op tafel. De menigte buiten de tent dikt al gauw aan en juicht de groep steeds uitzinniger toe, tot verbazing van Welch zelf. De club lijkt de eerste singles van Florence + The Machine trouwens al te kennen — een steeds uitzinniger “Kiss With A Fist” en “Dog Days Are Over” doen de tent bijvoorbeeld daveren — terwijl elk ander nummer van op het pas in de winkel liggende Lungs een nieuwe rij zieltjes wint.

Florence + The Machine toont zich live ontzettend efficiënt: in tegenstelling tot wat kon vermoed worden, staat er erg weinig op tape: Welch’ stem, drums, gitaar en een snuifje keyboards of piano volstaan al om “Howl”, “Cosmic Love” en “Drumming Song” even krachtig als op plaat te laten openbloeien tot zinderende songs die bulken van bloedmooie melodieën.

We schreven het een maand geleden al: van alle ladingen popmeisjes van de afgelopen jaren is Florence Welch de meest veelbelovende. Bovendien lijkt ze haar eigen hype nu al ontgroeid te zijn. Een naam om in het oog te houden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in