of Montreal :: ”Zwaarmoedige muziek maken, is geen optie voor mij”

Indiekids clap hands: of Montreal is on a roll. Hissing Fauna, Are You The Destroyer? uit 2007 was voor de band de doorbraak naar een groter publiek en eind vorig jaar mochten we met Skeletal Lamping alweer een opvolger voor die plaat verwelkomen.

Zet frontman Kevin Barnes op de markt. En vlug! De man verkoopt zijn waren als bezat hij een bovennatuurlijke gave. Te weten: meer platen dan ooit tevoren, heel wat show met lichtspektakels en beschilderde gezichten tijdens zijn concerten en een hoop zever in interviews. Zelfs Wikipedia waarschuwt voor dat laatste en dan vooral voor wanneer het gaat over de onvermijdelijke vraag waar Barnes die wat vreemde groepsnaam toch vandaan heeft gehaald. Het zal ons echter geenszins beletten erover te beginnen.

enola: Er wordt vaak geschreven dat je de band oprichtte naar aanleiding van de breuk met een meisje uit Montréal. Hoe zit dat nu precies?
Kevin Barnes: "Dat is vooral een aangedikt verhaaltje van de pers hoor. Ik zat in high school in die periode en ondervond voor het eerst echt wat muziek voor me betekent. Ik begon als een gek nummers te schrijven en ze op te nemen op een cassetterecorder. Mijn ouders konden nergens settelen, we verhuisden voortdurend en bij gebrek aan langdurige vriendschappen was ik helemaal overgeleverd aan de muziek. Ik zat voortdurend op mijn kamer nummers op te nemen. Dat deed ik veel liever dan lui voor de tv te hangen of videogames te spelen. Ik wilde kunst scheppen."
"Maar dat op in je eentje spelen ging ook weer snel vervelen, en dus had ik een band nodig om meer complexe arrangementen en ideeën uit te werken. I was just a boy with a guitar en ik stond nergens. Maar nog voor ik mensen had gevonden om een band mee te vormen, kwam ik in contact met een platenlabel dat mijn muziek wel zag zitten. Om hun interesse te wekken, had ik gelogen dat ik in een band zat door hen een foto te geven van mezelf en twee vrienden en wat instrumenten. En op basis daarvan kreeg ik al een platencontract aangeboden. Later moest ik hen dan wel bekennen dat ik in werkelijkheid nog geen band had, maar eens ik in Athens, Georgia was beland, liep dat wel los."

enola: of Montreal is altijd al een komen en gaan van mensen geweest. Zelfs je vrouw heeft een tijdje deel uitgemaakt van de band. Waarom is ze er nu niet meer bij?
Barnes: "Ik heb inderdaad een tour gedaan met m’n broer en vrouw, waarin we breder gingen dan enkel muziek en ook meer theatrale dingen brachten. Comedy, sketches, a lot of fun. Maar toen mijn vrouw zwanger raakte, dachten we allebei dat het beter was dat ze er weer mee ophield."
"Ik had ook persoonlijke bezwaren tegen haar aanwezigheid in de groep. Als ik een sterker karakter had, zou ik het misschien wel aankunnen om mijn privéleven met de groep te vermengen, maar in een band zitten slorpt zoveel energie op dat ik echt geen zin had om binnen die band ook nog een relatie te onderhouden en aan onze baby te moeten denken. Dat zou ik niet lang volgehouden hebben. Nerves!"

enola: Jullie platen klinken over het algemeen bijzonder vrolijk, maar de teksten zijn niet zelden zwaarmoedig. Vanwaar die contradictie?
Barnes: "Tijdens de opnames van Hissing Fauna was ik bij vlagen enorm depressief, haast suïcidaal, maar ik leef in de overtuiging dat ik die gevoelens moet ombuigen in iets positiefs, zoals men dat in Afrika bijvoorbeeld ook doet. Ondanks de grote rampen en drama’s die er gebeuren, klinkt Afrikaanse muziek doorgaans heel levendig en vrolijk. They’re living their spirits. Ze zinken niet weg in een moeras van ellende en houden hun schouders recht."
"Ik weet dat heel wat bands zich wel door die negatieve gevoelens laten leiden en zwaarmoedige muziek maken, maar voor mij is dat geen optie. Ik wil een negatief gevoel met mijn muziek in iets positiefs omzetten.

enola: “I felt the darkness of the black metal bands”, zing je op Hissing Fauna. Maar jou zien we dus op middellange termijn nog geen aartsdonkere metal brengen?

Barnes: De song waaruit je citeert (“A Sentence Of Sorts In Kongsvinger”, red.) heb ik geschreven toen ik een tijd in Noorwegen verbleef. Toentertijd ging ik door een depressie en ik begon te begrijpen waarom die metalheads de muziek maakten die ze maakten. Niet dat ik er toen over nadacht me tot hun scene te bekeren, maar wat niet is kan nog komen (lacht). Nu heb ik absoluut geen voeling met dat genre, maar het zou niet de eerste keer zijn dat ik een totale ommezwaai maak. Eigenlijk hoop ik stiekem dat het er nog van komt. It would be exciting!"

