White Lies :: To Lose My Life…

Een “white lie” betekent zoveel als een leugentje om bestwil, een
leugen van het soort waar niemand last van zal ondervinden. In
zekere zin is het best een toepasselijke naam voor de driekoppige
indieband uit Londen. Harry, Charles en Jack worden er immers vaak
van beticht mee te profiteren van de muziekstijl en vooral ook het
duistere imago van bands als Joy Division, Echo & The Bunnymen
of meer recenter Interpol en Editors, groepen die er zelf pas in geslaagd zijn te
bewijzen dat ze meer zijn dan zomaar een covergroepje. Maar hoeveel
vragen er ook mogen rijzen rond de authenticiteit van White Lies:
mocht deze band een leugen zijn, dan is het er alleszins een die
meer goeds dan kwaad met zich meebrengt.

De drie Engelsmannen zijn al muzikaal actief sinds 2005, maar het
is pas toen ze zich in 2007 transformeerden van Fear of Flying tot
White Lies, dat de bal echt aan het rollen ging. In 2008 stonden ze
op het podium bij Jools Holland en kregen ze plots het Britse
muziekblad NME over zich heen. Wanneer je enkele maanden later ook
nog eens door BBC getipt wordt als tweede grootste belofte voor het
nieuwe jaar (enige die ze – nogal onbegrijpelijk, overigens –
moesten voorlaten, was de ietwat overroepen electrobabe Little
Boots), weet je zelf ook wel dat het beslist de goede kant opgaat.
Live hebben ze al het een en ander bewezen met hun indrukwekkende
gloomy shows, maar nu is er dus ook een album.

Bij de totstandkoming van ‘To Lose My Life…’ (een meer
gemakzuchtige versie van de oorspronkelijke titel ‘To Lose My Life
Or Lose My Love’) stonden Ed Buller en Max Dingle achter de
knoppen, hetgeen mooie vooruitzichten biedt, wetende dat die
laatste ook in de credits vermeld staat van het schitterende debuut
van Glasvegas. Een gelijkenis tussen de twee albums is
alvast het donkere, maar weidse geluid dat in beide gevallen
huiveringwekkend mooie momenten oplevert.

Het thema van de dood is alomtegenwoordig en wordt in de traditie
van de jaren tachtig in een opvallend romantisch licht geplaatst.
“Let’s grow old together and die at the same time”,
“If you tell me to jump, then I’ll die”… Het moet wel
een beetje je ding zijn om er echt van te kunnen houden. Iets meer
tekstuele nuance (want komaan: “I saw a friend at a
funeral”
ligt er toch wel iets te dik op, right?) zou her en
der dan ook best welkom zijn.

Muzikaal lukt het de band wel zich uit te drukken zonder in een
karikatuur te vervallen. Het ultieme hoogtepunt op ‘To Lose My
Life…’ is door de meesten al gekend. Het epische ‘Death’
betekende de grote doorbraak van White Lies, en terecht is dat!
Dreigend wordt het nummer, dat de allures van een Griekse tragedie
heeft, opgebouwd rond een sinistere baslijn, aangevuld met synths
die zo uit de eighties geplukt lijken te zijn. Helemaal beklijvend
wordt het wanneer zanger Harry McVeigh zijn aanvankelijk lang
ingehouden bariton in een ware climax laat exploderen.

Het catchy ‘To Lose My Life’ en het Confuse The Cat-achtige
‘Unfinished Business’ zijn eveneens uitgesproken singles, maar nog
meer houden we van het smachtende ‘A Place To Hide’, het
overrompelend bombastische ‘E.S.T.’ en het sfeervolle ‘Nothing To
Give’. Minder overtuigend is bijvoorbeeld ‘From The Stars’, dat
bevredigender zou zijn als b-kantje.

White Lies mist de hartverscheurende agressie van Joy Division,
maar ook de vernuftigheid en intensiteit van Editors, waardoor we
de band nog niet op eenzelfde hoogte zouden plaatsen als deze
groepen. Wel heeft het trio ongetwijfeld meer in zijn mars dan de
gemiddelde postpunkhype van de week en, indachtig hoe vlug en
indrukwekkend een band Editors zich heeft weten te ontwikkelen van
zijn eerste naar zijn tweede album toe, zijn we ervan overtuigd dat
dit nog maar een voorbode is van het kunnen van White Lies.

White Lies staat op 31 mei op Pinkpop en op 3 juli op Rock
Werchter.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in