How to Lose Friends and Alienate People




Geen dankbaarder doelwit om eens serieus te kakken te zetten dan
het zelfingenomen showbizzwereldje en de mediafabriek die achter
het gebotoxte lijf van de bewoners van dat wereldje aanloopt. ‘How
to Lose Friends and Alienate People’ is gebaseerd op de memoires
van Toby Young, een Britse journalist annex starstruck
hufter die zijn kans mocht wagen in New York bij glossy magazine
Vanity Fair. Dat boek zal ongetwijfeld een aantal kostelijke
anekdotes bevatten, maar de filmbewerking is niet bepaald de
venijnige satire geworden die het had kunnen zijn. Ondanks een
enthousiaste vertolking van anti-leading man Simon Pegg is
‘How to Lose Friends…’ een typisch Hollywoodgevalletje geworden
waar er blijkbaar niet al te hard mag gelachen worden met het
geviseerde onderwerp. Precies alsof de makers schrik kregen dat ze
niet meer op de gastenlijst van de decadente beau monde-feestjes
zouden staan.

Simon Pegg speelt Sidney Young, een wannabe journalist die
voorlopig niet verder is geraakt dan een underground satireblad dat
vooral wordt gelezen door de mensen die ervoor schrijven. Wanneer
hij een telefoontje krijgt van Clayton Harding (Jeff Bridges speelt
Jeff Bridges), de hoofdredacteur van Sharpe’s Magazine, één van de
belangrijkste showbizzbladen ter wereld, krijgt hij onverwacht een
job in New York aangeboden. Sidney twijfelt geen seconde en trekt
naar het epicentrum van de neonverlichte glamour, de bloedmooie
sterren en de hielenlikkende slaafjes. Hij gaat aan de slag bij de
celebrity-afdeling van het tijdschrift en wordt door zijn baas
(Danny Huston kwalt er weer slijmerig tegenaan) en collega Alison
(Kirsten Dunst) ingewijd in de wondere wereld van de high society.
Hij gedraagt zich als een naïeve schlemiel die zich belachelijk
maakt met idiote uitspraken en kwezelt zich vast in de ene gênante
situatie na de andere. En toch is hij vastberaden om een indruk te
maken op zijn collega’s… of toch tenminste in bed te duiken met
rijzend sterretje Sophie Maes (sexy Megan Fox uit
‘Transformers’).

Er zit een geinig metalaagje verborgen in ‘How to Lose Friends
and Alienate People’. Simon Pegg is – na Ricky Gervais – één van
de belangrijkste Britse rising stars op Amerikaanse bodem
en kreeg na culthits ‘Shaun of the Dead’, ‘Hot Fuzz’ en de
geweldige sitcom ‘Spaced’ (die trouwens een Amerikaanse remake
krijgt) nogal verrassend de hoofdrol in deze klassieke fish out
of the water
-komedie. Het verhaal van Toby Young is dus
eigenlijk ook een beetje het verhaal van Simon Pegg, die binnenkort
Scotty zal spelen in de ‘Star Trek’-prequel. Tot zover de
Kaufmaneske metatekstualiteit, want voor de rest is ‘How to Lose
Friends…’ weinig opmerkelijke cinema die zelfs de hele pointe van
Youngs frustrerende beklag over de egocentrische mooie
mensen-wereld laat vallen voor conventionele romkom en voorspelbare
slapstick met een hondje.

Niet dat het niet leuk is om Simon Pegg en zijn ongetrainde
cookie dough-lichaampje een kleine twee uur te zien
rondstuntelen tussen girl next door Kirsten Dunst en
seksatoombom Megan Fox, maar van een komedie die zich voordoet als
onbeschofte satire, verwacht je toch net iets meer dan wat
vriendelijk uitgedeelde tikjes tegen de schouder. Zeker wanneer die
geregisseerd is door Robert D. Weide, één van de mannen achter het
lichtjes briljante ‘Curb Your Enthusiasm’. Op een paar clevere en
raak geobserveerde momenten na, is ‘How to Lose Friends…’ zelden
meer dan aaibare knuffelsatire die halverwege omslaat in een
clichégraaiende romantische komedie waarbij de zero (op
dat moment heel even de hero) moet kiezen tussen het lieve
meisje buiten de spotlights en het bloedgeile meisje dat met een
tepelaftastend jurkje door een zwembad waadt. Voor ons graag deur
nummer twee!

De terughoudende aanpak maakt van ‘How to Lose Friends…’ dan
ook een frustrerend geval van onvervuld potentieel. De farse Britse
smoel van Simon Pegg en een paar gewaagde gags (een tranny-piemel
is nu niet bepaald een deel van het menselijk lichaam dat je in de
doorsnee komedie tegenkomt) geven de film een rebels en verrassend
kantje, maar het is een raadsel waarom regisseur Robert B. Weide de
film niet consequent pittig en vlijmscherp houdt en de twee lange
uren vult met meer flauwe dan geslaagde grappen. Het blijft
allemaal entertainend genoeg om het met de glimlach tot de
aftiteling te halen, zolang je achteraf niet probeert om de goeie
moppen op één hand te tellen.

De reden waarom ‘How to Lose Friends…’ dan toch nog
grotendeels amuseert zolang het duurt is zo goed als uitsluitend de
verdienste van Simon Pegg, die er hier in slaag om een irritante
douchebag neer te zetten zonder dat hij de sympathie van
het publiek kwijtspeelt. Dialogen klinken frisser als ze uit zijn
mond komen (‘Con Air’ is de beste film aller tijden) en de man moet
maar gewoon zijn sullige kop laten zien om een spontane gniffel te
ontfutselen. Kirsten Dunst valt dan weer wat tegen en sprankelt
zichtbaar iets minder dan een paar jaar geleden. Ergens valt er wat
screwball chemistry tussen haar en Pegg te bespeuren, maar
het voorspelbare scenario maakt er te weinig gebruik van om de vonk
vast te houden. Halverwege krijg je trouwens het vermoeden dat de
regisseur de ‘The Apartment’-toer wil opgaan, maar dat was
duidelijk net iets te hoog gegrepen.

‘How to Lose Friends and Alienate People’ heeft een schitterende
hoofdacteur die een veel betere film verdient, een paar rake
sneertjes (anorexia als compliment, zing!) en een handvol
swingende onliners. Maar wie op zoek is naar een scherpe aanval op
het holle en hypocriete showbizz- en mediawereldje kan evengoed met
een sarcastisch oog de Story of Dag Allemaal doorbladeren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in