DOMINO 09 :: Drums Are For Parades + Amenra + A Place To Bury Strangers :: 8 april 2009, AB Club

"Lawaai is lawaai is lawaai", dat moet programmator Kurt Overbergh gedacht hebben toen hij deze Domino-avond in elkaar stak. Toch zaten Drums Are For Parades, Amenra en A Place To Bury Strangers met hun grondig verschillend geluid wat ongemakkelijk bij elkaar, zoals aan de publieksbewegingen te merken was. Uiteindelijk won de sludge van Amenra op punten, dankzij een slechte geluidsmix van de topact.

Drums Are For Parades vindt de Gentse band met de gelijkluidende naam, maar hij heeft voor dit optreden wel meteen twéé slagwerkers meegebracht. Net als bij The Melvins krijgen we simultaan gehamerde terreurtracks, die vaagweg doen denken aan het gortdroog gebeuk van Vandal X gekruist met het venijnigste van Black Sabbath. Variatie is er echter niet te vinden, en na een kwartier wordt het dan ook aftellen naar het einde, waar dan toch af en toe sprake is van melodie of een killer riff. Nog niet helemaal opgeven deze band, maar er is nog werk aan.

Dat gaat niet op voor Amenra: dit is af. Van de wierrookgeur vooraf tot de afzakkende tshirt van frontman Colin Van Eeckhout is dit opnieuw de heilige mis volgens een vijftal kloeke West-Vlamingen die leven op een dieet van logge gitaren en schreeuwerige vocalen. Het geluid van Amenra, dat zijn de doden van de Westhoek, het bloed, slijm en angstzweet van de loopgraven: donkere sludgemetal die de krochten van de menselijke geest opzoekt en het kwaad probeert te bezweren door het in de ogen te kijken. Met het einde van "Razoreater" blaast Amenra ons finaal van de sokken. Indrukwekkend.

Het gaat allemaal wat moeizamer bij een A Place To Bury Strangers dat in zeven haasten moet opstellen. Het geluid zit niet goed, en de melodische geluidsstormen van zijn beste momenten worden hier een montone dramaanval vol galm, gitaareffecten en de drumsound van The Cure's Pornography waarin het zoeken is naar de groove en melodie die hem in zijn beste momenten (het ook vanavond toch aanstekelijke "Don't Think Lover") zo sterk maakt. Het wordt bij momenten gokken of er nu een nieuw nummer dan wel een onherkenbaar oud wordt gespeeld, en ook in "To Fix The Gash In Your Head" raakt zanger Oliver Akerman niet boven de muziek uit.

Cool is nog de surfriff die een nieuw nummer voortstuwt, maar de band die zichzelf ooit afficheerde als "The Loudest Band In New York" wordt dan toch fenomenaal in het laatste derde van de set, wanneer de gitaar van Akerman De Bom doet vallen, en de volgende tien minuten de invasie in Normandië imiteert. Dit is puur geluidsterrorisme, zuiverende noise die op de maat van de stroboscopen door het lijf wordt gejaagd; het bulderen van het vuur duizendvoudig versterkt. The Loudest Band In New York? In The World, ja.

Domino 09 is in de AB-club gestart met de tuut in de oren. En met toch wel veel goedkeurend geknik. Lawaai is het nieuwe stil.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in