Essie Jain :: The Inbetween

“Wijvenmuziek”, fulmineert ze en scrollt resoluut door de library van mijn iPod, op zoek naar “muziek met ballen”. Mijn madam heeft het duidelijk niet voor zachtjes kabbelende, bijna minimalistische pianomelodieën met een fluisterende sopraan eroverheen. Ze houdt ook niet van satijnen lakens, verkiest spek met eieren boven warme croissants en drinkt whisky zonder ijs. Ze is, bijgevolg, niét de doelgroep van Essie Jain.

Want laten we wel wezen: als u op zoek bent naar opwindende muziek hoeft u niet bij mevrouw Jain aan te kloppen. Haar liedjes zijn ijl als de mistflarden na een nachtelijke regenbui, haar stem helder als de ting van een triangel. Essie Jain rookt niet, verheft nooit haar stem, draagt geen rokjes boven de knie en drinkt zéker geen whisky. Laat staan zonder ijs.

En toch… Toch heeft “The Inbetween” iets. Een paar songs die zich na ettelijke luisterbeurten plots alsnog profileren bijvoorbeeld, als muurbloempjes die na urenlang piekeren genoeg moed bijeengeschraapt hebben om — aarzelend, met gebogen hoofd en een bles blond haar voor de ogen,– de dansvloer te betreden. “Do It” is wat dat betreft de voorzichtige gangmaakster: na de klassieke Jain-intro horen we zowaar een groep en een ritme, wat resulteert in een nummer dat zelfs op de radio kan (en mág).

Ook openingsnummer “Eavesdrop” treedt na een tijdje uit de schaduw. De pianotoetsen worden gestreeld, ergens ver weg op de achtergrond kleurt een viool de stiltes tussen twee noten en zie: we genieten van wat we tot voor kort niet meer dan een intro naar het (in deze context) frivole “Here We Go” beschouwden. Stilaan daagt het ons: over de liedjes op deze plaat en de volgorde ervan is nagedacht.

Het resultaat is een plaat die een beroep doet op iets wat de gemiddelde muziekliefhebber vandaag niet of nauwelijks bezit: geduld. Geduld om een song als “I Ask You” niet snel snel weg te skippen, geduld om een liedje als “Please” over de eerste indruk heen een kans te geven. Want dat is wat “The Inbetween” mist: een goede eerste indruk. Terwijl wetenschappelijke studies toch uitwijzen dat het ‘m tegenwoordig vooral daar om te doen is.

Geen enkele song op “The Inbetween” profileert zich bij de eerste luisterbeurt. Meer nog: geen enkele song op “The Inbetween” profileert zich bij de tweede, derde of vierde luisterbeurt. “Stop” is pas prachtig na een keer of zeven en na een keer of tién blijkt “You” een song als een trouwe metgezel: alleen maar opvallend als hij er niet is.

En zo – we verafschuwen het woord, maar hier past helaas geen ander – kabbelt de tweede plaat van Essie Jain naar haar einde. Een mooi, maar o zo klassiek, einde. “Goodbye” vat de plaat namelijk perfect samen: spaarzaam beroerde toetsen, bedachtzaam gezongen melodie. We willen het meisje aan de voordeur kussen, maar het stuurt ons, uit pure verlegenheid, naar huis.

Een paar dagen na het schrijven van deze recensie onderwerpen we de nieuwe Metallica aan een luisteronderzoek. “Wijvenmuziek”, besluit mijn madam. En gelijk heeft ze.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in