enola: De teksten op Skeletal Lamping zijn dan weer uitgesproken seksueel getint. Waarom?
Barnes: "I had a very wild time. Tijdens de opnames van Skeletal Lamping was ik helemaal geobsedeerd door seks, daarom vond dat onderwerp zijn weg ook zo veelvuldig naar de teksten. Ik moet bijna honderd verschillende sekspartners gehad hebben het voorbije jaar. Geen paniek echter: ik droeg altijd een condoom (lacht). Er komen weer heel wat gemoedstoestanden aan bod op de nieuwe plaat en het was niet evident om al die emoties tot een coherent geheel te kneden. Daarom verandert een song van drie minuten soms zes keer van toon. Dat schizofrene zit heel sterk in de nieuwe plaat, zonder dat ze daardoor onbeluisterbaar is, volgens mij."

enola: Het maakt van Skeletal Lamping wel een behoorlijk extreme plaat.
Barnes: "Wel, ik wilde alle soorten stijlen en ritmes samenklutsen. Voor mij voelde dat aan als de enige juiste manier om deze plaat op te nemen, om iets nieuws en fris te creëren. Ik vind het moeilijk om mijn eigen platen in perspectief te zien en om te bepalen welke de meest extreme is. I’m only thinking about what I wanna do next."

enola: Grote emoties lijk je in je teksten vaak op een nogal silly manier te willen verwoorden. Is het zo makkelijker om met die emoties om te gaan?
Barnes: "Ik zou nooit zeggen dat ik silly ben in mijn teksten. Ik richt me nogal eens tot mezelf en dat kan misschien wat onnozel overkomen. In “Heimdalsgate Like A Promethean Curse” op Hissing Fauna zing ik bijvoorbeeld “Come on mood shift, shift back to good again. Come on be a friend.” Dat is dan enkel een manier om mezelf op te peppen, om tegen mezelf te zeggen: “come on, Kevin. You’re wasting your life with these bad feelings."

enola: Je zingt niet alleen tot jezelf, maar voert ook tal van personages op. Nooit klachten gehad over een schending van de privacy?
Barnes: "Soms flippen mensen als ze vermoeden dat een bepaalde passage in een nummer over hen zou kunnen gaan, maar als artiest vind ik dat ik niet anders kan dan over mijn eigen leven te schrijven. Over mijn eigen ervaringen heb ik het meeste te vertellen en ik wil in mijn muziek geen muur optrekken tussen mijn privéleven en mijn bezigheden als muzikant. The two must go hand in hand, you know."

enola: Zie je zingen in een band dan niet als een soort van theaterrol? Ben je niet in character als je hyperkinetisch op het podium staat?
Barnes: "I think so. In het dagelijkse leven ben ik niet bijzonder exhibitionistisch, wat ik in m’n teksten soms wel ben. Thuis word ik graag met rust gelaten, of als ik bijvoorbeeld zelf naar een concert ga, kan ik ervan genieten om in de massa op te gaan."
"Maar als ik op een podium sta, dan wil ik opvallen. Dan ben ik een pauw die al z’n veren uitspreidt. Mijn houding op het podium congrueert met mijn manier van muziek maken. Op het podium moet je niet in een hoekje kruipen en verlegen zijn, vind ik. Je moet je bewust zijn van al die mensen die naar je kijken en die je moet zien te entertainen. Op het podium beleef ik in die zin echt wel mijn freak out"

enola: Is er ondanks het schizofrene en het zwaarmoedige toch ook geen bijzondere plaats voor humor weggelegd in je muziek?
Barnes: "Definitely. Humor heeft me er al op meerdere momenten in mijn leven van weerhouden om zelfmoord te plegen. Humor is enorm belangrijk en herinnert me er op tijd en stond aan dat ik mezelf en mijn bezigheden niet te serieus mag nemen. Zelfs als ik helemaal op de bodem zit, dwing ik mezelf tot het besef dat zo zitten kniezen het in the end allemaal niet waard is. Yeah, things are bad, ugly and evil and you can’t get out of it, maar er zijn zoveel mensen die het in nog zoveel zwaardere omstandigheden moeten zien te rooien. Humor en relativeringsvermogen kunnen op zulke momenten enorm belangrijk zijn en die humor sijpelt dan ook wel eens door in de muziek."

enola: Het artwork voor jullie cd’s en het visuele aspect van jullie shows lijken heel belangrijk. Wie houdt zich daarmee bezig?
Barnes: "Mijn broer. Hij is zowat de choreograaf van de band. Onze shows moeten echte spektakels zijn en er kruipt aardig wat tijd in om dat allemaal op poten te zetten. Hissing Fauna werd uitgegeven in digipack met een waaier aan felle kleuren op een inktzwarte achtergrond. Dat was ook een soort visuele reflectie van de muziek en de teksten op dat album, met de uptempo muziek en de zwartgallige teksten."

enola: Kan je je vinden in een omschrijving van of Montreal als een psychedelisch antwoord op Scissor Sisters?
Barnes: "Nee, die omschrijving zou de band tekort doen. Noem ons dan maar een discoversie van Sun Ra."

enola: Mocht je, ten slotte, een relatie hebben gehad met een meisje uit pakweg Massachusetts. Heette je band dan …
Barnes: "of Massachusetts? Maybe. Na tien jaar of Montreal heeft die naam niet echt meer een betekenis voor mij. Hij is vanzelfsprekend geworden, zoals ik het vanzelfsprekend vind dat ik Kevin heet. Mensen blijven me vragen waarom ik de band deze naam heb gegeven, maar ik ben het bij wijze van spreken zelf al bijna vergeten. Het is maar een naam, ik geef er niet zoveel om."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in