Russian Circles + These Arms Are Snakes



Russian
Circles + These Arms Are Snakes, Charlatan 12
november

In de wereld van de underground rock-, hardcore- en
metal-varianten, beweren kwatongen, kom je tegenwoordig meer en
meer eenheidsworst tegen. Post-rock legendes zoals Mogwai of Isis
zouden zijn opgevolgd door eenzijdige klonen en de sludge en doom
metal bands beginnen meer en meer gelijkaardige geluidsmuren te
produceren. Niets blijkt echter minder waar als je Russian Circles
en These Arms Are Snakes naast elkaar programmeert, zo bleek vorige
woensdag. Alhoewel ze tezamen op tournee zijn, kan het contrast
moeilijk groter. De instrumentale, zigzaggende, metalen post-rock
van Russian Circles en de knettergekke “hyper-metal meets hardcore
punk” van TAAS omvatten, eenmaal opgeteld, een amalgaam van
invloeden en sferen uit het interessantere experimentele werk van
vandaag.

Turncrantz, Sullivan en Cook: deze namen kunnen best vertaald
worden als de Snap, Crackle en Pop van de Strakheid. Hoewel ze
eeuwig en altijd met Pelican vergeleken worden, die live ook de
minste niet zijn, was de oersterke indruk die Russian
Circles
neerpootte in de Charlatan woensdagavond zo
mogelijk nog meer adembenemend door het feit dat ze dit met één
gitaar minder klaarspeelden. Aan volume was zeker geen gebrek, maar
vooral de herkenbaarheid van de zeer specifieke klank van op hun
albums en het sterke gitaarspel van Sullivan verrasten. In de
afwisselingen tussen hun debuutplaat en het ijzersterke “Station”
staken hun nieuwste nummers het sterkst af, helaas ook omdat de
oude nummers vaak met iets minder drijfkracht ten berde werden
gebracht. Het viel op dat de band hun sound pas werkelijk tot een
volwaardige stijl heeft opgebouwd met “Station”, en het leek wel
alsof de Chicagonezen dat zelf enigszins ook hadden ontdekt.

Zoals het hoort als je vlak voor TAAS speelt, werd elk nummer ook
nog eens met een dikke laag extra volume, extra bas en extra
“Oemph!” geleverd, wat vooral de ruigere nummers ten goede
kwam. Rockers zoals “Harper Lewis” en “Station” schreeuwden uit de
speakers en verspreidden een geur van smeltende snaren door de
ruimte, maar lichter, sferischer werk zoals “Verses” pasten minder
en leken soms aan te slepen. Hierdoor leek ook de set als geheel
soms wat lang te worden, al zorgden de riedelende gitaar en het
übercoole basgeluid van Cook voor een rijke toevoer aan
waw-erlebnissen, wat de aandacht van elke toehoorder stevig op het
podium vestigde.

Er valt inderdaad weinig kritiek te leveren op de muzikale grandeur
die RC neerzette die avond, maar qua podiumpresence kan hun
driemans-impressie van stoner-standbeelden nog wel wat leren van
These Arms Are Snakes. Terwijl Brian Cook verder
zijn positie links van het podium bevestigde met meer indrukwekkend
bas- en gitaarspel, zorgde vooral vocalist Steve Snere voor de
nodige krankzinnigheid en podium présence, alsmede hele en halve
sneden hijgend gewauwel, die perfect dienst deden als
randcommentaar bij de chaos die These Arms Are Snakes heet. Met
weinig poeha of vertraging sloegen ze meteen de nog overblijvende
oortrommels aan diggelen en hoewel de geluidsopmaak en de ambiance
voor de eerste nummers nog wat rommelig waren, sloeg de gekte na
een tijdje ook over op het publiek en ronkte de synthetisch
overstuurde gitaar van Cook al gauw zoals het hoorde.

Hoewel de stem van Herr Snere niet echt aan de beste kant leek,
scheen de man zelf daar weinig last van te hebben. Hij was
duidelijk niet van plan om langer dan enkele seconden op dezelfde
plaats te blijven staan om op adem te komen: Springend, op zijn
synth rammend en publieksurfend bleef hij pogingen ondernemen om
zijn microfoon op te eten. Halverwege het optreden waggelde
gitarist Frederiksen, trippend op een heel ander soort drug, zich
een weg door het publiek om aldaar een onfortuinlijke ziel van z’n
pint te beroven – onderwijl geen noot missend. Toen de sfeer er
halverwege de set pas echt goed in kwam, had de band ook nog eens
een heftige “Red Line Season” en een ronkende “Horse Girl” achter
de hand. “Treat it like a push pin/Push it ‘til it gets in”, een
mens zou het zowaar als metafoor durven gebruiken.

(Afbeeldingen Russian CirclesTAAS)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in