High School Musical 3 :: Senior Year





Regie : Kenny Ortega
Scenario : Peter Barssocchini
Met : Zac Efron, Vanessa Hudgens, Ashley Tisdale, Lucas Grabeel,
Corbine Bleu, e.a.
112 min. / USA /2008

Ding dong kassa! Walt Disney Pictures heeft duidelijk een gat in
de markt aangeboord (dat in onze crisisportemonnee is er niets
tegen) en het ziet ernaar uit dat het alleen maar reusachtiger zal
worden. The Name of the Game? ‘High School Musical (HSM)
ofwel een bende bouncende tieneridolen die hun hartzeer en
onvervulde verlangens op het podium uitzingen. De merchandising van
de ‘HSM’-films heeft al zoveel miljoenen dollars opgebracht, dat je
je zou beginnen afvragen of er in die tienerkamers nog wel plaats
is voor iets anders dan de deep blue eyes van nonchalante
perfectie Zac Efron. Hoewel de opzet van de HSM-films an sich niet
verrassend of vernieuwend is (een bende schoolkinderen maakt een
musical, dat drie keer op repeat), zijn tieners gek van de dans- en
zangfranchise en slaat het charisma van metroman Zac Efron (hij
sport, zingt én danst!) in als een bom. Deze derde musical loopt
netjes in de rij van de vorige twee tv-films, al zullen de
verwachtingen bij het meisjes- en jongenspubliek misschien
overstegen worden: ‘HSM 3′ is de eerste film die ook echt op het
witte doek te zien is en dus mocht het grootser, spectaculairder en
voor zover we in zo’n termen kunnen spreken, beter. ‘HSM 3’ bleek
alleszins minder catastrofaal dan we verwacht hadden.

De titel zegt het zelf: de ‘Wild Cats’ uit deze ‘High School
Musical 3: Senior Year’ zitten in het laatste jaar van de
humaniora. Het einde van het schooljaar nadert en daarmee neemt ook
de onzekerheid van de schoolgangers toe: zal de relatie van ieders
lieveling Troy (Zac Efron) en sexy bolleboos Gabriella (Vanessa
Hedgens) de overstap naar de universiteit wel overleven? Kiest Troy
voor basketbal of waagt hij zijn kans in de musicalwereld? Zullen
de vrienden en vriendinnen elkaar blijven zien? Geen betere manier
om aan deze twijfels uiting te geven, dan met een lentemusical!
Troy toont in eerste instantie weer weinig enthousiasme (uit schrik
voor wat zijn vrienden zullen zeggen) en Legally Blonde Sharpy
(Ashley Tisadale) probeert de boel weer te saboteren, maar
uiteindelijk staat iedereen -vriend en vijand- weer mooi en vredig
te swingen en te shaken op het podium voor wat het hoogtepunt uit
hun schooljaar moet worden: de schoolmusical!

Ja, soms zouden we toch willen dat ons leven iets meer op een High
School Musical leek: al die stralende gezichten, gelukkige, knappe
kinderen die nog eens supergetalenteerd blijken ook! Alles is
perfect in dit wereldje, van de stijlvolle hoge hakjes van
Gabriella tot de geföhnde hair extensions van Sharpay. Geen enkel
puistje popt op, basketbalzweet droogt op nog voor het
bestaansrecht heeft en er wordt geen seks of drugs of zelfs maar
een fuck you tussen de lockers verkocht. Zelfs Troy en Gabriella
(ook in het echt een koppel) steken nooit eens een tong uit naar
elkaar en lopen in hun relatie steeds op rozen en roze wolkjes te
zweven. Buiten de jaloezie van Sharpay zijn er geen negatieve vibes
of échte problemen te bespeuren in musicalland. Zelfs een regenbui
kan de pret niet bederven, daar maken ze toch gewoon een romantisch
dansen-met-open-mondmoment van?

