Grey’s Anatomy :: Seizoen 1





Clichés zijn vreemde beestjes. Als iets ‘cliché’ genoemd wordt, dan is dat over het algemeen een negatieve opmerking. En toch kunnen films, boeken en series die alle platgetreden paadjes braafjes volgen, superpopulair worden en de hemel ingeprezen worden. Neem nu het eerste seizoen van Grey’s Anatomy’: relaties tussen stagiairs en dokters, drie hoofdpersonages die toevallig beslissen te gaan samenwonen, driehoeksrelaties… De reeks staat bol van de clichés – en het werkt! Bij ‘Grey’s’ draait het om pure ontspanning zonder meer, en daarvoor mag je soms best teruggrijpen naar wat de mensen kennen en graag zien. Als je het goed doet, is er geen kat die zich eraan stoort.

Het concept is even simpel als briljant. We volgen een aantal chirurgische stagiairs tijdens hun training aan het Seattle Grace Hospital. Wat Shonda Rhimes & co juist willen bereiken met deze set-up, wordt duidelijk in een speech die gegeven wordt in de eerste aflevering: “De zeven jaar training die je hier zal doorbrengen zullen de beste en de zwaarste van je leven zijn. Je zal hier tot het uiterste gedreven worden. Kijk eens rond en geef je concurrentie een hand. Acht van jullie zullen overgaan op een gemakkelijkere specialiteit. Vijf zullen bezwijken onder de druk. Twee zullen weggestuurd worden.”

Een chirurgische stage is een afvalrace, met je collega’s en vrienden als concurrenten – spanningen gegarandeerd dus. Maar zo’n stage is om nog andere redenen interessant. De personages zijn in de eerste afleveringen voor het eerst echte patiënten aan het behandelen, en de problemen en emoties die daarbij komen kijken, zijn echt intrigerend. Wat gaat er door je heen als je voor het eerst voor een patiënt met een hartstilstand staat, en jij bent de enige dokter in de kamer? Hoe vertel je de familie dat de patiënt overleden is, wanneer je daar nog geen olifantenhuid voor gekweekt hebt? En hoe ga je om met het besef dat je als stagiair zo gemakkelijk fouten kan maken die levens kosten?

Tenslotte heeft dit uitgangspunt ook één belangrijk voordeel tegenover andere ziekenhuisseries. Stagiairs worden namelijk constant overhoord. Zodra ze een patiënt te zien krijgen, stelt de begeleidende dokter vragen als “wat zijn de symptomen”, “wat kan deze patiënt dan hebben”, “welke behandeling stel je voor”. Die vragenrondes zijn niet alleen een test van hun kennis, maar ook een soort van selectieproef: de stagiair die het snelst en best kan antwoorden, mag mee opereren. En ondertussen is de kijker volledig op de hoogte van wat er aan de hand is met de arme stakker in het ziekenhuisbed, handig toch? Dit is sowieso interessanter èn geloofwaardiger om te zien, dan dokters in andere ziekenhuisseries die elkaar dingen beginnen uitleggen die ze eigenlijk al lang moesten weten, enkel en alleen omdat de kijker nog niet mee is.

Na alle gestoef, wil ik toch ook een kanttekeningetje maken bij dit stagiairsconcept. Erg origineel is Shonda Rhimes hier nu ook weer niet geweest. Op het moment dat de eerste aflevering van ‘Grey’s’ op het kleine scherm kwam, keek het Amerikaanse publiek ook naar het vierde seizoen van ‘Scrubs’. Dit is een (in de States) immens populaire sitcom over, jawel, stagiairs in een ziekenhuis. Het wordt allemaal wat komischer aangepakt, maar voor de rest zou je al het bovenstaande kunnen copy-pasten in een recensie van het eerste seizoen van ‘Scrubs’, tot aan het samenhokken van de hoofdpersonages toe. (Al zal er waarschijnlijk niet zo snel een Vlaamse recensie over ‘Scrubs’ geschreven worden. Die reeks is hier nooit doorgebroken, hoewel ze geestiger, origineler en eigenlijk gewoon beter is dan ‘Grey’s’. Ach ja… )

