Black Lips :: 200 Million Thousand

Wat is het ergste dat een groep kan overkomen wanneer hij bij een groter label terechtkomt? In veel gevallen is het dan gedaan met de tijden van pure punk en breekt er plots een tijd van peperdure producties en meer matiging aan. Niet zo met Black Lips, dat na zijn eerste grote plaat Good Bad Not Evil met 200 Million Thousand terug de ruigere, meer psychedelische toer opgaat.

Wat moesten wij met Black Lips’ Good Bad Not Evil? Het album was een fijne rockplaat en zelfs heel representatief voor Black Lips’ repertoire, maar vanuit een hoekje kwam het spook van de majors toch een beetje kijken. Dat Black Lips ongeveer hetzelfde moet hebben gedacht, is een mogelijke verklaring voor het iets ruwere geluid van 200 Million Thousand, waarmee de groep grotendeels naar zijn oudere platen teruggrijpt.

Traditionele nummers als “Take My Heart” en “Drugs” laten dat tenminste vermoeden: met behulp van oude micro’s — waardoor de vocalen slechts met gekraak te horen zijn — en met een stevige blueswind in de rug brengt de groep zijn vertrouwde repertoire van flowerpunk. Een normale Black Lipsplaat is wat je op dat moment op je bord denkt te krijgen, maar dat is buiten het veelzijdige karakter van 200 Million Thousand gerekend. Met het melancholische “Starting Over” wordt er immers op het dichterlijke Let It Bloom teruggeblikt, terwijl de groep met “Let It Grow” nog net iets verder gaat en de magie van Black Lips’ meest psychedelische plaat We Did Not Know The Forest Spirit Made The Flowers Grow tracht op te wekken.

Op basis hiervan zou men 200 Million Thousand als een soort van verdoken best of kunnen bekijken, maar een paar spectrumverruimende nummers brengen je heel vlug op andere gedachten. Hiervoor verwijzen wij graag naar “Short Fuse”, waarmee Black Lips weer helemaal voor het hardere rockwerk gaat, maar toch op een heel andere manier dan u dat van het combo gewoon bent: ultralicht als pulp, maar toch nog steeds met de nodige bluesbagage als uithangbord.

Met “Old Man” gaat Black Lips nog een beetje verder: het nummer borduurt verder op Black Lips’ psychedelische kant met 13th Floor Elevators als belangrijkste referentie, maar voegt hier nog een vleugje Small Faces aan toe. Dat dergelijke nummers niet geforceerd, maar net als realistische uitgangsmogelijkheden voor toekomstige platen klinken, maakt duidelijk dat Black Lips nog heel wat pijlen op zijn boog heeft.

Dat een beetje voorzichtigheid bij het afschieten van zulke pijlen op zijn plaats is, mag echter eveneens gezegd worden, want af en toe gaat Black Lips toch een beetje te ver. Met “The Drop I Hold” bijvoorbeeld, waarin de groep de grenzen tussen rapmuziek en garagerock tracht af te tasten. Het nummer past met zijn vuile productie nog wel net bij het plaatje, maar indruk maakt de groep er niet mee. “I Saw God” is van hetzelfde laken een broek: in het nummer bezingt Black Lips het experimenteren met drugs op jonge leeftijd en dat in combinatie met een paar uiterst enerverende beeps voor iedere keer dat er een “fuck” in de tekst voorkomt. In beide voorbeelden probeert Black Lips op een te geforceerde manier te rocken, terwijl de groep op dat vlak eigenlijk allang niets meer te bewijzen heeft.

Dat zulke uitstapjes 200 Million Thousand bovendien onnodig rekken, is nog een extra nevenverschijnsel, maar gelukkig toch nog geen punt om je een blasé gevoel te geven. Daarvoor bevat het plaatje nog net iets te veel betere momenten en eventuele mooie beloftes voor later.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in