Nee, inhoudelijk moet u uiteraard niets verwachten van dit lauwe
aftreksel van een natte tienerdroom. De eenvoudige formule die
wordt gehanteerd is al honderd keer eerder voorgekauwd en terug
uitgespuwd. Naar enige diepgang gaat u best niet op queeste. De
personages zijn zo ijl als de lucht in een luchtballon (wil iemand
die Gabriella uit de lucht plukken en haar debiel schattige
glimlach op off zetten a.u.b.?) en zo clichématig en
oppervlakkig als maar kan (heeft iemand Chad de basketballer gezien
zonder zijn basketbal?). De derde episode uit het ‘HSM’-verhaal is
gewoon wederom een flauw excuus om op tijd en stond in heftige
zangstonden uit te barsten. Het enige verschil met de vorige films
is misschien dat het scenario iets origineler uit de hoek komt dan
de vorige: de werkelijkheid die de kinderen meemaken en het
theaterstuk dat ze aan het voorbereiden zijn, worden door elkaar
geweven, zodat de personages die op een set rondlopen tegelijk hun
echte leven bezingen.

Wie maalt er om diepgang wanneer de oppervlaktelaag toch zo
bekoorlijk mooi glittert en glamt? Disney heeft deze keer blijkbaar
een nog groter budget vrijgemaakt voor de visuele inkleding van het
spektakel: het ziet er alvast glamoureuzer en spectaculairder uit,
met fantasiesequenties, felle kleurtjes en véél klerenwissels. Het
valt op dat regisseur Kenny Ortega inspiratie heeft opgedaan
tijdens een dvd-doorzakavondje met zowat alle musicalklassiekers:
we ruiken een vleugje ‘Hairspray’, een scheutje good old
days
regenbooggloed van een ‘Singing in the Rain’, wat
‘Grease’-bliksems en zelfs wat ‘Chicago’-hup-met-de-beentjes
zwierigheid. Leentjebuur is duidelijk een goede vriend geworden,
want ook qua muziek en dansmoves pikt Ortega lustig in op wat
momenteel hot is bij de teenagers: de jongens (en
vooral Ryan dan) zijn zowaar mini-Justin Timberlakes, met
aangepaste kledingstijl en vooral de juiste moves die natuurlijk
oorspronkelijk uit Michael Jacksons benen kwamen flapperen. Bijster
origineel zijn de danschoreografieën niet, maar goed getimed
flitsen en flashen doen ze zeker. Verrassend genoeg ging ons been
zelfs ongegeneerd meewippen bij de snoeproze toekomstdroom van de
tweeling in ‘I Want It All’ (je komt bijna ogen te kort). In ‘The
Boys are Back’, waarin Troy en zijn beste vriend Chad de deugniet
uithangen in een wagenpark kwam er dan eindelijk de nodige humor
ingeslopen die het allemaal wat knipoog-luchtiger wist te
maken.

Waarom deze film dan toch net niet met de vijf sterren naar huis
gaat? Aan liedjes en beatjes geen gebrek, maar geen enkele song
neem je koesterend in je hart mee naar huis, geen enkele chorus
blijft hangen in dat deuntjeshongerige kopje van ons. De liedjes
zijn allemaal hersendood van de fabrieksband gerold en werden door
ons geconsumeerd met een groot pak chips en that’s it.
Oppervlakkig, te gladgepolijst of te flauw, allemaal waar, maar
laat goede songs nu net datgene zijn dat een musical maakt of in
dit geval kraakt. Vooral wanneer Troy en Gabriella alleen in beeld
komen, zocht de maag een onderduikadres om aan een zoveelste
pletwals van een romantische song te proberen ontsnappen.

‘HSM 3′ is bandwerk, maar de mama’s en papa’s zullen er voor een
keer geen kater aan overhouden, de film swingt en springt zodanig
hyperkinetisch en vrolijk dat hij zo voorbij zonder dat je het
weet. Disney heeft duidelijk een franchise buitgemaakt die lekker
tot in het absurde uitgemolken kan worden. Wat nu de middelbare
school er voor Troy en zijn vrienden opzit? Geen nood, er werd al
aan een nageslacht gedacht. Weinig subtiel werden er in deze derde
film al karakters geïntroduceerd die in een vierde het van Troy en
consoorten zullen overnemen: niemand is uiteraard onvervangbaar in
dit soort films. Wat ik er ook over schrijf, het zal voor tieners
geen bal uitmaken: ‘HSM 3’ zal wellicht voor velen de beste film
zijn die ze ooit gezien hebben. Geniet ervan, maar neem daarna toch
maar eens snel een echte musical onder handen!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in