Midnight Run







De combinatie komedie en Robert De Niro mag de laatste jaren dan
wel voor kotsinducerende oprispingen zorgen, in de jaren tachtig
bewees de method man dat zijn komische timing helemaal
niet hoefde onder te doen voor zijn meer bezwete fronswerk.
Achteraan het foute decennium maakte Martin Brest – toen nog
geprezen voor ‘Beverly Hills Cop’, later met pek en veren besmeurd
voor ‘Gigli’
‘Midnight Run’, een gezellige buddy-actiekomedie die zowaar de
genrebeperkingen oversteeg met een speels scenario, coole dialogen
en een onverwachte chemistry tussen De Niro en zeepsmoel
Charles Grodin. Een filmpje waar alle elementen perfect op hun
plaats vielen en dat eigenlijk veel sterker de tand des tijds heeft
doorstaan dan Brests populairdere prent met Pluto Nash. Wel jammer
dat er slechts een garantie van twaalf maanden zat op De Niro’s
lederen grapjas, want nog geen jaar later stond hij al te stinken
in ‘We’re No Angels’.

Een scherpe De Niro speelt Jack Walsh, een premiejager met een
getroebleerd verleden als flik achter zijn gat. Hij krijgt de
opdracht – van een bijzonder geinige Joe Pantoliano – om boekhouder
Jonathan ‘The Duke’ Mardukas (Charles Grodin) van New York naar Los
Angeles te brengen in ruil voor een smak geld. Mardukas behandelde
de zaken van maffiabaas Serrano (een badass Dennis Farina
mag dingen zeggen als ‘I’ll bury this telephone in your
face’
) en heeft vijftien miljoen dollar van de
mobster verduisterd. Niet alleen zitten de stuntelende
huurlingen van Serrano achter Mardukas aan, maar ook de FBI wil de
gladde boekhouder te pakken krijgen om te getuigen tegen zijn
voormalige werkgever. Wanneer Jack The Duke te pakken krijgt in New
York, beginnen de tegenpolen aan een road trip te land,
ter zee en in de lucht, met zowel de maffia, een concurrerende
premiejager (John Ashton) en de FBI, onder leiding van agent Mosely
(Japhet Kotto) in hun kielzog…

Eigenlijk is het straf dat ‘Midnight Run’ na twintig jaar nog
altijd even fris overkomt als bij zijn onfortuinlijke release in de
schaduw van ‘Die Hard’, die indertijd in dezelfde week uitkwam. De
buddy cop movie werd misschien niet uitgevonden in de
jaren tachtig, maar genreklassieker ’48 Hrs’ zorgde ervoor dat het
koppelen van kleurrijke tegenpolen (het liefst een zwarte en een
blanke) een enorme boom kende. ‘Midnight Run’ heeft nooit
de iconische status van een ‘Lethal Weapon’ of een ’48 Hrs’ veroverd, maar
het blijft wel één van de betere oefeningen binnen het
formulegenre. Belangrijker nog, het is één van de weinige
buddie movies die het zonder de mantel der nostalgie kan
rooien, want in tegenstelling tot zowat 97% dat is uitgekomen in
het tijdperk van Alf en Cyndi Lauper komt ‘Midnight Run’ geen
snikkepit gedateerd over. Iets wat niet kan gezegd worden van de
killer mullet van Mel Gibson uit ‘Lethal Weapon’.

Alle typische ingrediënten – van de bekvechtende hoofdpersonages
langs de gevatte dialogen tot de vintage auto-achtervolgingen –
zijn prominent aanwezig in ‘Midnight Run’ en de kans is groot dat
je het allemaal al eens eerder gezien hebt. En toch werkt het,
omdat het zo goed in elkaar werd gestoken en Brest de beproefde
formule levendig houdt met een scenario dat niet gespeend is van
enige inventiviteit en de hoofdacteurs perfect op elkaar zijn
afgestemd. ‘Midnight Run’ is clever, amusant en heeft zowaar
integriteit en overgave op overschot. Iedereen weet hoe het gaat
eindigen en ook de opbouw is klassiek en veilig, maar dat de
hoofdpersonages zowaar een plekje zullen veroveren onder de huid,
daar had niemand op durven wedden.

Want het zijn toch wel De Niro en Grodin die het hem doen.
Bobster zat in een fase waar hij even wat luchtiger werk wou
opzoeken en ‘Midnight Run’ was zijn eerste mainstream
comedy
die hij als een toegankelijke leading man
moest dragen. En hij deed dat met verve. Een premiejager die
cynisme zweet, maar ondertussen ook de aaibare antiheld uithangt
met onkreukbare principes. Een gegeven dat schitterend werd
uitgespeeld tegenover het al even principiële personage van Grodin.
Let vooral op de geïmproviseerde scène waar De Niro zich omdraait
om net niet in de camera te pronken met een net gestolen
FBI-insigne. Het is een klein, maar perfect getimed komisch
momentje. Charles Grodin moet het stellen met een minder
showy, maar even geslaagde rol. Heel bizar trouwens dat
naast Bruce Wilis en Robin Williams, ook fake plastic tree
Cher op het verlanglijstje van de studio stond vooraleer Grodin met
de rol aan de haal ging. In ieder geval, de tandem De Niro-Grodin
rolt lekker, ook tijdens de momenten waar het verhaal net iets te
lang blijft hangen.

Daar kan je ‘Midnight Run’ dus wel op pakken, op zijn speelduur.
Twee uur duurt het beestje en dat is eigenlijk een half uur te
lang. Anderhalve achtervolging minder had een even plezante
kijkervaring opgeleverd en de melige tussenstop bij de ex van Jack
Walsch had ook iets korter gemogen. Gelukkig houdt Brest het tempo
hoog en het verhaal onder tijdsdruk, waardoor de ietwat gerokken
sequenties niet al te hard de achtervolgingen per trein, het
vliegtuig of helicopter stilleggen. Dat scenario springt trouwens
moeiteloos om met actie, humor, drama. De valse biljettenscène in
de bar is een klassieker, net zoals de confrontaties tussen de
komkommercoole Yaphet Kotto en De Niro, die bikkelhard knokken om
de coolste oneliners uit hun bek te krijgen. Als kers op de taart
verzorgt Danny Elfman één van zijn meest on-Elfmaneske, maar ook
beste scores die gegarandeerd voor een week in de oren blijft
logeren.

‘Midnight Run’ is ietwat onterecht uitgegroeid tot het kleinere
broertje van Brests iconische ‘Beverly Hills Cop’, maar ondanks een
te lange speelduur is dit een entertainende buddy movie
waarin De Niro bewijst dat hij zonder problemen Eddie Murphy kan
bijhouden met het uitdelen van perfect getimede ‘shut the fuck
up’
s. Bij deze, shut the fuck up en ontdek deze
lichtjes vergeten maar nauwelijks gedateerde jaren
tachtigklassieker.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in