Rachael Yamagata

Geduld
wordt beloond! Na het aardige ‘Happenstance’ volgde een stilte van
vier jaar, die slechts sporadisch doorbroken werd door een
optredentje in Noord-Amerika of vage informatie over de opvolger.
Maar man toch, wat was de dubbelaar ‘Elephants
… Teeth Sinking Into Heart
‘ dat wachten waard. Rachael
Yamagata had al geruime tijd een speciaal plaatsje in ons hart
omwille van de ongecompliceerde manier waarop ze haar ziel met
rokerige stem blootlegde, maar vorig jaar toonde ze pas dat haar
fragiliteit ook ronduit imposant kon klinken. We begonnen bij haar
eerste Belgische release de vingers te kruisen voor een
podiumbezoek en kijk, vier maand en een eeltlaagje aan beide handen
later propte ze haar band, haar piano en een overschot
kerstlichtjes in de ABClub.

Ze zette haar kennismakingsset in met een veilige versie van
‘Elephants’, waarbij ze de hoogste noten nog met de rem op zong,
hoewel je ook live niet naast de genialiteit van deze song kon
kijken. De fluwelen piano-aanslagen, gestut door live cello en
temidden van de zweefvlucht opgepikt door een kordate percussie
scheppen een melodie die we zonder blikken of blozen nog steeds tot
de mooiste van 2008 rekenen. Yamagata leek bij haar entree oprecht
aangedaan door de enthousiaste ontvangst van een nagenoeg
volgepakte Club, een opkomst die zij – en eerlijk gezegd wij met
haar – niet had durven verwachten. Ze ontpopte zich dan ook tot een
charmante, spontane gastvrouw die met een brede glimlach het
verhaal achter haar songs illustreerde: van een uitvoerig exposé
over het slippertje dat zij beging in een relatie met een kerel die
zijn ex niet uit zijn hoofd kreeg bij een bluesy ‘Even So’ tot een
simpel “This one floored me, that’s all I have to say”
ter introductie van een hartverscheurend naakt ‘Duet’, zonder de
hulp van Ray LaMontagne tot een solo gereduceerd.

Deze persoonlijke kanttekeningen gaven de lyrics nog een extra
dimensie, maar ook de songs zelf bloeiden live nog verder open. Het
uptempo materiaal klonk snediger dan op plaat (een opvallend rocky
‘Be Your Love’, een snerpend ‘Sidedisch Friend’) en de tot op het
bot afgeschuurde ballades zorgden voor de krop in de keel -de
poreuze akoestische versie van ‘Reasons Why’ galmt nog in onze
linkerhartkamer na. Op de bühne viel ook nogmaals op hoe knap de
nummers van haar tweede langspeler gecomponeerd zijn: het
scheurende refrein dat als een storm doorheen de duisternis van
‘Little Life’ raast of het infuus van postrockgitaar dat ‘Sunday
Afternoon’ doorklieft, een episch werkje dat je doorheen een
kolkende gedachtenstroom sleurt alvorens met een rustige zonsopgang
te eindigen.

Yamagata verzorgde haar set tot in de puntjes en liet zelfs plaats
voor zelfkritiek: aan het einde van ‘Over And Over’ begon ze even
te kirren bij de gedachte aan het belachelijk laag geschreven
refrein; een opmerking waar wij helemaal ingepakt door de song geen
seconde stil bij stonden. Wel noteerden we temidden van zoveel
pracht enkele vrijblijvender momenten, zoals het opvallend naar KT
Tunstall lonkende ‘Faster’ of ‘Worn Me Down’, dat ondanks de
steviger orkestratie nog steeds als de inzending voor een
romcomsoundtrack dienst zou kunnen doen. Het blijven amusante
nummers, maar temidden van een bloemlezing met enkele magistrale
composities vielen ze toch iets fletser uit.

Sinds de release van ‘Elephants … Teeth Sinking Into Heart’ heeft
Rachael Yamagata de lat voor zichzelf hoog gelegd. Dinsdagavond
loste ze de verwachtingen in met een tot in de puntjes verzorgde
set waar het speelgenot van afdroop. In haar melancholischer werk,
dat het orgelpunt van haar oeuvre vormt, kan ze zich nu al met de
finesse van Cat Power meten, gecombineerd met een podiumhouding die
– eerlijk is eerlijk – veel aangenamer aanvoelt dan die van Chan
Marshall. Geduld is een schone deugd, maar na deze doorbraak tellen
we toch al af naar een volgend bezoek.

Elephants … Teeth Sinking Into Heart‘ is nu
beschikbaar via Warner Music.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × vier =