Vicky Cristina Barcelona




In een donkere kamer tijdens het ontwikkelen van enkele foto’s,
ergens in de tweede helft van de film gebeurt het dan eindelijk: de
zwoelste blondine sinds Marilyn Monroe, Scarlett Johansson, brengt
haar lippen tot bij de Spaanste furie sinds de oerknal, Penélope
Cruz. Hoe vluchtig de zoen ook is, het zal in de toekomst voor
velen de grondreden zijn om toch naar dit luchtige relatiedrama van
Woody Allen te gaan kijken. Twee bloedmooie vrouwen die kussen, dat
werkt nu eens altijd. De hele film telt zelfs drie prachtvrouwen,
Rebecca Hall ingerekend, maar gelukkig is er niets dat de
bronstige, charismatische Javier Bardem niet aankan: hij is sinds
‘No Country for Old Men’ naar de kapper geweest en kruipt in de
relaxte linnen kleren van een Don Juan. Het lijkt wel of hij het
volledige parfumflesje van Jean-Baptiste Grenouille heeft
opgedronken, want niet alleen de vrouwen óp het doek weet hij te
bedwelmen. Je voelt het al in je kleine teen tintelen: ‘Vicky
Cristina Barcelona’ is een sexy film over mooie mensen die dan nog
eens over mooie dingen als de liefde mogen spreken. Maar zoals dat
nu eenmaal vaak gaat met een prachtige verpakking weet de film
helaas op inhoudelijk vlak de verwachtingen niet helemaal in te
lossen.

Woody Allen keert met ‘Vicky’ terug naar de vertrouwde
romantische komedie uit zijn beginperiode, maar gaat ook een nieuwe
uitdaging aan: na New York en Londen, speelt deze film zich af in
de stad der wonderen Barcelona. Woody’s achterban heeft alvast goed
werk geleverd in het locatiespotten, want het zomerse Barcelona
wordt van haar mooiste Gaudí-kant bekeken en in het mooiste
zonlicht gevangen. In deze broeierige, pingelende gitarensetting
ontmoeten twee Amerikaanse studentes op vakantie, Vicky (Rebecca
Hall) en Cristina (Scarlett Johansson), op een kunstexpositie de
aantrekkelijke Juan Antonio (Javier Bardem). Hij is het type man
dat zich erbij heeft neergelegd dat het leven niets waard is en
daar leeft hij ook naar: hij verliest geen tijd en nodigt de dames
uit op een weekendje en misschien wel een stomende vrijpartij.
Cristina voelt zich meteen aangetrokken door zijn directe aanpak en
mysterieuze aanblik. Vicky, die op het punt staat om te trouwen met
een goede partij, bekijkt de sensuele Spanjaard sceptisch en nukkig
en zelfs met een tikkeltje walging. Maar opposites attract
en Vicky valt nog sneller dan de lichtsnelheid voor zijn charmes.
Desondanks is het met Cristina dat Juan Antonio uiteindelijk een
echte relatie begint. Een relatie die overhoop gehaald wordt
wanneer plots Juan Antonio’s ex-vrouw Maria-Elena (Penélope Cruz)
opduikt: de twee kunnen blijkbaar niet met of zonder elkaar en zijn
op zoek naar het ontbrekende stukje dat hun relatie kan
vervolledigen.

