WERCHTER 2009: Yeah Yeah Yeahs :: zaterdag 4 juli, Pyramid Marquee

Door zweet klevende, ritmisch op en neer bewegende lichamen samengebald in een cocktail waar Karen O de shaker van is. On the rocks was dit optreden op Werchter niet (daarvoor was het te warm), maar stirred des te meer.

Op hun laatste doortocht op Polsslag begin dit jaar was al duidelijk dat de commotie rond de nieuwe richting die Yeah Yeah Yeahs insloeg op het derde album It’s A Blitz! dan toch niet zo terecht was. De overheersende synthesizer die de nummers minder rechttoe rechtaan rock maakte, zingt live duidelijk een toontje lager. De vrees dat het live een soepje zou worden, was ongegrond. Door bij wijze van spreken slechts haar pink te tonen weet Karen O nog steeds de aandacht van iedere toeschouwer te trekken, terwijl het gitaargeluid van Nick Zinner op het publiek blijft doorhameren: Yeah Yeah Yeahs bewijst eens te meer hoe live van jetje moet worden gegeven.

Voor de gelegenheid toert Yeah Yeah Yeahs met een vierde lid, bekend van o.a. Slint, David Pajo, die zich voornamelijk ontfermt over de toetsen. Het belang van die dansbare toets die veel van hun nieuwe nummers kregen mag duidelijk zijn: wanneer Pajo niet nodig is, verdwijnt hij doodleuk van het podium.

Het podium wordt versierd door een in glitter gehulde reuzenoogbal, voor hetwelk Karen O aanvankelijk nog met indianentooi en turkooizen legging flirt met de microfoondraad en de meest uiteenlopende poses aanneemt; het oog wil inderdaad ook wat. Opener “Dull Life” wordt meteen met een harde riff neergezet en die lijn wordt verder doorgetrokken in het waanzinnige “Phenomena” dat log en uitgesponnen klinkt; wanneer de groep het nummer voor enkele nanoseconden onderbreekt, voelt het bijna aan als een treiterige coïtus interruptus.

De overgave waar een dijk van een nummer als “Phenomena” toe verplicht, zit eveneens vervat in het daaropvolgende nieuwe nummer “Heads Will Roll”. Hoewel de stem van Karen O hier nogal ingeduffeld klinkt, is “Heads Will Roll” live nog gekleurder dan op plaat: simpelweg een feelgoodpopsong waarop en masse wordt meegedaan: “Dance / Dance / Dance till you’re dead”. Het oudere “Machine” klinkt terug vlijmscherp, net als een erg sexy “Shame And Fortune”, waarin de gitaarlaag genoeg kansen krijgt om boven te drijven.

Ook tijdens “Gold Lion” wordt het publiek nog steeds op sleeptouw genomen: Karen O schrijdt als een pauw over het podium, poseert scherp vertikaal opgespannen en spuwt haar water ten slotte uit als een lama terwijl ze voor een heerlijk “Ow ow”-gedeelte in interactie gaat met het publiek. Het daaropvolgende “Cheated Hearts” wordt zelfs niet minder enthousiast gespeeld én ontvangen, maar “Skeletons” is als trager nummer een beetje de vreemde eend in de bijt.

Dat wordt ruimschoots goed gemaakt met “Zero”, een van de beste nummers op It’s A Blitz!, dat ons doet daveren tot ver achter onze navel. Dat gevoel blijft gelukkig duren tot aan afsluiter “Date With The Night”, waarin voor de laatste maal alle registers nog eens worden opengetrokken. Hoewel Pajo’s vibes zeer zeker werden gevoeld en Zinner’s gitaar erg hard aangeslagen werd, valt het moeilijk te zeggen waarin Yeah Yeah Yeahs nu net gegrossierd heeft. Wel duidelijk is dat de twee kanten duidelijk verzoenbaar zijn: de nummers van de set pasten samen als een monolithisch geheel dat bezit nam van het publiek en het langs alle kanten door elkaar schudde. En zo moet dat eigenlijk.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig − 3 =