We Are Scientists :: Brain Thrust Mastery

Met hun voortreffelijk debuutalbum With Love And Squalor kregen we de indruk dat deze wetenschappers meer om zich hadden dan enkel hun labojas. Jammer genoeg doet hun jongste plaat die goede indruk teniet: Brain Thrust Mastery heeft, afgezien van de intrigerende titel, weinig om het lijf.

Ten tijde van hun eerste muzikale spruit waren ze nog met drie. De "cute one" (Keith Murray), de "nerdy one" (Chris Cain) en de "other one" (Michael Tapper). Bij de intrede van het nieuwe millennium verhuisden de net afgestudeerde college boys naar Berkeley (California) waar We Are Scientists een feit werd. Na hun succesvol debuut gingen ze in 2006 op tournee met Arctic Monkeys en in 2007 werden ze genomineerd voor NME’s Best International Band Award.

Net voor de start van hun tournee met Kaiser Chiefs eind vorig jaar, hield drummer Tapper het voor bekeken. De overgebleven wetenschappers, zanger-gitarist Keith en bassist Chris, besloten door te gaan als duo, ondersteund door een handvol muzikanten. Brain Thrust Mastery is hun eerste plaat zonder drummer Tapper. Na een eerste beluistering rijst echter onmiddellijk de vraag of samen met hem ook de vonk verdwenen is, want alles waar With Love And Squalor zo voor gesmaakt werd, lijkt hier verdwenen te zijn. Geen snedig gitaarwerk van het kaliber "Nobody Move, Nobody Gets Hurt", noch hitsige ritmes genre "Inaction" en "It’s a Hit". Wat we wel vinden, is "Ghouls", een psychedelisch nummer dat vervuld is van heerlijk episch gitaarwerk, maar wegzinkt in een gebrek aan opbouw. "Let’s See It" schopt het met zijn aanstekelijke oh-oh-oh’s tot meest catchy nummer van het album en ook "After Hours" en "Chick Lit" brengen het oude geluid van We Are Scientists nog even aan de oppervlakte, maar dan is de koek op.

Zelfs meerdere luisterbeurten ontdoen ons niet van de indruk dat de inspiratie van We Are Scientists bij dit album zoek was. Dieptepunten zijn "Altered Beast" en "That’s What Counts", die als gezeur in de oren binnendringen. "Dinosaurs" is met zijn zware gitaarlijnen als een baksteen in de maag en halfweg het album lijkt een adempauze een welgekomen gast om te bekomen van de drukkende nummers op dit album.

Conclusie: de heimwee naar With Love And Squalor is groot. Brain Thrust Mastery mist de puntigheid en driftigheid van het debuut. De vraag is maar of het Keith en Chris, die tijdens interviews voor elke vraag een mop klaar hebben, wat kan schelen. Vermoedelijk zullen ze er eens goed om lachen en hun weg verder zetten. Op naar de yellow brick road dan maar, en hopen dat de Wizard of Oz een handje komt toesteken bij hun toekomstige plaat.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in