Net zoals de rest van Woody Allens lichtvoetiger werk moet
‘Vicky Cristina Barcelona’ het hebben van de relationele spanningen
tussen zijn personages, complexe verhoudingen, diepgaand
analytische dialogen over de houdbaarheid van de liefde en
badabing-oneliners. Dat laatste valt een beetje tegen, maar gevost
wordt er genoeg. En gediscussieerd over wat de liefde nu eigenlijk
is. Een echt een verhaal is er niet, het is eerder een treffen
tussen vier personages die in elkaars aura verstrengeld raken en
elk hun eigen idee hebben over wat een relatie moet inhouden en
welke de grenzen ze eraan stellen. Woody’s sociaal experiment is
even eenvoudig als briljant: duw twee vrouwen (een conservatieve en
een losbandige) in de armen van een übercharmante ladiesman en zie
wat er gebeurt. Vicky raakt haar kluts kwijt en begint te twijfelen
aan al haar vertrouwdheden en waarden, terwijl Cristina
uiteindelijk de omgekeerde evolutie doormaakt en meer zekerheid in
haar leven wil. Het koppel Juan Antonio – Maria-Elena bewijst dan
weer hun eigen stelling ‘enkel onvervulde liefde kan romantisch
zijn’ door buien van totale overgave af te wisselen met ware
moordpogingen op elkaar.

Woody snijdt weer een boeiende mengeling van overspel, vrije
liefde en identiteit aan en analyseert erop los, maar ondanks het
vuur in vooral Penélope en Javier, krijgen we geen aangebrande of
scherpe ironie zoals in een ‘Annie Hall’ of ‘Manhattan’ op onze
bord. Woody de neurotische deugniet die met alles de spot dreef, is
Woody de neurotische levensgenieter geworden die met een glaasje
cava in Parc Guëll is blijven plakken bij het luisteren naar een
straatmuzikant. De film telt bovendien te weinig humor of
hilarische situaties om echt onder de noemer ‘komedie’ te plaatsen.
Plezant om naar te kijken, luchtig tijdverdrijf, maar iets te
weinig memorabel of openbarend om er een tintelend gevoel in de
tenen aan over te houden. Het scenario, dat vlot in elkaar klikt,
maar het uiteindelijk zonder écht scherpe dialogen en pittige humor
stelt, moet het dan ook grotendeels hebben van de acteurs.

Javier Bardem, in de huid van ruimdenkende kunstenaar, hoeft
niet veel te doen om ons van zijn talent te overtuigen en ook
Rebecca Hall zet haar typische Woody Allen-personage met
overtuiging neer. Maar mister Woody zorgt er natuurlijk voor dat
vooral zijn febbetje Scarlett flatterend belicht en in volle glorie
in beeld komt. Zij is de spilfiguur van de film, moet met haar
verschijning zowel Maria- Elena als Juan Antonio het hoofd op hol
brengen, maar lijkt vooral Woody Allen betoverd te hebben (het is
al hun derde film samen). Zodra Penélope Cruz halfweg de film in
beeld komt, verbleekt Scarlett namelijk compleet in haar schaduw.
Het besef komt plots dat Scarlett maar een middelmatige actrice is
en sinds ‘Lost in Translation’ niet al te veel memorabel heeft
gedaan. Mooi zijn alleen blijkt niet genoeg, Penélope kan naast
haar verschrikkelijk sensuele uitstraling ook rekenen op een koffer
vol ervaring. De vonken vlogen er in de verbale vechtscènes met
Javier Bardem alleszins vanaf. Niet alleen omdat vloeken in het
Spaans gewoon lekkerder klinkt, maar omdat de spanning tussen de
twee vrienden niet gefaket is: ze werden verliefd tijdens de
opnames.

Spijtig dat de film op het einde zelf niet tot een amoureuze of
andere ontploffing komt, hij dooft eerder uit alsof het vuurwerk al
na vier pijlen wordt onderbroken om op te kramen. ‘Vicky Cristina
Barcelona’ is een aangenaam, energiek en sensueel relatiedrama uit
de Woody Allen-poederdoos, een hoopvol lichtpunt na zijn laatste
twee tegenvallers ‘Scoop’ en ‘Cassandra’s Dream’, verpakt in een
zomers, weinig verhullend kleedje. Op de vertrouwde gortdroge
voice-over na, minder uitdagend en betoverend dan wat Woody in zijn
hoogdagen presteerde, maar wat vraagt een mens meer van het leven
dan Scarlett en Penélope een tong te zien draaien. Het blijft toch
nog een beetje een deugniet, die Woody.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in