Metallica :: Death Magnetic

De vrouwen kijken Desperate Housewives. De kinderen slapen. Nuyts en van Meer zitten in de jongenskamer. Met een krat Blauwe Chimay en Death Magnetic op.

(pn): Chimayke voor van Meer. En druk maar op ‘play’.
(Na een spanningsopbouw van 1 min. 28 lost Hetfield een eerste riff like it’s 1985.)
(mvm): Hell yeah!
(pn): U neemt me de woorden uit de mond.

(mvm): Oeioei, Hetfield klinkt alsof hij nog altijd niet over die rehab heen is. Wat een agressie toch weer.

(pn): Tja, van Meer, wat had je nu verwacht? Voor vrolijke metal hebben we Iron Maiden al.
(mvm): Ik heb pas Load nog eens opgezet uit nieuwsgierigheid. En dat klonk toch heel wat aangenamer. “Until It sleeps” en “Bleeding me” zijn geweldige songs met kop en staart. Mét nuance, weids gemixt en beheerst gezongen. En melodieën enzo. Maar toch nog metal.
(pn): Moet Jacknife Lee of Brian Eno hen misschien eens producen volgens u of wat? Maar inderdaad, Load was al bij al een goede poging om iets nieuws te doen. Al zou ik dat niet durven verkondigen in metalcafé “De Dode Maagd” hier wat verderop. Ik moet m’n huis nog afbetalen.
(mvm): Ach, gewoon riffen en rammen heeft ook best wel z’n charmes. Had ik nu een nekmat, bierpens en per ongeluk een lelijk wijf bezwangerd ter hoogte van Eeklo, dan zou ik het een stuk beter vinden. Dan zou ik ook niet op subtiliteit zitten wachten.
(pn): Komaan van Meer, hou die elitaire praat voor op een of ander forum, maar laten we het nu even gezellig houden. Trouwens, deze riff zal je geweldig vinden.

(“The End Of The Line” barst na 43 seconden los.)
(mvm): Ah ja, tuurlijk, da’s Tool. “Vicarious”!
(pn): (grijnst) Ik zei toch dat je het goed zou vinden. Beter goed gepikt, dan met een tweede St. Anger afkomen. Kijk, we hebben al vijftien minuten lang niks slechts gehoord. Alleen een echte song zit er niet in. Hier bij “Broken, Beat and Scarred” ook weer niet.
(mvm): Zouden dat ook drie verschillende songs geweest zijn? Maar bon, tijd voor nummer vier. En bij Metallica is dat …
(pn) & (mvm): De power ballad!
(pn)(kreunt na bijna 5 minuten “The Day That Never Comes”): Ah, die overgang vind ik zo goed man.
(mvm): Yep, Hammett steelt de show. Ik was vergeten dat hij zo’n goeie gitarist is. En hijzelf waarschijnlijk ook.

(“All Nightmare Long” begint, Hetfield telt 1-2-3-4 af).
(pn): Jawel! Terug naar de garage days. Dít willen we horen.
(jh)(tiert): “Hunt you down without mercy. Hunt you down all nightmare long.”
(pn) (zucht): Spijtig van het mottenballenrefrein. Uit welke archiefkast van de laatste tien jaar hebben ze dat nu weer getrokken?
(mvm) (“Cyanide” weerklinkt): Lap, weer van dat. Ullrich is bovendien precies helemaal vergeten dat drummen meer is dan hard of snel op de trommels kloppen.
(pn): Hij kan het ook nog alletwee tegelijk.

(mvm): Spijtig dat ook hier weer de goeie momenten telkens kordaat de nek worden omgewrongen door een ander ideetje dat er droogweg ingeplakt wordt. Het is weer een bijna geweldige song. Pro Tools kan dus ook veel verknoeien.
(pn): Zou je er ook die slechte stukken weer mee kunnen uitknippen? Ik zou er zo een fantastische plaat van kunnen maken. En maar 20 minuten of zo kwijt zijn.
(mvm): Oei, een “Unforgiven III”. Dat kunnen ze toch niet blijven uitmelken?
(pn)(luistert): Bon, dat zijn al acht minuten om te knippen. Misschien toch een klein halfuur dan.
(mvm): Wel piano. En strijkers. En een tekst die er mag zijn, maar dat is het dan zeker?

(pn)(Halfweg “The Judas Kiss”): Ik ga even pissen, van Meer.
(mvm): Zal ik even op pauze zetten?
(pn): Nee, hoeft niet.

(pn): Voilà zie: een verse Chimay.
(mvm): Pff, dat duurt hier al bijna een uur. Hoelang nog?
(pn): Zo’n 15 minuten, maar Hetfield houdt wel tien minuten lang zijn muil in “Suicide And Redemption”. En “My Apocalypse” is nog wel de moeite. En kort. Maar zo luid allemaal, mijn kop begint te zwellen van die productie.
(mvm): Ik ben het eigenlijk wel beu. Zal ik Master anders gewoon even opzetten? Dit zou volgens Rubin Master Of Puppets-II zijn.
(pn): Allright. Even vergelijken. Oei, ik hoor niets van Meer.
(mvm): Ai (geeft volumeknop een zwaai). Damn, toen kon Ullrich wel inventief drummen.
(pn): En de songs zijn een stuk korter. Waarom hebben ze de boel nu toch zo extreem lang gemaakt? Hadden ze geen rommel tussen de geweldige stukken Death Magnetic geplakt, dan zou het inderdaad het beste Metallica-album in twintig jaar zijn. Nu is het een goede Metallica-plaat. Maar misschien toch beter dan The Black Album, ben al blij dat we dat kunnen zeggen.
(mvm): (”zingt”)Your life burns faster! Obey your master!
(pn) (negeert hem): Tja, de teksten zijn er wel niet slechter op geworden met de jaren. Maar ook niet beter.
(mvm): (”zingt”) Master of puppets is pulling the strings! (valt van de zetel)
(pn): Is er nog Chimay?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in