Over naar de medische kant van de zaak. Bij andere ziekenhuisseries gaan de verhalen evengoed over het behandelen van patiënten, als over de amoureuze activiteiten van de dokters. Bij ‘Grey’s’ doen ze het een beetje anders. Al het medische dat zich afspeelt in de reeks, staat in functie van de soap. Of het nu thematisch (een patiënt heeft een aandoening die je kan vergelijken met het liefdesleven van de personages), of rechtstreeks is (een conflict tussen twee personages wordt uitgevochten in de operatiekamer), er is altijd wel een link.

Ergens in de loop van de reeks wordt er gezegd dat chirurgen zo lang en intensief student zijn, dat ze nooit de tijd genomen hebben om volwassen te worden. In ‘Grey’s’ zijn chirurgen dus eeuwige pubers met scalpels in hun handen. Met momenten levert dat wat onnozele situaties op, maar al bij al werkt het eigenlijk wel, en het geheim hiervan ligt hem in de personages. Het zijn allemaal sterk verschillende, maar goed uitgewerkte en leuke personages. De enige die wat tegensteekt is Meredith Grey, het titelpersonage zelf. Ze mag de reeks dan wel openen met een komische one night stand, toch komt ze over als braaf en een beetje saai. In tegenstelling tot de andere personages, ontstaan de conflicten bij Meredith eerder uit situaties rondom haar (haar moeder is bijvoorbeeld een legendarische ex-chirurge met Alzheimer) in plaats van uit bizarre karaktertrekken van het personage zelf. Haar knipperlichtrelatie met dokter Derek Shepherd is ook net iets tè cliché en puberaal om gezond te zijn. Volgens mij is Meredith slachtoffer van de vloek van ‘het titelpersonage van de reeks’. Ze mag niet te eigenaardig zijn, want iedereen moet zich met haar kunnen identificeren. En daarbovenop moet haar liefdesleven complex genoeg zijn, want haar verhaal moet de reeks dragen. Wat dus niet werkt. Dawson en Joey, anyone?

Op technisch vlak is alles dik in orde. Er wordt heel speels gemonteerd op zorgvuldig uitgekozen muziek. Ok, ok, het is allemaal rasechte chick rock en de muziek plakt er thematisch soms ietsje te plat op, maar alweer, het werkt. Mooie beelden ook, wat vooral te wijten is aan de prachtige sets en locaties. (Die grote glazen hal!) Seattle Grace ziet er een stuk mooier uit dan pakweg het vuilgroene County General Hospital van ‘ER’. Al zijn er in de States waarschijnlijk meer County Generals te vinden, dan Seattle Graces…

Mijn enige echte klacht is de voice-over. Waarom oh waarom hebben zoveel jonge Amerikaanse reeksen een voice-over? Als je dat gegeven origineel uitwerkt en er echt iets mee doet, kan het een meerwaarde zijn (kijk maar naar ‘Desperate Housewives’), maar hier is dat absoluut niet het geval. Meredith Grey leidt iedere aflevering in- en uit, en neuzelt er soms nog wat tussen ook, maar ik geloof niet dat ik haar één enkele keer iets zinnigs heb horen zeggen. Het enige dat ze doet, is het thema van een aflevering aankondigen, maar die thema’s liggen er sowieso al vingerdik op. En als ze metaforen begint te gebruiken (“Stagelopen is een wedstrijd”), hou je dan maar vast aan de takken van de bomen, want dan komt die metafoor heel de aflevering lang tot in het absurde terug.

Om kort te gaan is het eerste seizoen van ‘Grey’s Anatomy’ een perfect guilty pleasure. Niet echt baanbrekend, zeker niet verrijkend of verrassend, maar ze is leuk, speels, meeslepend en goed gemaakt. En soms is dat alles wat je van een tv-reeks verwacht.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in