Emiliana Torrini + Island Line



Het bankwezen van IJsland heeft al betere tijden gekend, maar hun
muziekscène is nog steeds in volle bloei. Wie vijf IJslandse
artiesten kan opnoemen, mag al trots op zichzelf zijn, maar de kans
dat elkeen van die vijf namen keer op keer weer met prachtplaten
naar buiten komt, is bijzonder groot. Denk maar aan Björk, denk
maar aan Sigur Rós, denk maar aan Jóhann Jóhannsson, denk maar aan
múm en ja, denk maar aan Emiliana Torrini.
Het mooie meisje uit Reykjavik is inmiddels een volwassen vrouw
geworden die eerder dit jaar haar vijfde studioalbum ‘Me and
Armini’ uitbracht. Die cd kwam ze met veel plezier en trots
voorstellen in een uitverkochte AB Club.

Emiliana liet vooraleer aan haar eigen set te beginnen het podium
over aan Island Line, een Brits duo (voor de
gelegenheid alleszins, want normaliter doen ze het met z’n vijven)
dat bestaat uit zangeres Hazel Sainsbury (die het na één nummer al
opgaf om op hoge hakken op te treden) en gitarist Ian Kellett, die
ook samen met Torrini speelt.
Op zich viel er niet veel aan te merken op het tweetal. Hun nummers
waren lief en mooi gezongen, maar jammer genoeg ook weinig
gedenkwaardig. Binnenkort komt de groep naar buiten met een eerste
echte single en een debuutalbum, maar de kans dat die een doorbraak
zullen betekenen, is relatief klein. Niettemin hebben we genoten
van enkele prima momenten zoals ‘Love And Grief’ en een knappe Will
Oldham cover.

Iedereen zat echter te wachten op Emiliana
Torrini
. De IJslandse met Italiaanse roots – die er
overigens wel in slaagde om een hele set lang haar hoge hieltjes
aan te houden – werd onthaald op een warm applaus en zette de avond
in met ‘Fireheads’, ook de opener van de nieuwe cd. Een prachtig
moment, waarbij Torrini’s stem de zaal meteen vulde. Door haar
zachte manier van zingen op ‘Love in the Time of Science’ en
‘Fisherman’s Woman’ valt het niet zo op, maar de zangeres beschikt
over een indrukwekkende stemcontrole.

Na de openingssong volgden een aantal oudere nummers:
achtereenvolgens mijn persoonlijke favoriet ‘Heartstopper’,
‘Lifesaver’, ‘Today Has Been OK’ en ‘Sunny Roads’, met enkel het
nieuwe ‘Hold Heat’ er tussenin. Emiliana praatte de nummers vrolijk
aan elkaar, waarbij ze vaak erg schattig en grappig uit de hoek
kwam.

Nadien kwamen er enkel nog nieuwe songs aan bod. Het bleek al gauw
dat ‘Me and Armini’ een heuse aanwinst is voor Emiliana’s
optredens. Op de nieuwe plaat verlegt de 31-jarige zangeres immers
haar horizonten door het inbrengen van meer up-tempo nummers en het
doorbreken van haar veilige genre. Wanneer je haar performances
hoort van ‘Big Jumps’ en ‘Jungle Drum’ vraagt een mens zich af
waarom ze zo lang op safe gespeeld heeft.

En geen zorgen voor wie toch haar oude richting verkiest, want
Emiliana maakt ook nog steeds haar typerende lieflijke songs.
‘Bleeder’ viel serieus tegen, maar ‘Birds’ zou gerust haar muzikale
visitekaartje kunnen zijn. Dé uitschieters waren echter het
benauwende ‘Gun’ en ‘Ha Ha’, waarin Torrini iemand bezingt om wie
ze veel geeft, maar die spijtig genoeg met zware drankproblemen te
kampen heeft. Ze vertelde het verhaal op een luchtige manier
(“iedereen belde me op om te vragen of die song over hen gaat,
behalve de persoon over wie het echt ging”), maar was duidelijk
aangedaan door de hele situatie.

In de encore keerde Emiliana weer even terug naar haar vorige cd’s
met uitstekende versies van ‘Fisherman’s Woman’, ‘Sea People’ en
het sobere, maar prachtige ‘Nothing Brings Me Down’. Jammer dat ze
als afsluiter koos voor ‘Beggars Prayer’, één van de mindere songs
op het nieuwe album.

Er valt dus heel wat positiefs te melden, maar we mogen de
kanttekeningen alleszins niet vergeten.
Eerst en vooral duurde de set net iets te lang. Torrini’s muziek
steunt grotendeels op haar intensiteit en niet op afwisseling – ook
al hebben de nieuwe nummers wat dat betreft wel voor een serieuze
vooruitgang gezorgd – en dan moet je het nu eenmaal beter houden
bij een misschien iets beknopter, maar beslist wel duurzamer
optreden.
Ook waren de songkeuzes niet altijd even gelukkig. Enkele
tegenvallers zouden gerust plaats hebben kunnen ruimen voor
‘vergeten’ pareltjes als ‘To Be Free’ of ‘Thinking Out Loud’.
Tenslotte was het allemaal ook een beetje te braafjes. Emiliana kan
zich niets meer herinneren van het ‘tipsy’ (lees: dronken)
schrijfproces van de song ‘Me and Armini’ en dat is duidelijk te
horen. Spijtig dat de zangeres de teugels niet wat vaker laat
vieren, het zou beslist tot een meer geanimeerd concert
leiden.

Al bij al heeft Emiliana Torrini voor een mooi optreden gezorgd.
Een memorabele avond is het – om bovengenoemde redenen – echter
niet geworden.

(Afbeeldingen Emiliana Torrini – Afbeeldingen Island Line)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in