Common :: Universal Mind Control

Common is een andere weg ingeslaan. De rapper houdt zicht de
laatste twee, drie jaar meer bezig met acteren in films (hij
speelde al mee in ‘American Gangster’, ‘Street Kings’ en ‘Wanted’
en hij gaat ook een rol vertolken in de nieuwe Terminator) dan met
muziek maken. Daar is niets mis mee natuurlijk, zolang de nieuwe
muziek die de man uitbrengt daar niet onder lijdt. En daar wringt
het schoentje net. ‘Universal Mind Control’ is slecht. Héél
slecht.
Wie deze cd koopt is meer in ’t zak gezet dan had hij het
verzamelde werk van regisseur Uwe Boll gekocht; zo erg is het
gesteld met ‘Universal Mind Control’.

Er zijn zoveel dingen mis met Common’s achtste studioalbum dat ik
nauwelijks weet waar te beginnen. Het eerste nieuws over de cd was
nochtans enorm veelbelovend. Common ging “toffe, zwoele muziek voor
de zomer” maken. Niets meer, niets minder.

Eerste single ‘Universal Mind Control’ met Pharrell was een schot
in de roos. Wat een beat! Het klonk als jaren ’80 Afrika Bambaataa
overgoten met een vette laag space-funk. Ook het feit dat The
Neptunes en Mr. DJ (de huisproducer van Outkast) alle tracks onder
hun twee gingen verdelen, vonden wij een goed teken.

Toen begon het onheil echter. De cd werd ontelbare keren
uitgesteld, veranderde van naam en op de tweede single
‘Announcement’ liep het compleet mis. De beat van The Neptunes is
wat flauwtjes en Common mag dan wel rappen “This is hip hop,
baby
“, wij hebben geen idee waar hij het over heeft. Hij
schreeuwt maar wat, voelt de beat niet, gebruikt een paar keer het
woord ‘bitch’ en dat moet dan een toffe, zwoele track voor de zomer
zijn?

De rest van de liedjes op de cd zijn in hetzelfde bedje ziek.
‘Punch Drunk Love’ met Kanye West is zelfs ronduit afgrijselijk:
West klinkt irritant, Common vervalt in platitudes en de beat
blijft maar voort kabbelen. Ook ‘Make My Day’ met Cee-Lo is een
rommeltje. Mr. DJ verzorgt de productie maar de beat is er eentje
die ik ook kan maken. Op mijn gsm dan nog. Op ‘Sex 4 Sugar’ vervalt
Common alweer in clichés en dingen die ik toch niet meteen met
zwoelheid zou associëren (“I don’t mind being behind / Cause
I’m a touch you where the sun don’t shine
“). Bovendien trekt
zijn flow op niets. Dat The Neptunes hier nog een deftige beat
serveren, is maar een kleine pleister op de wonde.

Zo kunnen we nog even verder gaan… Aan elk liedje schort er wel
iets. Common zijn warme stem past nooit bij de beats en zijn
teksten zijn nu eens onorigineel, dan weer vulgair, soms ongewild
lachwekkend en soms lijken ze wel uit een slechte pornofilm te
komen. De rapper uit Chicago verwisselt sensualiteit met
vulgariteit en snapt de kunst van de subtiliteit niet. Geef deze
beats aan pakweg Big Boi van Outkast en dit kon nog een knaller van
een cd worden. Helaas verprutst Common de paar goede intrumentals
die hij in zijn handen geduwd kreeg.

Een halve ster voor ‘Universal Mind Control’ plus een halve ster
voor de beat van ‘Inhale’ plus een halve ster voor de beat van
‘Gladiator’, die zo geweldig goed is dat Common ze echt niet kapot
krijgt met zijn gebrabbel. Rommel.

http://www.thinkcommon.com/
http://www.myspace.com/common

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in