Domino 09 :: The Notwist + Grampall Jookabox

Grampall
Jookabox
zal zijn dagje niet hebben gehad. Het
voorprogramma van The Notwist – door file richting Brussel zagen we
het optreden van Woods aan onze oren en neus voorbijgaan – liep
zichzelf voor de voet en slaagde er niet in een vuist te maken in
een set die verlamd werd door technische problemen. De jongens van
Grampall Jookabox hebben de reputatie weirdo’s te zijn, maar
ervaren podiumbeesten zijn David Adamson en Aimee Brown alsnog
niet. Het duo strompelde door het optreden waarbij twee
drumstellen, zang en een haperende cd-speler de rommelige ‘jungle
folk’ zonder overtuiging de zaal instuurden. Toen de muziek tot
twee keer toe uitviel in hetzelfde nummer was het kalf al
verdronken. Gegeneerde lachjes en bindteksten herhalen? Nee,
Grampall Jookabox stuurden we met een onvoldoende terug naar
huis.

Voor The Notwist, hoofdact van de avond, waren
onze verwachtingen hooggespannen. Hun jongste wapenfeit ‘The Devil,
You + Me’ mag dan niet over de hele lijn uit hetzelfde edelmetaal
gesmeed zijn als magnum opus ‘Neon Golden’ uit 2004, de plaat laat
horen hoe The Notwist nog steeds wondermooi elektronica weet in te
planten in het DNA van melodieuze gitaarsongs. ‘Hello, we are The
Notwist and this is our music’. Een grote praatvaar is de verlegen
frontman Markus Acher niet, maar meer commentaar was ook niet
nodig. The Notwist zette een ronduit voortreffelijke set neer en
maakte van zijn doortocht op het Domino-festival een ware
triomf.

Nochtans trapten de Duitsers vrij matig af en moesten ze even
warmlopen voor het optreden op kruissnelheid kwam. ‘Boneless’, de
eerste single uit ‘The Devil, You + Me’, was de start van een
concert dat bijna twee volle uren zou duren. Aansluiter ‘Pick Up
The Phone’ klonk wat vermoeid, maar kreeg in de staart een pittige
stroomstoot toegediend. Met ‘Where In This World’ borduurde de band
verder op dat noisy elan. En dat bleek een ongelukkige keuze: de
zanglijn verdronk in het gitaargeweld en de song reed zichzelf in
de vernieling. Ook tijdens ‘This Room’ trok de groep de kaart van
de scheurende gitaren. Was dit de band die ingenieuze, dromerige
popsongs ineenknutselt? Terwijl de eerste twijfel binnensloop
haalde de band met ‘Puzzle’ zelfs een wat belegen nummer uit hun
hardcoreverleden van onder het stof.

Even vreesden we dat Markus Acher en de zijnen de talrijk opgekomen
fans op hun honger zouden laten zitten. ‘Neon Golden’ bewees dat
die vrees ongegrond was en liet een band horen die zijn muziek
perfect in de vingers heeft en er nieuwe dimensies aan toevoegt.
Terwijl het podium in rood licht baadde, groeide de hypnotiserende
song langzaam uit tot een eerste hoogtepunt. Prachtig hoe de groep
het nummer naar het einde toe uitkleedde en organisch
transformeerde tot minimal techno. Marcus Acher smokkelde een
sample in de groove – wie goed luisterde ontwaarde een flard uit
‘Pilot’ – en jawel, naadloos schakelde de band over op het bewuste
nummer. De fans genoten en zongen mee. Helemaal op dreef laste de
groep halverwege de song een dubbend intermezzo in. Vakmanschap,
bezieling en een smeltkroes van genres en ideeën: dit was de band
zoals we die aan het werk wilden horen.

Op geen enkel moment vertoonde de set daarna nog een dip. ‘Gloomy
Planets’, ‘Gravity’ of de breekbare afsluiter ‘The Devil, You + Me’
brachten het publiek steeds meer in vervoering. Tot twee keer toe
werd de band opnieuw op het podium gesommeerd. Bisronde één bevatte
‘Chemicals’ en ‘Day 7’, twee pareltjes uit het album ‘Shrink’.
Finaal besloot The Notwist daarna de tweede ronde bisnummers
wondermooi met het sublieme ‘Consequence’. Op plaat een van de
sterkste nummers uit hun repertoire en live door de groep naar een
nog hoger niveau getild. Een optreden dat stond als een huis en ons
nog lang zal heugen.

The Notwist speelt op 12 juli op Cactusfestival
(Brugge).

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in